1
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 16 mei 2018, 23:52 uur
Ian Boddy en Mark Shreeve zijn samen als het dynamische duo wat zichzelf ARC noemt, tegenwoordig niet meer weg te denken uit de scene die de elektronische muziek, beïnvloed door de Berlijnse School, nieuw leven inblaast. ARC is één van de meest toonaangevende voorbeelden hiervan.
Eigenlijk behoeft ARC geen enkele introductie meer. Hun albums, veelal live opgenomen, zijn praktisch allemaal meesterwerken te noemen.
En na legendarische albums als Umbra en Church is Fleet, opgenomen tijdens het E-Scape Electronic Music Festival in Suffolk op 13 mei 2017, het zoveelste album op rij, waarop ARC een waanzinnig staaltje geweldige elektronische muziek ten gehore brengt. En de magie zit er nog steeds. Ook Fleet is werkelijk een ongelooflijk tof album geworden!!
"Fleet" begint log en slepend. Maar vrij snel ontpopt zich een vrij memorabel thema wat meteen in je hoofd gaat zitten. Het thema lijkt op een gegeven moment meer tot ontwikkeling te komen en op een gegeven moment als deze samen gaat met majestueus aangezette akkoorden, duurt het niet lang voordat een gave sequencer-sectie zijn intrede doet. Een mooie, dik aangezette melodielijn ontspruit in al zijn kracht uit al dit fraais en laat "Fleet" steeds sterker en sterker tot volle wasdom komen. Wat een waanzinnige manier om een album te openen!! Ongelooflijk!!
"Soar" begint met het ruizen van de wind, gevolgd door die werkelijk prachtige, warme klanken uit de mellotron. Een kabbelende sequencer-sectie waar Tangerine Dream zo voor getekend zou kunnen hebben, komt rustig op maar weet al gauw in kracht toe te nemen. En al vrij snel zitten we, gecombineerd met die prachtige akkoorden uit zowel de mellotron als de synthesizer, in het synthesizer-walhalla wat ARC op zo'n formidabele manier weet over te brengen. Alles is uitstekend in balans. Wat een pracht! Wat een praal!
"Surge" is ook al zo goed. Het begint met een sluimerend ritme; rustig, ietwat geheimzinnig. Maar zodra een vreedzaam thema zich aandient, wordt het heel mooi en relaxed allemaal. Totdat de ritmische ondergrond nadrukkelijker gaat klinken en het geheel een boost krijgt. Vanaf dat moment groeit het nummer, dankzij de in kracht toenemende sequencer, uit in de meest intense track tot nu toe.
Knallende akkoorden luiden een opzwepende sectie in en voordat ik het weet, zit ik op het puntje van m'n stoel te luisteren naar iets, wat alleen ARC kan creëren. Wat een geweldig nummer is dit weer. Wat een geweldige thema's passeren hier de revue. Wat een kracht! Wat een dynamiek! Wat gebeurt hier allemaal...?!!
Op een gegeven moment bindt e.e.a. weer in, maar de intense sequencer-sectie blijft en laat nieuwe klanktapijten opkomen die prachtig verweven worden in de huidige sequencer-sectie. De slotfase van "Surge" is dan ondertussen al weer ingetreden. Wat een geweldige manier om een nummer af te sluiten.
"Escape" heeft qua stijl behoorlijk veel weg van het titelnummer, maar weet verrassend te blijven door de ommezwaai die plaats vind als een behoorlijk logge sequencer zich aandient en een opzwepend ritme, gecombineerd met een wederom erg fijn thema er voor zorgt dat het geheel toch een eigen smoelwerk krijgt. Wat tevens bewijst dat ARC het geheel boeiend houdt; ieder nummer is een muzikaal avontuur op zich. En het niveau blijft akelig hoog.
"Crux" begint onheilspellend met bubbelende klanken totdat vrij snel een geheimzinnige, eenzame, vrij kil klinkende melodie zich aankondigt. Het luid de openingsfase in, die erg doet denken aan het begin van "Bayreuth Return", van het legendarische album Timewind van Klaus Schulze. Komt een beetje door de bubbelende, ploppende klanken.
De ommezwaai vind plaats als een opzwepende ritmesectie zich aandient die er spontaan voor zorgt dat het nummer totaal niet meer lijkt op "Bayreuth Return". De sequencer-sectie lijkt nu meer op iets, waar wederom Tangerine Dream voor getekend zou kunnen hebben. Een beetje a la Ricochet meets Stratosfear. Vanaf dat moment brandt het sequencer-geweld ook meer en meer los en is het gaan met die banaan.
Het is werkelijk supervet om te horen hoe er daadwerkelijk een duel ontstaat tussen de verschillende sequencer-secties. Naarmate deze vorderen, worden ze, hoe kan het ook anders, intenser. Op een manier, zoals alleen ARC deze weet te presenteren. Werkelijk fenomenaal gewoon!!
Het nummer sluit sfeervol en vredig af met een mooi coda.
