MC Thick - The Show Ain't over Till the Fatman Swings (1993)

New Orleans, 1991. MC Thick brengt de 12" single Marrero uit. Hij is nog maar 19 jaar jong, maar voor zijn ogen hebben dingen afgespeeld die menig mens nooit zal zien. In het opkomende genre Hip-Hop ziet hij zijn toekomst, maar New Orleans is tot dan toe nauwelijks op de kaart gezet. Het is de tijd voor Master P - ja, die rapper die bij Oprah spijt betoog over zijn taalgebruik - en Mystikal - ja, die rapper die een kapster tot orale seks dwong. Het was nog aan MC Thick en de niet veel oudere Tim Smooth - die overigens in 2011 overleed aan kanker - om New Orleans in 1991 op de kaart te zetten. En niet zonder verdienste. Marrero werd een (lokale) hit en dé aanzet tot dit album. MC Thick is een bovengemiddelde rapper. De onderdrukte aggressie is voelbaar in elk woord. Hij is gretig. Tekstueel is het lang niet altijd even sterk, maar interessant blijft het wel. Thick zit vol met contradicties: aan de ene kant doorziet hij de ijzeren kooi waarin hij leeft, maar aan de andere kant weet die ijzeren kooi hem wel te begrenzen. Zo romantiseert hij die exacte leefwereld waar hij indirect kritiek op uit. Het geeft een fascinerend kijkje in het leven van een tiener uit de getto. Niet elk nummer is echter zwaarbeladen. We beginnen namelijk met een ordinaire brag 'n boast. Het titelnummer zet meteen de sfeer: de sirenes op de achtergrond zorgen voor een onontkombaar gevoel van dreiging en Thick brengt punchline na punchline. Toch zijn de wat meer zwaarbeladen nummers het beste. In Potrait of a Fiend vertelt MC Thick over een jongen die verslaafd raakt aan de drugs die hij op de straathoek moet verkopen: "Death is not feared, because it was promised at birth. / He is offered flavors of life, but none of them taste right. / He's losin' the fight: his escape is a base pipe." De opvolgende nummers zijn wat luchtiger van aard. Wat opvalt is 't gebrek aan eigen geluid. De producties op dit album zijn zelfs voor 1993 gedateerd. Gelukkig heeft dat ook zijn charme en weet MC Thick dat genoeg te compenseren waar ergerlijk. Op Only in America preekt Thick een Marxistische gedachte: de politieke elite onderdrukt de verdeelde meerderheid. De rapper zet dit vervolgens in een racial kader. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar het zet je wel tot denken. En dan komt het pareltje: Marrero. Het nummer heeft in al zijn gebreken iets magisch. Amateuristisch?
Stiekem wel. En toch. MC Thick weet de juiste snaar te raken en vertelt over zijn leven. "One day you're rollin', then the next day they'll bury you. / Crack and marijuana are ruling the street: they're ruling them both together in the causin' of geets." De albumversie van Marrero mist de beruchte vierde verse (3:57), waar Thick in gaat op zijn gewicht: "Too wild to be tamed. / Too out of the box to be plain. / 245 pounds comin' through like a train!" Smullen voor de liefhebber van het genre. Zo'n nummer gaat echter zelden zonder tragiek, want MC Thick werd neergeschoten in diezelfde wijk die hij zo lief hield: Marrero. De 30 jaar heeft hij nooit gehaald. Wat laat hij achter? Een geniaal album? Nee, dat niet, maar The Show Ain't over 'Till the Fatman Swings is een auditieve sfeertekening die MC Thick met verve heeft ingetekend.