Player - Player (1977)

Door dat ik wat info ging op zoeken over een zekere Peter Beckett die een erg mooie koorpartij nagenoeg in z'n eentje had ingezongen op een album van de Duitse Eloy, kom ik tot de ontdekking dat hij uit de band Player komt en dat tot mijn grote verbazing Mr. Bold and Beautiful Ron Moss ook in die band zat ten tijde van hun grootste hit: Baby Come Back

Muziek zonder pretenties. Maar "baby come back" is en blijft wel een catchy popsong, om het maar eens mooi te verwoorden.

Heerlijke guilty yacht rock pleasure is dat. Het wordt helemaal mooi als je Ridge Forrester als jonge basgitarist voor je ziet.

Is yacht rock een andere term voor Porno musica?

Weet niet of de vraag serieus bedoeld is, maar ik ga er toch maar ff serieus op in :

Het kan aan mijn leeftijd liggen, maar bij jouw terminologie denk ik vooral aan die softe instrumentale discosoul uit de jaren zeventig, van bijv. Isaac Hayes, Deodato en Dennis Coffey. Yacht rock (een term die overigens pas vele jaren na de hoogtijdagen van het genre werd geïntroduceerd, destijds noemden ze het AOR) is vooral van die gladde Amerikaanse, klinisch-perfect uitgevoerde poprock uit pakweg het tijdvak '77-'83.
Denk aan de softere nummers van Toto (waarvan de leden trouwens op heel veel van die yachtrock-achtige albums meespelen), Michael McDonald-era Doobie Brothers, Christopher Cross en een heleboel minder bekende namen, die alleen bij de kenners van het genre een belletje doen rinkelen.

Persoonlijk hou ik er wel van. Player is ook een goed voorbeeld. Baby come back was een Amerikaanse nummer 1 hit en bij ons ook een bescheiden succesje. Ze worden meestal gezien als een one-hit wonder, maar This time I'm in it for love haalde in de VS ook nog de top-10.

Ik heb van deze band slechts een verzamel-CD, dus kan niet over dit hele album oordelen. Mooie koortjes, dat wel, en subtiel samenspel. Maar de composities houden niet altijd over. Wel vind ik Every which way en de afsluiter nog wel leuke nummers. Al geeft de laatste natuurlijk ook precies aan waar het de heren om te doen was. Helaas, het lukte hen maar één keer.

En inderdaad: in de gelederen ook Ronn Moss (bas, volgens mij tweede van links op de hoesfoto) en Peter Beckett (zag, gitaar). De eerste zou later furore maken als hartenbreker in The Bold and the Beautiful en de laatste maakte nog een heel behoorlijke soloplaat en was nog een tijdje lid van de Little River Band. Ook een prima yacht-rock band trouwens, maar dan 'from down under'.

AOR ken ik wel ja, maar dit lijkt me toch wel een nog softere variant.

Ik dacht aanvankelijk dat de term yacht rock afkomstig was van Christopher Cross' "Sailing", maar dat heb ik volgens mij nergens echt bevestigd gezien. AOR is inderdaad deels of geheel overlappend, net als termen als soft rock of AM rock. Jazz rock en Blue eyed soul hebben ook veel raakvlakken. Enfin, zo blijf je bezig.

Baby Come Back was ik overigens lang uit het oog verloren, maar dook op in een enorm lange Spotify lijst met yacht rock, opgesteld door Questlove van The Roots.

Ik sluit niet uit dat dat nummer deels verantwoordelijk is voor de (latere) naamgeving van het genre (EDIT: de Wiki-pagina zegt van wel). Feit is dat veel van die soft-rock-artiesten kennelijk iets hadden met een zeilschip. De hoes van het album Full Sail van 'grondleggers' Loggins & Messina is er volgens mij ook schatplichtig aan. En je had Pablo Cruise, een band die, net als Christopher Cross eventjes heel groot was in de VS. Pablo Cruise was in alles (productie, muziek uitstraling, hoesfoto's op een jacht) het toonbeeld van wat later yacht rock ging heten.

De term 'yacht rock' kwam overigens pas rond 2000 om de hoek kijken door een Amerikaanse internet-serie waarop mild de spot werd gedreven met artiesten als Loggins en McDonald, die daar zelf trouwens van harte aan meewerkten. Voorheen was het eigenlijk niet zo'n specifiek genre, al hoorde je vroeger ook wel de term Westcoast, omdat het vooral gemaakt wordt door (studio-)muzikanten uit L.A. en Southern California.

De term AOR is trouwens ook behoorlijk verwarrend. De afkorting voor 'album oriented rock' en later ' adult oriented rock' wordt soms gebruikt voor dit soort mellow muziek, maar ook voor een softere, melodieuzere variant van hardrock, zoals Journey, Foreigner, Toto etc.

Tja, labeltjes... Feit is dat Player er eigenlijk best vroeg bij was, in 1977 al. Toen kwam dit genre vooral op de Amerikaanse radio sterk opzetten. Tot ongeveer midden jaren tachtig was het daar heel populair. Tegenwoordig vooral in Japan; de meer obscure yacht rock-albums zijn tegenwoordig (op CD) vaak alleen verkrijgbaar via Japanse import. Geldt bijvoorbeeld ook voor dit debuut-album van Player.

Dentist Office Pop