Steve Young - Rock Salt & Nails (1969)

Steve Young zou in een adem genoemd moeten worden met de grote pioniers van de country rock. Rock Salt & Nails kwam destijds prakties gelijk uit met de eerste LPs van Dillard & Clark, The Flying Burrito's en Poco maar werd hier in NL volgens mij niet eens uitgegeven.

Young speelt hier een zelfde mix van country en soul als de Flying Burrito's op Gilded Palace maar gaat, met zijn krakende karakteristieke stem, veel meer de richting op van wat we tegenwoordig Americana noemen. Een dikke aanrader als je 'm vinden kunt want hij werd bij mijn weten maar 1 keer op CD uitgegeven ( Edsel 1991 ) en is al weer sinds mensenheugenis OOP......... En ja mensen, de orginele uitvoering van Seven Bridges Road staat op deze plaat ..........

Zeker weten, dit album, z'n debuut, is grandioos. Een vergeten klassieker. Een paar grote namen uit de country rock scene van die tijd doen zelfs mee hier: Gram Parsons en Gene Clark.


....en wat is die wonderschoon!!! Laat die slappe Eagles maar lekker rondfladderen, het origineel is en blijft onovertroffen.

Ik hoor toch beduidend minder rock dan bij bovengenoemde acts. Wat mij betreft leunt dit dichter tegen 'gewone' country aan.

Steve Young was wel degelijk aan het experimenteren, maar meer op basis van country & soul dus ik kan me je bedenking wel voorstellen. Evengoed wordt dit album steevast genoemd in boeken over country-rock, zoals Deperado van John Einarson, als een vroeg exemplaar van het genre. De afgelopen jaren wordt er steeds vaker muziek uit hetzelfde tijdsgewricht aangeduid als country-soul ( Jim Ford en Joe South om er maar een paar te noemen ), misschien dat die kreet voor Young ook toepasselijker zou zijn .....

Ik kende Steve Young als de legendarische quarterback van de San Fransisco '49 ers. Dat er ook nog een muzikant met dezelfde naam rondliep wist ik niet. Ik ben eens op you tube gaan kijken en een stel nummers beluisterd van dit album. Wat een openbaring voor mij dit zeg. Ik kan alleen nummer 9 en 11 zo snel niet vinden. Ik vind tot nu toe alleen Gonna find me a bluebird wat tegenvallen, maar niet eens zo heel erg. Ik wil deze beslist hebben, al is hij wel erg duur. Ik wacht even tot zich een kans voordoet om deze voor een wat gunstiger prijs aan te schaffen. Zei Hendrik terwijl het prachtige bluesy Hoboin langzaam ten einde loopt. Prachtig.

De laatste westerse CD release is al minimaal 10 jaar OOP. Wat je hier en daar nog aangeboden krijgt is de Zuid Koreaanse release ( jawel ) en die kan je meestal wel voor rond de USD 20 oppikken op evilBay, inclusief p&p dus da's nie echt duur.......... Met de huidige koers is dat maar een kleine EUR 6 duurder dan een CD van Smokin' Dynamite

Zijn lekker bezig hoor die Koreanen. Vorig jaar ook een fijn Ron Davies album uit die kontreien in laten vliegen .......

Ik heb vandaag nog meer nummers beluisterd van Steve Young. Zitten ook in later werk veel goede nummers. Toch heb ik wel het idee dat met deze en de opvolger je de belangrijkste wel hebt gehad, voor zover ik kan nagaan natuurlijk. Ik zie op bol.com wel andere goedkopere aanbiedingen van o.a. Renegade Picker en No place to fall samen(over Townes van Zandt invloeden gesproken), maar ik twijfel of ik die wel aan moet schaffen. Over de aanschaf van dit album twijfel ik niet, al wacht ik nog wel even.

Op Renegade Picker en No Place To Fall gaat hij helemaal op de outlaw country tour en valt hij voor mij een beetje in dezelfde katagorie als Gary Stewart: een beetje te gepolijst kwa begeleiding maar wel met karakter door de doorleefde stem.

Als je zoekt naar grenzenverleggers uit die periode zijn Border Afair en Naked Child van Lee Clayton veel interessanter ....... en samen met The Dream Goes On als 3in2 CD ook nog simpatiek geprijsd

Lee Clayton zeg. Die wilden ze nog wel eens draaien in de plaatselijke kroeg waar ik eind jaren tachtig regelmatig kwam (en bij vlagen nog steeds kom). Mocht ik graag horen. Haalt het niet bij dit album van Steve Young, maar als je 3 CD's van Lee Clayton voor 17 euro kan krijgen kan je dat haast niet laten liggen. Toch vraag ik me af of ik Clayton wel veel zou draaien. Ik vind de heren Young (nu al) Guy Clark en Townes van Zandt al helemaal natuurlijk stuk voor stuk beter dan Clayton. Toch bedankt voor de tip.