Het album gaat ijzersterk door met het stoere "Runner" die werkelijk een waanzinnig thema bevat. Wat een monster van een track is dit wederom. Het klinkt als een soort van Jean Michel Jarre 'on steroids'.
Wederom een alles omverwerpende blast van zeer gaaf synthesizermateriaal wordt hier voorgeschoteld. Wat een intensiteit spat van deze muziek af!!
Even is er rond de vijfde minuut wat rust te vinden in een mooi, rustig aangezet middenstuk, wat alleen maar van korte duur is, want op de achtergrond staat de sequencer-sectie alweer te dringen om op te komen. Wat uiteindelijk snel gebeurt, als het waanzinnig gave thema tegelijkertijd met de ritmesectie weer van start gaat.
Alles komt weer vlak voor de tiende minuut tot rust. Mooie aangezette synthesizer-akkoorden, die het thema nog even in alle rust laten terugkomen, sluiten wederom een geweldige track af.
Maar we zijn er nog niet. Want de vetste track van het album moet zich nog aankondigen. Is dat nog wel mogelijk dan, na al dit fraaie, muzikale geweld? JA is daarop het volmondige antwoord!!!
Want wat "Cherry Bomb" deed op Umbra, doet "Howl" hier op Fleet. Afsluiten met een KNAL!!
Voor even lijken we in de luren gelegd te worden. Want "Howl" begint erg rustgevend. Maar begon "Cherry Bomb" dat niet ook op Umbra?
Niets is wat het lijkt. We worden in de luren gelegd. Dit kan nooit lang duren...
En als de sequencer-sectie dan ook begint, duurt het niet lang totdat een geweldig thema zich aankondigt om uiteindelijk....BAM!!!: jawel, over te gaan in het meest intense stuk muziek van het gehele album.
"Howl" explodeert in één van de meest intense porties synthesizer-rock die ik ooit heb mogen aanhoren. Wat een fantastische manier om een al even fantastische plaat mee te eindigen. Ongelooflijk!! Wat een genialiteit spat hier van af!! Het kan niet meer stuk!
En zo eindigt Fleet. Een nu al historisch live-document waarmee Ian Boddy en Mark Shreeve andermaal bewijzen dat ze tot de groten der groten behoren.
Dit is het zoveelste meesterwerk van ARC op een rij. Nog steeds is de magie springlevend en dat is te horen op elke noot die gespeeld wordt.
Fleet is meesterlijk. ARC is meesterlijk. Wat valt er nog te doen hieraan? De maximale score van 5 punten toekennen natuurlijk!!!
Eigenlijk behoeft ARC geen enkele introductie meer. Hun albums, veelal live opgenomen, zijn praktisch allemaal meesterwerken te noemen.
En na legendarische albums als Umbra en Church is Fleet, opgenomen tijdens het E-Scape Electronic Music Festival in Suffolk op 13 mei 2017, het zoveelste album op rij, waarop ARC een waanzinnig staaltje geweldige elektronische muziek ten gehore brengt. En de magie zit er nog steeds. Ook Fleet is werkelijk een ongelooflijk tof album geworden!!
"Fleet" begint log en slepend. Maar vrij snel ontpopt zich een vrij memorabel thema wat meteen in je hoofd gaat zitten. Het thema lijkt op een gegeven moment meer tot ontwikkeling te komen en op een gegeven moment als deze samen gaat met majestueus aangezette akkoorden, duurt het niet lang voordat een gave sequencer-sectie zijn intrede doet. Een mooie, dik aangezette melodielijn ontspruit in al zijn kracht uit al dit fraais en laat "Fleet" steeds sterker en sterker tot volle wasdom komen. Wat een waanzinnige manier om een album te openen!! Ongelooflijk!!
"Soar" begint met het ruizen van de wind, gevolgd door die werkelijk prachtige, warme klanken uit de mellotron. Een kabbelende sequencer-sectie waar Tangerine Dream zo voor getekend zou kunnen hebben, komt rustig op maar weet al gauw in kracht toe te nemen. En al vrij snel zitten we, gecombineerd met die prachtige akkoorden uit zowel de mellotron als de synthesizer, in het synthesizer-walhalla wat ARC op zo'n formidabele manier weet over te brengen. Alles is uitstekend in balans. Wat een pracht! Wat een praal!
"Surge" is ook al zo goed. Het begint met een sluimerend ritme; rustig, ietwat geheimzinnig. Maar zodra een vreedzaam thema zich aandient, wordt het heel mooi en relaxed allemaal. Totdat de ritmische ondergrond nadrukkelijker gaat klinken en het geheel een boost krijgt. Vanaf dat moment groeit het nummer, dankzij de in kracht toenemende sequencer, uit in de meest intense track tot nu toe.
Knallende akkoorden luiden een opzwepende sectie in en voordat ik het weet, zit ik op het puntje van m'n stoel te luisteren naar iets, wat alleen ARC kan creëren. Wat een geweldig nummer is dit weer. Wat een geweldige thema's passeren hier de revue. Wat een kracht! Wat een dynamiek! Wat gebeurt hier allemaal...?!!
