Pierre Lapointe - La Science du Cœur (2017)
mijn stem
4 stemmen
Canada
Pop / Folk
Label: Audiogram
-
La Science du Cœur (4:08)
-
Qu'il Est Honteux D'être Humain (2:48)
-
Sais-tu Vraiment Qui Tu Es (3:29)
-
Le Retour D'un Amour (4:28)
-
Mon Prince Charmant (3:05)
-
Comme un Soleil (2:46)
-
Zopiclone (2:56)
-
Alphabet (3:46)
-
Naoshima (2:01)
-
Un Cœur (3:35)
-
Une Lettre (3:21)
1
geplaatst: 11 oktober 2017, 14:47 uur
Slechts 36 minuten maar oh oh wat n schitterende minuten zijn dat! Pierre en zijn piano en daaromheen echt verbluffende orkestpartijen die je van je stoel blazen! Dat begint al met opener le science du coeur. Wat heerlijk speels begint maar eindigt in n kakofonie die er toe doet en je raakt. Mon prince charmant is ongrijpbaar....origineel en bloedmooi. Lapointe staat samen met Biolay eenzaam aan de top franstalige pop. Elke plaat anders maar dit behoort toch tot 1 van zijn beste. subtiel, organisch en overdonderend. Wordt tijd dat we al dat moois ook hier gaan luisteren en niet alleen maar exclusief voor canada, frankrijk en belgie.
0
geplaatst: 12 oktober 2017, 18:48 uur
La Science du Cœur is al het zesde album van Pierre Lapointe. Maar het moest een aanmoediging van muziekobsessie zijn om hem te leren kennen.
Best opmerkelijk, want ik heb wel wat met Franstalige nummers en Pierre is openlijk gay (Mon Prince Charmant), maar ik ben hem nergens tegengekomen in de 'gay-media'. Daarbij hou ik wel van een flinke bak dramatiek en strijkers.
Een verborgen Frans pareltje blijkbaar. Niet alles wat uit Frankrijk komt, of Franstalig is waardeer ik altijd even goed. Het bevalt of heel goed, of ik vind het te kitscherig, iets wat ik ook wel vaak heb met nummers uit dat land.
Ik ben er met La Science du Cœur nog niet helemaal uit. Ja, ik hoor een paar prachtige nummers en vooral instrumentaal zit het goed in elkaar en is het helemaal mijn ding. Maar ergens heb ik ook wel moeite met zijn zang. Te 'typisch Frans', maar dan het door mij minder gewaardeerde soort. Ietwat gladjes of zo. Ik mis iets ruws waardoor het me raakt. Nu glijdt de zang net te veel langs me heen.
Maar genoeg kwaliteit om het album naar een prima voldoende op te trekken en dat zegt al heel wat. Misschien dat als ik ook zijn zang wat beter ga waarderen of ik in de juiste bui geraak dat de beoordeling nog stijgt.
Best opmerkelijk, want ik heb wel wat met Franstalige nummers en Pierre is openlijk gay (Mon Prince Charmant), maar ik ben hem nergens tegengekomen in de 'gay-media'. Daarbij hou ik wel van een flinke bak dramatiek en strijkers.
Een verborgen Frans pareltje blijkbaar. Niet alles wat uit Frankrijk komt, of Franstalig is waardeer ik altijd even goed. Het bevalt of heel goed, of ik vind het te kitscherig, iets wat ik ook wel vaak heb met nummers uit dat land.
Ik ben er met La Science du Cœur nog niet helemaal uit. Ja, ik hoor een paar prachtige nummers en vooral instrumentaal zit het goed in elkaar en is het helemaal mijn ding. Maar ergens heb ik ook wel moeite met zijn zang. Te 'typisch Frans', maar dan het door mij minder gewaardeerde soort. Ietwat gladjes of zo. Ik mis iets ruws waardoor het me raakt. Nu glijdt de zang net te veel langs me heen.
Maar genoeg kwaliteit om het album naar een prima voldoende op te trekken en dat zegt al heel wat. Misschien dat als ik ook zijn zang wat beter ga waarderen of ik in de juiste bui geraak dat de beoordeling nog stijgt.
0
Krokus
geplaatst: 6 december 2017, 13:28 uur
Voor mij net allemaal te braaf. Keurig binnen de lijntjes gezongen. Ik voel weinig emotie, geen verdriet of pijn. Het kabbelt lekker weg als achtergrondmuziek, totdat het irriteert.
* denotes required fields.
* denotes required fields.