Ik had psoonlijk ook geen geweldige herinneringen aan Clayton maar ik heb 'm met die 2CD ( en later ook z'n eerste LP ) in de herwaardering gegooid en werd er anno 2010 behoorlijk vrolijk van. Draai 'm nog steeds regelmatig ......

Mijn Zuid Koreaanse Rock Salt & Nails is intussen ook onderweg ......

Ja hallo, dan bestel ik hem ook direct natuurlijk!

Vorige week plofte de CD op de mat en ik ben gelijk weer helemaal verslaafd. Wat een verademing na 10+ jaar gedaan te hebben met een gedigitaliseerde grijsgedraaide LP. Gelijk een halve * erbij, met ruimte voor verdere opwaardering ......

Ik zit op mijn werk en wordt net gebeld door vrouwlief dat deze CD naar mij onderweg is. Kan ik hem eindelijk beluisteren. Zegt mijn vrouw: "Krijg je die op vaderdag". Nog een maand wachten.....

Hint: vroeger verstopte mijn moeder de sinterklaascadeau's onder het bed.

Nou ben ik overdag thuis, dus ik ben de eerste die hem ontvangt. CD eruit lege CD erin en klaar. De hoes is al een cadeau op zich in dit geval.

Go Hendrik go ! Het is op het ogenblik Steve Young week in huize Droombolus. Deze strijdt op het ogenblik om permanente residentie in de spelert met Seven Bridges Road en ik heb gister de Renegade Player / No Place To Fall 2CD ook maar weer eens afgestoft voor de afwisseling .........

Ja, ik heb zo lang gewacht op dit schijfje dan denk je toch niet dat ik tot vaderdag ga lopen wachten? Heb ik dus ook niet gedaan. Ik heb hem vandaag voor de 2e keer beluisterd. Wat een album dit, ongelofelijk! Veel artiesten zijn in het verleden onopgemerkt gebleven, maar krijgen door dit forum met terugwerkende kracht terecht veel aandacht. Dat valt bij deze man behoorlijk tegen. En daar gaat ome Hendrik wat aan doen de komende tijd.
Over een paar weken verwacht ik een joekel van een review te kunnen geven. Ik geef hem vandaag alvast 4,5 sterren. Minder wordt het zeker niet.

Ontdekking van het jaar, wat mij betreft. Tot april dit jaar had ik nog nooit van deze man gehoord. Inmiddels is dit album niet meer uit mijn CD speler weg te branden. De muziek van de man uit Alabama is moeilijk in een genre te vangen. Het heeft zowel country, folk, soul als blues invloeden. Je zou kunnen stellen dat Steve Young het gat vult tussen Gram Parsons (country met een vleugje soul) en Jim Ford (soul met een vleugje country/rock).

Vanaf het eerste nummer valt zijn geweldige stemgeluid op. Het is een tenor met een enorm bereik. Met That's How strong my love is zet hij direct de toon. Een met veel gevoel gebrachte ballad, met een gastrolletje voor Gram Parsons op de orgel. Het titelnummer gaat door in dezelfde lijn, ook een hele soulvolle ballad. Samen met het geluid uit de jaren 60 vormt dit een uniek geheel. Met I'm a one woman man en Gonna find me a bluebird wordt het album een stukje opgevrolijkt. Tussendoor komt het Peter Lafarge nummer Coyote "even" langs. Wat is dit toch ook weer een geweldig nummer zeg. Het is soms net of je de coyote zelf hoort gieren. Een bewijs wat de man allemaal met zijn stem kan.Love in my time is dan het eerste nummer dat hij helemaal zelf geschreven heeft op dit album. Een kort nummer met een enorme dosis soul. Er wordt op de achtergrond ook prachtig door Aretha Franklin achtige dames meegezongen. Wie het zijn kan ik echter niet achterhalen.

Seven bridges road is het volgende nummer. Een van de mooiste songs aller tijden wat mij betreft. Ook helemaal door hemzelf geschreven. Wat een gevoel weet die man toch in zijn stem te leggen op dit nummer. Kenny's song is ook zo'n heerlijk nummer, weliswaar niet door hemzelf geschreven. Holler in the swamp is dat wel en ook hierin vergt hij weer het uiterste van zijn stem. Met Hoboin', een door hemzelf bewerkte traditional, voegt hij ook een stukje blues toe. Ook dat is hem wel toevertrouwd. De afsluiter is goed, maar niet opzienbarend. Opmerkelijk feitje is dat Gene Clark hier de mondharmonica hanteert.

Op dit album sluiten alle nummers perfect op elkaar aan. Een heerlijke mix van stijlen met een typische eind jaren 60 begeleiding. Buiten is het hoog zomer. Perfect moment om nog eens van een van de mooiste albums die ik de laatste jaren ontdekt heb te genieten.