Nora Jane Struthers - Champion (2017)

Nora Jane Struthers zorgt op deze site niet voor herkenningsbelletjes . Toch zijn er wel regelmatig recensies te lezen in allerlei muziekbladen, wel in de hoek van roots/americana. Want daar hoort ze zonder meer bij. Amerikaans, met een vader die blue grass muzikant is. Koos eerst voor een loopbaan in het onderwijs, maar vertrok daarna naar Nashville voor een muziek carriere. Maakte nog een plaat met haar vader, redelijke traditionele bluegrass en startte toen een solo carriere. Dit is de vierde plaat, de vorige twee waren met begeleidingsband en de eerste was solo. Die eerste plaat was nog redelijk akoestisch en traditioneel, maar bij iedere plaat evolueert het naar een zeer aanstekelijke country-rock. Ook op deze plaat is de begeleidingsband Party Line betrokken, hoewel ze niet meer zo pontificaal benoemd worden als bij plaat nummer 2 en 3. Die begeleidingsband (waaronder echtgenoot van Nora Jane) weet van wanten en zorgt voor een zeer volwassen geluid. Joe Overtone is een virtuoos op allerlei snaarinstrumenten en mag laten horen wat hij allemaal kan, Drew Lawhorn zorgt voor de rime sectie en doet dat uitstekend vaak samen met bassist Brian Duncan Miller en Josh Vana zorgt voor zowel akoestisch als elektrisch gitaargeluid. Zeker het elektrische gedeelte zorgt voor een lekker stevig geluid en dat is soms een meerwaarde bij prima melodieën. Nora Jane is ook een goed tekstschrijfster, ze heeft het over haar juist gestarte huwelijksleven, maar durft ook zwaardere thema's aan. Het is en blijft roots/americana, maar iets meer in de wat stevigere hoek. En ook soms weer een rustmoment.
Leuk album, niet dat je direct van een meesterwerk kan spreken, maar gewoon goed in het oor liggend, prima kwaliteit en met liefde gemaakt.