Hollie Cook - Vessel of Love (2018)

De eerste single die in 2017 werd uitgebracht Superstar (een cover van The Carpenters) verschijnt dus niet op dit album... jammer want het is erg lekker in al z'n eenvoud.

Laat maar komen. Ik ben heel benieuwd of het het zelfde recept is. En of dit gaat vervelen, of gewoon meer van iets heel lekkers is.
De 3e kleurplaat vind ik wel beduidend minder mooi.

Eerste keer dat ik een compleet album van Hollie Cook luister: valt goed deze "Tropical Pop", zoals ze het zelf omschrijft. Krijg meteen zin in een vakantie in de Caraïben... en een bezoek aan het concert over een paar weken.

De eerste drie nummers zijn als single verschenen, plus Freefalling hiervan vind ik Stay Alive de mooiste. Opmerkelijk, ze doet het al 3 jaar zonder video's.

Veel spacey synths... in Lunar Addiction

Bij mij valt het nog helemaal niet goed. Wellicht dat dat in het woordje pop zit.
Dat terwijl ik de vorige 2 erg leuk vond. Ook het Caribische gevoel is verder weg. Ik moet nog vaker luisteren voor een zinnigere duiding wat er mis aan is, maar na 2keer luisteren ging het al van mijn wish list af.

Ik vind dit dus verre van tropical pop. Leuk dat haar pr-machine vol draait, maar dit is gewoon reggae. En dat genre moet je net liggen. Ik kan de plaat waarderen, een vrolijke noot in donkere dagen. Verwacht echter niets nieuws onder de zon.

Ik bedoel pop (en juist te weinig reggae) in vergelijking met de eerdere twee albums die mij veel meer bevallen. Vind je het niet een flink stuk minder?

Nee zeker niet, vind het eigenlijk exact in lijn liggen met het vorige album Twice met hier en daar wat extra toeters en bellen (en synths). Evenwel: niet beter dan het vorige album, maar ook niet minder.

Vooruit. Dankzij jou komt ie terug op mijn luisterlijst. Ook omdat ik niet goed kan omschrijven wat er schortte aan de sound (te plastic?), waarom ik het maar saaiig vond t.o.v. de ultieme zomer platen hiervoor.

Toch het gebrek aan een zomerzonnetje misschien

Vandaag nog eens geluisterd, maar ik ben bang dat het 'm niet gaat worden Justinx.
Waarom het sfeertje/ de sound mij bij haar 3e worp niet pakt (waar het verschil in zit) weet ik nog steeds niet precies. Ik ervaar de productie toch als meer poppy. Ik weet wel dat ik de liedjes gewoon veel minder sterk vind. Ook de wat melige vocalen (die ik voorheen als dromerig en warm ervoer) irriteren me voor het eerst soms een beetje. Jammer..

Ik houd het bij de 2 voorgangers in de platenkast. 2,5* door de redelijke teleurstelling, maar... ik houd 'm in m'n Spotify albums lijstje, dus wie weet groeit het ooit nog wat.

Op Bandcamp lees ik dat dit geproduceerd is door Youth, de wel bekende bassist van Killing Joke, en die heeft een hele waslijst aan credits op zijn naam als producer en mixer en dan met DUB als specialiteit.

Ik hoorde het nodige gekraak op de nummers en dat is meestal wanneer samples gebruikt worden, zo ook ditmaal. ALLE drums zijn samples van Prince Fatty and Horseman: In Saturday Night Style Volume 1

En in de sectie muzikanten die bedank worden, wordt ook nog Jah Wobble genoemd.

Genoeg ervaring die meegewerkt heeft aan het album