Tab Benoit - Wetlands (2002)

Het dikke 30.000 inwoners tellende Houma, Louisiana is niet alleen de vroegere woonplaats van Brandon Jacobs, die als running back voor de New York Giants 2 maal de Superbowl won. Het is ook de plaats waar swampblues grootheid Tab Benoit opgroeide. Als je Houma op de kaart opzoekt dan zie je al waar de titel van de plaat vandaan komt. Dat is niet voor niets. Benoit is als geen ander betrokken bij het wel en wee van de streek. Het gaat hem enorm aan het hart dat de Wetlands steeds meer bedreigd worden in hun voortbestaan. Daarom startte hij in 2003 ook een initiatief om geld in te zamelen t.b.v. het behoud van de Wetlands. Het Voice of the Wetlands Festival was geboren. Mede n.a.v. dat initiatief werd ook een plaat opgenomen met o.a. Dr. John, Anders Osborne en Cyrill Neville Tab Benoit - Voice of the Wetlands (2005).

Dit album werd nog voor die tijd opgenomen. Ook hier al toont hij zijn enorme betrokkenheid met Louisiana. Alle muzikale invloeden uit de streek komen terug. Stukje Cajun, Zydeco, Swamp Blues, een flinke scheut soul. Dat alles begeleid met een prachtige rauwe soul stem en uitstekend effectief gitaarspel. Die soul hoor je ook goed terug op de Otis Redding cover These Arms Of Mine. Een van de hoogtepunten is Down in the Swamp, waarbij het de bedoeling is dat de luisteraar die er nog nooit geweest is qua sound het idee krijgt hoe het leven in de Bayou moet zijn: Muggen, garnalen, oesters, moerassen en een verzengende hitte. Nou ben ik ook zo'n iemand die nog nooit in die buurt is geweest, maar op mij komt de boodschap in ieder geval goed over. Dat geldt trouwens voor alle nummers wat mij betreft.

Tab Benoit presenteert zich hier dus al als ware ambassadeur van Louisiana, dit zou de jaren erna alleen maar groeien en mede daarom is hij onder fans en collega's zeer populair. Op Wetlands is hij niet alleen maar de grote weldoener, hij laat ook nog eens zien dat het een fantastische bevlogen en talentvol artiest is.

Geweldig beschreven, Henrik68. Informatief en nieuwsgierig makend naar deze muziek bovendien.
Ga het op Spotify luisteren, mits mogelijk.

Dank voor de complimenten Buizen. Wetlands staat op Spotify. Het andere album dat ik noem. "Voice of the Wetlands" helaas niet.

In m'n jeugd woonde er een paar straten verderop, in onze mooiste buurt die je maar kon bedenken om op te groeien, bij de bossen en het groen en de trapveldjes, een wat 'ouder' stel (in de '50, vanuit de ogen van een kind maar ook vanwege de overige samenstelling der huishoudens toch wel 'oud') en die hadden een wat vreemde relatie met elkaar.
De man zat iedere avond in zijn schuurtje. Hij had daar een koffiezetapparaat, een koelkastje maar vooral een houtkachel. Hij deed daar 'dingen met hout'. Houtsnijwerkjes vooral maar ook wat meubelmaakachtige dingen soms. En hij had er een radio.
Zijn vrouw zat binnen in huis. Iedere avond.
En avond na avond brandde licht in het schuurtje.
Op een gegeven moment kreeg hij ook zijn bord warm eten mee en at dit in het schuurtje leeg.
Ze gingen ook nooit met vakantie.
Er woonden wel meer bijzondere mensen in de buurt.

Kan me heel goed voorstellen dat die man daar met juist deze muziek avonden lang bij zijn houtkachel verbleef.
Heb 't album inmiddels éénmaal volledig beluisterd. Spotify.
Het klinkt als prettige blues en je hoort inderdaad waar het vandaan komt, bijkans. Toch kan 'de blues' me maar niet verleiden. Ben er gauw op uitgekeken. Zelfs op live-optredens. Heel raar.
Bluesy invloeden in andere muziek kan ik zeker waarderen maar pure blues trek ik gewoon niet.
Dit album is echter absoluut niet 'slecht'.

Mooi verhaal.

Kan me wel voorstellen dat de blues je niet verleiden kan. Ik heb er eigenlijk altijd wel van gehouden, maar in het verleden ging het ook meer met periodes. Dan was ik er weer een week helemaal gek van om het vervolgens 3 maanden links te laten liggen. De laatste paar jaar kan ik het echter wel de hele dag door draaien. Het is zelfs zo dat commerciële acts als Bonamassa tegenwoordig op steeds meer sympathie van mijn kant kunnen rekenen.

Om toch nog een tip te mogen geven kan ik je Samantha Fish van harte aanbevelen. Als genre staat er blues, maar het is meer rock met een bluesy touch. Wat mij betreft een van de beste albums van vorig jaar en ook live in Grolloo geweest. Mijn vrouw die geen bluesliefhebber is vond het geweldig: Samantha Fish - Wild Heart (2015)

Ga ik luisteren, Hendrik68.

Geweldige plaat. Van dit soort blues hou ik wel. Meteen maar even de CD besteld. Zo ontdek ik toch nog wekelijks veel moois via MuMe.

Jammer dat kenner Hendrik68 zich heeft uitgeschreven. Met hem kon je nog eens lekker discussiëren over de blues. Zijn informatieve stukje van januari 2016 vat goed samen wat Tab ons brengt. Bijna alle platen die ik van hem heb geluisterd zijn van een constant en hoog niveau. Inderdaad brengt Tab verschillende stijlen samen, maar altijd met een beetje een lome, moerassige sound. Het gitaarspel van Tab is helder en hij heeft aardige chops in zowel lead als ritmegitaar. Op deze plaat ligt meer dan anders de nadruk op muziekstijlen uit Louisiana (vandaar de titel). Benoit geeft ons een inkijkje in de rijke muziekcultuur.

'Georgia' van én met Anders Osborne is echt prachtig. Dit is Delta Blues op zijn puurst.