Calexico - The Thread That Keeps Us (2018)

Dit staat wel heel ver weg van 'The Black Light'

Calexico - End Of The World With You

Is even wennen die piepende gitaar...

End Of The World With You is zalig!

Dat is bijna 20 jaar geleden...

Toen EOTWWY op de radio kwam vanavond dacht ik: "Hey, een nieuwe Wilco?!".
Het blijkt Calexico te zijn die Wilco kopieert, maar dan wel op een heel erg smakelijke manier!

Wow dat gitaar solootje.. vals! waarom?!

Raak er aan gewend en het is toch best geniaal!

Ik vind het een sterk staaltje "desert rock" in de stijl van Rich Hopkins en Giant Sand. Wilco hoor ik ook wel een beetje, maar dan wel de ruigere kant van Being There, dat is inmiddels toch ook al flink lang geleden.

Voices in the Field valt inmiddels ook te horen. Gaat op dezelfde voet verder en klinkt zelfs nog wat rauwer, meer dissonant. Dit had Calexico wel nodig, zo'n stijlverandering en ik ben er eigenlijk wel klaar voor.

Gehoord op radio 1 en meteen vroeg ik mij af van wie die schitterende catchy song was ? Hopelijk klinkt het album even fris als 'End of the world with you'

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Ben benieuwd, zo even luisteren

Het album al een paar keer beluisterd. Meer rock, meer melancholie, meer variatie, maar toch ook nog die typische heerlijke Mexicaanse sfeer met trompetten en mariachi's.
Heerlijk album van Calexico.

Ze hebben duidelijk gekozen voor het avontuur want dit klinkt toch anders. Er zitten typische Calexico nummers tussen en de stem van Joey Burns hoort bij het vertrouwde geluid van de band. Maar bij de eerste beluistering klinkt dit toch als een album die meerdere paden verkent.

Ik vind dit echt een heel tof album, klinkt soms ook weer wat broeieriger: de ska met blazers van Under the Wheels, harde funk op Another Space, Thrown to the Wild had een soundtrack van Yann Tiersen kunnen zijn. Wat vooral bevalt is die rauwe, soms dissonant klinkende gitaren en plotselinge uitbarstingen chaos, waar alle instrumenten over elkaar lijken te buitelen of juist heel mooi samenkomen. Er zit ook veel energie in, wat ik op de voorganger nogal vond tegenvallen, omdat er veel duffe country en zeurderige pop te bespeuren viel. Hier zijn enkel The Town & Miss Lorraine en Music Box te glad, Eerstgenoemde zou ik zelfs Frans Bauer-achtig willen noemen, of misschien heeft het meer raakvlakken met de soms zeurderige Neville-ballads – u weet wel, van dat prachtige Yellow Moon album.

Zijn de bonustracks ook allemaal nieuw materiaal?

Geen idee, ik als arme recensent heb geen bonustracks gekregen...zo op het eerste oog wel.

Volgens mij wel, maar ken niet al hun werk, staan gewoon op Spotify - de Deluxe versie

Wat word ik ontzettend blij van Under The Wheels! Is dit een typische Calexico sound?

De trompetten zeker, dat Mexicaanse. De ska is wel best opvallend voor hun doen.

Ik vind het aangenaam klinken. En dat bedoel ik alleen maar positief.

Tsja, hoewel er toch best een aantal mooie nummers op staan, vind ik de plaat toch niet echt een geheel. Dit heeft misschien te maken met de veel verschillende uitstapjes naar verschillende stijlen. Uiteindelijk toch wel een prima vermakelijke plaat en misschien groeit ie nog wel naarmate het jaar vordert.

Top album van Calexico waarbij wat nieuwe paden wordt behandeld zonder afbreuk te doen aan hun eigen identiteit.

ja! Ik ben ook in mijn collectie gedoken op zoek naar gelijkenissen met nummers van 20 jaar geleden

Boeiend album dat je direct opnieuw wil horen. Zoals hierboven gezegd minder duffe country te bespeuren dan op de vorige 3-4 platen. Er zit meer pit in. En ook meer vintage Calexico elementen: instrumentale vullers bv! Zeker het bonusmateriaal beluisteren want dat klinkt als Calexico van de jaren 90.

Beste album vd band tot nu toe vooral Under The Wheels zou ik graag op een festival willen horen terwijl de zomerzon langzaam ondergaat en het bier rijkelijk vloeit (snak).