Op een gegeven moment bindt e.e.a. weer in, maar de intense sequencer-sectie blijft en laat nieuwe klanktapijten opkomen die prachtig verweven worden in de huidige sequencer-sectie. De slotfase van "Surge" is dan ondertussen al weer ingetreden. Wat een geweldige manier om een nummer af te sluiten.
"Escape" heeft qua stijl behoorlijk veel weg van het titelnummer, maar weet verrassend te blijven door de ommezwaai die plaats vind als een behoorlijk logge sequencer zich aandient en een opzwepend ritme, gecombineerd met een wederom erg fijn thema er voor zorgt dat het geheel toch een eigen smoelwerk krijgt. Wat tevens bewijst dat ARC het geheel boeiend houdt; ieder nummer is een muzikaal avontuur op zich. En het niveau blijft akelig hoog.
"Crux" begint onheilspellend met bubbelende klanken totdat vrij snel een geheimzinnige, eenzame, vrij kil klinkende melodie zich aankondigt. Het luid de openingsfase in, die erg doet denken aan het begin van "Bayreuth Return", van het legendarische album Timewind van Klaus Schulze. Komt een beetje door de bubbelende, ploppende klanken.
De ommezwaai vind plaats als een opzwepende ritmesectie zich aandient die er spontaan voor zorgt dat het nummer totaal niet meer lijkt op "Bayreuth Return". De sequencer-sectie lijkt nu meer op iets, waar wederom Tangerine Dream voor getekend zou kunnen hebben. Een beetje a la Ricochet meets Stratosfear. Vanaf dat moment brandt het sequencer-geweld ook meer en meer los en is het gaan met die banaan.
Het is werkelijk supervet om te horen hoe er daadwerkelijk een duel ontstaat tussen de verschillende sequencer-secties. Naarmate deze vorderen, worden ze, hoe kan het ook anders, intenser. Op een manier, zoals alleen ARC deze weet te presenteren. Werkelijk fenomenaal gewoon!!
Het nummer sluit sfeervol en vredig af met een mooi coda.
Het album gaat ijzersterk door met het stoere "Runner" die werkelijk een waanzinnig thema bevat. Wat een monster van een track is dit wederom. Het klinkt als een soort van Jean Michel Jarre 'on steroids'.
Wederom een alles omverwerpende blast van zeer gaaf synthesizermateriaal wordt hier voorgeschoteld. Wat een intensiteit spat van deze muziek af!!
Even is er rond de vijfde minuut wat rust te vinden in een mooi, rustig aangezet middenstuk, wat alleen maar van korte duur is, want op de achtergrond staat de sequencer-sectie alweer te dringen om op te komen. Wat uiteindelijk snel gebeurt, als het waanzinnig gave thema tegelijkertijd met de ritmesectie weer van start gaat.
Alles komt weer vlak voor de tiende minuut tot rust. Mooie aangezette synthesizer-akkoorden, die het thema nog even in alle rust laten terugkomen, sluiten wederom een geweldige track af.
Maar we zijn er nog niet. Want de vetste track van het album moet zich nog aankondigen. Is dat nog wel mogelijk dan, na al dit fraaie, muzikale geweld? JA is daarop het volmondige antwoord!!!
Want wat "Cherry Bomb" deed op Umbra, doet "Howl" hier op Fleet. Afsluiten met een KNAL!!
Voor even lijken we in de luren gelegd te worden. Want "Howl" begint erg rustgevend. Maar begon "Cherry Bomb" dat niet ook op Umbra?
Niets is wat het lijkt. We worden in de luren gelegd. Dit kan nooit lang duren...
En als de sequencer-sectie dan ook begint, duurt het niet lang totdat een geweldig thema zich aankondigt om uiteindelijk....BAM!!!: jawel, over te gaan in het meest intense stuk muziek van het gehele album.
"Howl" explodeert in één van de meest intense porties synthesizer-rock die ik ooit heb mogen aanhoren. Wat een fantastische manier om een al even fantastische plaat mee te eindigen. Ongelooflijk!! Wat een genialiteit spat hier van af!! Het kan niet meer stuk!
En zo eindigt Fleet. Een nu al historisch live-document waarmee Ian Boddy en Mark Shreeve andermaal bewijzen dat ze tot de groten der groten behoren.
Dit is het zoveelste meesterwerk van ARC op een rij. Nog steeds is de magie springlevend en dat is te horen op elke noot die gespeeld wordt.
Fleet is meesterlijk. ARC is meesterlijk. Wat valt er nog te doen hieraan? De maximale score van 5 punten toekennen natuurlijk!!!
0
geplaatst: 8 juni 2019, 22:36 uur
Mooie sfeervolle elektronische muziek waarbij de eigen fantasie de vrijheid krijgt. Veel beter voor mijn gemoedstoestand dan al die schokkende beelden 
* denotes required fields.
* denotes required fields.