Empathy Test - Losing Touch (2017)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Uitgebracht in eigen beheer
-
Kirrilee (3:49)
-
Where I Find Myself (4:06)
-
Last Night on Earth (2:50)
-
Holding On (4:09)
-
Hope for Me (3:24)
-
Throwing Stones (4:02)
-
Losing Touch (3:50)
-
Demons (3:31)
-
Siamese (3:57)
-
Sleep (4:24)
-
Here Is the Place (3:24)
Links
Last.fm
2
geplaatst: 8 november 2017, 10:55 uur
Een tweelingdebuut? Een verzameldebuut? Misschien is het wel een dubbelalbum, maar dan apart verpakt. Een beetje vreemd allemaal, maar wel lekker.
Losing Touch bevat alle nummers van de EP's Losing Touch en Throwing Stones plus drie voor mij nieuwe nummers. Het tweelingzusje Safe From Harm staat hier!
Voor wie de band nog niet kent: Empathy Test maakt vooral aanstekelijke en luchtige synthpop met een snuifje new wave.
Zie ook mijn commentaar bij de bovengenoemde EP's! Hier en hier.
Losing Touch bevat alle nummers van de EP's Losing Touch en Throwing Stones plus drie voor mij nieuwe nummers. Het tweelingzusje Safe From Harm staat hier!
Voor wie de band nog niet kent: Empathy Test maakt vooral aanstekelijke en luchtige synthpop met een snuifje new wave.
Zie ook mijn commentaar bij de bovengenoemde EP's! Hier en hier.
0
geplaatst: 8 november 2017, 12:16 uur
Ik heb ondertussen ook een paar nummers gehoord op aanbeveling van Spotify en die passen goed in mijn straatje... de rest van de week eens beluisteren.
1
geplaatst: 28 juli 2023, 02:41 uur
Empathy Test is opgericht door twee jeugdvrienden. Te weten zanger Isaac Howlett en componist en producer Adam Relf.
Na het zien van de film Drive waren de heren totaal onder de indruk van de synthesizer soundtrack en na het zien van de SF film Blade Runner was de naam Empathy Test snel gevonden. In deze film wordt de test gebruikt om robots te kunnen onderscheiden van mensen. In theorie zakken de robots door de mand op het moment dat er empathische vragen worden gesteld.
Tot zover de huishoudelijke mededelingen. De muziek is, zoals je mag verwachten, doordrenkt van warme synthesizer geluiden, die het charismatisch stemgeluid van de zanger met verve ondersteunen. De teksten zijn melancholisch van aard en gaan over psychologisch leed en de zwaarte van intermenselijke relaties.
Elk nummer heeft een mooie melodie en de sfeer van de plaat is pakkend en zwaarmoedig. De band heeft een eigen stijl en karakter en dat is behoorlijk knap te noemen in het Dark Wave - Synthesizer pop genre. Belangrijkste factor is het unieke stemgeluid van de zanger en de behoorlijk pakkende composities.
Absoluut hoogtepunt is het overdonderende titelnummer Losing Touch wat gelijk zorgt voor kippenvel en een emotionele connectie. Het moment dat de zanger de hoge uithaal uit zijn tenen haalt voel je als luisteraar dat het goed zit en ben je zielsgelukkig dat je weer een prachtig stuk melancholische muziek mag ondergaan.
Zelf heb ik deze band ontdekt omdat Adrian Hates van Diary of Dreams ze noemde in een interview en daar ben ik de man zeer dankbaar voor.
Voor mij een band om te koesteren!
When you're feeling alone
And you're colder than stone
Call me you know... It's always been you.
(Uit Losing Touch)
Na het zien van de film Drive waren de heren totaal onder de indruk van de synthesizer soundtrack en na het zien van de SF film Blade Runner was de naam Empathy Test snel gevonden. In deze film wordt de test gebruikt om robots te kunnen onderscheiden van mensen. In theorie zakken de robots door de mand op het moment dat er empathische vragen worden gesteld.
Tot zover de huishoudelijke mededelingen. De muziek is, zoals je mag verwachten, doordrenkt van warme synthesizer geluiden, die het charismatisch stemgeluid van de zanger met verve ondersteunen. De teksten zijn melancholisch van aard en gaan over psychologisch leed en de zwaarte van intermenselijke relaties.
Elk nummer heeft een mooie melodie en de sfeer van de plaat is pakkend en zwaarmoedig. De band heeft een eigen stijl en karakter en dat is behoorlijk knap te noemen in het Dark Wave - Synthesizer pop genre. Belangrijkste factor is het unieke stemgeluid van de zanger en de behoorlijk pakkende composities.
Absoluut hoogtepunt is het overdonderende titelnummer Losing Touch wat gelijk zorgt voor kippenvel en een emotionele connectie. Het moment dat de zanger de hoge uithaal uit zijn tenen haalt voel je als luisteraar dat het goed zit en ben je zielsgelukkig dat je weer een prachtig stuk melancholische muziek mag ondergaan.
Zelf heb ik deze band ontdekt omdat Adrian Hates van Diary of Dreams ze noemde in een interview en daar ben ik de man zeer dankbaar voor.
Voor mij een band om te koesteren!
When you're feeling alone
And you're colder than stone
Call me you know... It's always been you.
(Uit Losing Touch)
1
geplaatst: 30 juli 2023, 16:10 uur
Het album staat nu op. Voor mij wat te elektronisch en poppy, niet echt mijn ding om eerlijk te zijn. De zanger is wel goed bij stem maar moet je wel liggen. Ik vind het af en toe een beetje 'zeurderig' klinken. Als de nadruk daarnaast teveel op de synths ligt haak ik meestal af. Het wordt voor mij nergens echt spannend, dat komt zoals gezegd door de overwegend elektronische omlijsting van het album. Al met al zeker geen slecht album met name dankzij de sterke zang.
* denotes required fields.
* denotes required fields.