Mark Kozelek with Ben Boye and Jim White - Mark Kozelek with Ben Boye and Jim White (2017)

Nog nooit van de beste man gehoord, Mark Kozelek, ondanks zijn omvangrijke oeuvre. Zijn laatste album met Ben Boye en Jim White heeft me twee weken geleden gegrepen en niet meer losgelaten. Ik was al jaren op zoek naar een 'soort van spoken word met jazzachtige muziek erachter'. Ik word hiermee op mijn wenken bediend.

Het album kabbelt lekker voort en Mark vertelt ons over zijn dagelijks leven. Hier en daar wat geëxperimenteer ('Topo Gigio, 'Fur Balls'). Voeg dat geweldige openingsnummer over die chagrijnige kat erbij, en dan heb je een album die bij mij vrijwel zeker op 1 komt in het eindejaarslijstje.

Tot op heden heb ik me name op cd 1 gefocust (t/m 'Astronomy'), maar cd 2 belooft ook veel moois.

Ik vind dit een van de beste releases van Kozelek de afgelopen jaren. Hij doet nochtans niks nieuws wat zijn inbreng betreft; praatzingen over zijn leven. Het lijkt steeds weer alsof hij zijn dagboek aan het voorlezen is maar hier in combinatie met de jazzy inbreng van Boye en White zorgt hij ervoor dat ik in een aangename groove raak of dat de melancholie van de tekst enorm hard raakt. Alleen Topo Gigio zeurt me teveel verder zonder noemenswaardige muzikale kapstok om de jas van mijn door muziek gewekte interesse aan te hangen.

Naar het einde van het album toe wordt er vooral gerouwd om mensen die verdwenen zijn en komt de melancholie over wat geweest is meer naar boven maar steeds met sobere mooie muzikale invulling. En ja, voor sommigen zal het allemaal wat langdradig zijn maar deze muziek brengt mij in een roes die best langer mag duren. Het is muziek die zich ook het beste laat beluisteren op de hoofdtelefoon want je mist toch wel wat als je hem opzet tijdens pakweg het stofzuigen. Aan de andere kant als de teksten niks essentieel voor je zijn kan je hem wel gebruiken als achtergrondmuziek om te relaxen.