The The - Trilogy: The End of the Day (2017)

Vrijdag kwam Matt Johnson met maar liefst 3 'nieuwe' albums, helaas allen verzamelaars en uiteindelijk is er tussen de 120!! tracks slecht 1 echt nieuw nummer te vinden: We Can't Stop What’s Coming. Muzikaal gezien is dit album van de 3 releases nog de meest interessante ondanks dat het live(?) covers zijn van zijn eigen werk en Matt alleen op het nieuwe nummer te horen is.

De nummers worden door atmosferische ether-radio static aan elkaar verbonden. En op elk album is een sfeervolle Introducion die dienst doet als jingle voor een fictief (?) radio-programma: Radio Cinéola.

Ik heb dit pas twee keer beluisterd en ondanks de genoemde gebreken is dit wel een prima album om zeker eens te horen. De covers zijn geen extreem muzikaal andere versie's, het meest afwijkend t.o.v. het origineel is de prima uitvoering door Thomas Leer van Weatherbelle: neigend naar Avant-Garde Jazz, en wat theatraal gezongen met een schorre stem.

Thomas Feiner opent het album met This Is the Day in een ingetogen wat sombere stijl die doet denken aan het werk van Nick Cave met de piano meer op de voorgrond en doet ook wat denken aan het sfeervolle werk van Talk Talk. Gravitate to Me wordt enigszins off-key gezongen in een zwoele Trip Hop stijl door de zangeres van The Elysian Fields. Ook Love Is Stronger Than Death wordt in een wat sombere Singer-Songwriter stijl gebracht door Tom Bright.

Ook Blue Than Midnight is behoorlijk afwijkend, ingetogen in het Frans gezongen door Charlotte etc. met wat herkenbare stukjes gezongen in het Engels. Verrassend is de ingetogen Spaanstalige versie van Phantom Walls gebracht door de dochter van Roger (Rainbow/Deep Purple/Whitesnake), Gillian Glover.

Terwijl Colin Lloyd Tucker een Folky / Singer-Songwriter versie maakte van Bugle Boy. Ook Pillar Box Red van Anna Domino klinkt wat duister met een dreigende gitaar-sample (zou het Johnny Marr zelf zijn geweest?) Avant-Garde Pop Jazz. Liz Horsman zet de piano centraal in haar versie van December Sunlight.

Sitars in de intro van Slow Emotion Replay maar Meja Kullersten vervolgt dit met sfeervolle Jazzy Pop met wat Synthpop in de mix. This Is the Night van Willis klinkt wat als de Folk van Catzenjammer in de afsluiter.

Het grotendeels ingetogen album is een nauw verbonden mix van muzikale stijlen met acts die zich duidelijk verbonden voelen met de nummers van The The (Matt Johnson) en graag een deel van de sfeer van die originelen willen behouden. Toch weten ze elk hun eigen draai te geven aan hun cover, dit album is wat mij betreft dan ook beter geslaagd dan degene die Tegan and Sara op dezelfde dag uitbracht The Con X: Covers

Ik heb geen idee wie de musici zijn maar ik kan me goed voorstellen dat Matt en zijn The The buddies dat zijn geweest.

Ambitieus. Zijn krachtige songs verdienen dit, maar ik hoor hem graag zelf zingen, zijn passie en voordracht. De vorm een radioshow is wel leuk bedacht, het geeft een zekere dramatiek aan het geheel, waar Johnson zelf ook sterk in is. In zijn songs schuilt altijd wel een verhaal of boodschap.

het nummer "we can't stop what's coming" is niet zo heel nieuw. het is in april op single verschenen in beperkte oplage op record store day. ondergetekende is onder de 2000 gelukkigen die hem hebben kunnen bemachtigen.

hoewel ik een groot The The fan ben laat ik deze release toch aan mij voorbijgaan. ik heb gelezen dat dit drieluik volstaat met covers, soundscapes en poëzie..... Ik hoop dat de (overigens uitstekende) single "We can't stop..." de opmaat mag zijn naar een herrijzenis van The The die verder gaat waar ze gebleven is bij NakedSelf.