Silverchair - Young Modern (2007)

Silverchair is weer bij elkaar, en dat levert ook weer een nieuw album op. De single Straight Lines is hier te horen.

T klinkt wel heel slow hoor dat nummer. Lees zelfs al recensies over een boyband look a like.
Zover wil ik niet gaan, maar zo goed alsFrogstomp wordt t vast nooit meer.

Je moet wel bedenken dat Frogstomp geschreven was toen ze 15 jaar oud waren. Als je ook de trend ziet van de vorige Silverchair albums zie je dat het van Grunge naar melodische rocknummers ging. Ik vind dat persoonlijk een goede ontwikkeling. Ben wel benieuwd naar dit album. Straight Lines vind ik een verdomd goede single, begint redelijk laf maar er zit een duidelijke opbouw in en het refrein is erg gaaf.

Grunge is ook gewoon melodische rock hoor.

Mijn god wat is die Daniel Johns oud geworden zeg. Hij is bijna onherkenbaar.

Echt een goed voorbeeld van een ondergewaardeerde band.

Op http://www.myspace.com/silverchair staat bijna het hele album. Blijf bij mn eerste mening: erg soft, beetje mainstream. Nog maar eens een paar luisterbeurten op wagen.

ja aloo, zijn stem, tussen een deurke gezeten zekers

boysband idd

Prachtige hoes

niet alleen de hoes is prachtig.. Vind de muziek zelfs nog mooier! uitschieter is voor mij Those Thieving Birds.
Heb snel kaarten gekocht voor 20-08 in Paradiso.

4,5*

belabberd zeg. Heb ook geyoutubed naar recent concert materiaal, maar zijn stem is echt flink naar de kloten. Ik durf erom te wedden dat ie Spawn Song niet eens zn strot meer uitkrijgt. Zonde dit, ik had hoge verwachtingen. 1* voor de moeite

spawn again, niet spawn song, je hebt wel heel duidelijk door waar je het over hebt geloof ik...

Ben je nu helemaal naar dit topic gekomen om me dat te zeggen? Erg dapper hoor! Blegh ik wilde de songtitel zo verdraaien dat niemand meer wist waar ik het over had. Dat is mooi mislukt.

Ik kan niet zeggen dat ik helemaal snap wat je met het bovenstaande bedoelt te zeggen

In thuisland australie was dit een van de best verkochte albums van het jaar 2007 inclusief de single staight lines die tussen rihanna en fergie staat, hier doet het echter niet veel meer.
Naar mijn idee was silverchair altijd vrij populair bandje, tenminste in mijn vriendengroep zoiezo.
Jammer dat het met zo'n pauze van 5 jaar die hele interesse in de band weg is. Iedereen is ouder en luisterd 'volwassenere muziek en de jeugd kent het niet. Toch op het eerste gehoor geen onaardige plaat. Kan hem nog niet beoordelen, ik wil hem zoiezo eerst op cd hebben voor ik hem goed ga beluisteren.

'Neon Ballroom' beviel me ten zeerste (4*) en daarom was ik zeer geïnteresseerd in dit album. Het is inderdaad wat loom en slow, maar vaak ook erg mooi. Minder als eerstgenoemde cd, maar toch zeker te versmaden.

dit bandje is natuurlijk regelrecht nirvana 2, kompleet gekopieerd

desalnietemin heeft het zootje toch behoorlijk goede platen afgelevert

ben benieuwd naar deze, zal wel wat volwassener klinken

Nirvana 2 ging voor Frogstomp nog enigzins op, maar dat kan van de Neon Ballroom en Diorama allang niet meer gezegd worden. Waar voor die periode alles nog vrij grungy was, begon Neon Ballroom met orchestratie te gooien, met succes, getuige het geweldige Emotion Sickness. Maargoed, dit zul je zelf ook wel weten. Deze plaat is in ieder geval compleet anders. Erg vrolijk. Al is mijn 1* misschien wat overdreven, ik was zo geschrokken, dat ik deze plaat liever niet luister.

heel anders dan de andere platen die ik van silverchair ken, maar ik kan niet zeggen dat dit echt heel slecht is. het is anders en ik hoor liever neon ballroom silverchair maar hier kan ik ook wel naar luisteren. hoogtepunt: if you keep losing sleep.

Heel anders dan de andere platen, maar een bijzondere plaat. Ik vind hm zelf helemaal niet verkeerd, de nummers zijn goed pakkend en zitten goed in elkaar maar sommige nummers hebben een wat cheesysound.

tis nie slecht maar zo zo ongelooflijk standaard saai en poppy

niks vur mich

De laatste van de heren uit Australië en het heeft weinig meer te maken met de (neo)grunge waarmee de jongens doorbraken in 95'. Dit schijfje staat vol met orkestrale pop/rock, fraai gearrangeerd met hier en daar mooie melodieën. Af en toe een kleine hint naar de glamperiode van Bowie, een vleugje Elton John, zelfs hier en daar wat Beach Boys achtige arrangementen, het is een cocktail van diverse stijlen. Those Thieving Birds is een pracht van een song, All Across the World doet daar al niet voor onder, een originele zanglijn, een vleugje funk en het nummer telt mooie overgangen. Waiting All Day is ook al zo'n earpleaser, de song ademt een Westcoast geluid en pakt je al snel in. Niet alles is echter even goed, Low is wat flauw, Mindreader is wat ruiger dan het overige songmateriaal en vormt een dissonant in het geheel en If You Keep Losing Sleep heeft een vervelend ritme. Voor het overige ligt de kitsch er soms wat al te dik op, maar de wijze waarop de band zich destijds ontwikkelde en de nummers meer lagen kregen, aangevuld werden met diverse arrangementen, en de heren niet schroomde om tegen de stroom in te gaan intrigeert. Johns zou later enkele oninteressante elektronische platen maken die weinig indruk maken. Wellicht tijd voor een reünie...