Shining - X: Varg Utan Flock (2018)

Dit moet de eerste plaat zijn waar ik naar uitkijk in 2018. Hun vorige was verrassend goed.

Ik ben deze band een tijdje uit het oog verloren, de laatste plaat die ik ken is klagopsalmer. Ben hier wel benieuwd naar.

7 nog even inhalen en je bent weer bij. Erg fijne plaat. Nummertjes 8,5 en 9 wisten me niet te overtuigen.

Op basis van deze betwijfel ik of ik die moeite ga doen. Het is niet heel slecht, maar echt spannend vind ik het ook niet.

Nou, vooruit. Je mag ook alleen de heerlijke openingstonen op repeat zetten.

Heel stabiele, degelijke plaat. Het experimenteren laten ze ditmaal links liggen. Het levert een kwalitatief goede, maar veilige plaat op. De grote uitzondering hierop is het prachtige, meeslepende Mot Aokigahara, een juweeltje van een nummer waarin Niklas' eeuwige gevoel voor dramatiek - 'I was born December 1983, and I died December 2017' - wel even voor een niet-beoogde glimlach zorgt.

Shining is de band van de, om het met een understatement te zeggen, excentrieke Niklas Kvarforth. Hij zwaait de helleplak in dit Zweedse ensemble, en na het vertrek van de Finse gitarist Euge Valovirta, die in belangrijke mate meewerkte aan de songs op de vorige plaat, hoofdstuk 9, Everyone, Everything, Everywhere, Ends, heeft hij het rijk weer voor zijn eigen verknipte zelf. De hand van Valovirta was duidelijk op de vorige plaat, die ook andere horizonten ging verkennen; ik vind het nog steeds een verrassend goeie plaat. In die optiek was het dus een beetje met een klein, bloedeloos hartje afwachten. Ook opmerkelijk; de vorige plaat is goed tweeënhalf jaar oud.

Na het horen van enkele nummers voorafgaand aan de release bleek echter dat m'n hartje gerust in bloeden mocht uitbarsten, want Kvarforth gaf weer blijk van ontzielde bezieling. Het is vooral op zijn waanzin dat Shining-platen drijven, bijgevolg hangt daar veel van af. De opener is behoorlijk bruut en rechttoe-rechtaan, maar de tweede song, Gyllene Portarnas Bro, laat een melancholischer geluid horen. Hoewel ook die song iets na halfweg weer abrupt een paar vitesses hoger schakelt, klaar voor overdrive.

Na deze twee songs begint de plaat pas echt wat mij betreft. De derde track opent met een typische Shining-intro, na een halve minuut zet Kvarforth z'n typische kreun in, en daarna ontaardt de song op de wrang smakende wijze die de band zo kenmerkt. De herinneringen aan vroegere pareltjes als Halmstad zijn dichtbij. De gitaarsolo is ook erg beklijvend. Han Som Lurar Inom is ongeveer in dezelfde categorie in te delen, maar nog net wat zinderender.

De vijfde track is, traditiegetrouw welhaast, een pianostukje van pak 'm beet drie minuten. Het klinkt een beetje off, wat het een naargeestig, onheilspellend sfeertje verleent. Het blijkt dan ook een prima opmaat richting de afsluiter, het uit drie bedrijven bestaande Mot Aokigahara. Het eerste gedeelte is grotendeels akoestisch, en Kvarforth fluisterkreunt en -zingt er, wat mistroostig zelfs, door. Een lang uitgesponnen gitaarsolo luidt het tweede bedrijf in, waarin Kvarforth z'n eigen sterfdatum lijkt aan te kondigen, die tijdens de opnames wellicht nog in de toekomst lag, maar heden in het verleden. Best grappig.

Het laatste gedeelte wordt gevormd door anderhalve minuut je reinste, allesverterende black metal (alle registers open), waarna de song - en de plaat- op memorabele wijze wordt afgerond.

De titel van de plaat, Varg Utan Flock, betekent vrij vertaald Wolf zonder Roedel. Dit doet me wat denken aan het meesterwerk Der Steppenwolf van Hermann Hesse, maar het is vooral een verwijzing naar het subgenre waar Kvarforth boegbeeld van is: suicidal (black) metal. De songtitels verwijzen hier ook naar; zo zijn de Golden Gate Bridge (song 3) en het woud van Aokigahara (afsluiter) zijn, naar verluidt, erg populaire plaatsen voor zelfmoord. Daar heb ik zelf dan weer wat minder mee, maar de sfeer die de band schept op bijvoorbeeld de succulente afsluiter, is bij vlagen geniaal.

Men zou zich, tot slot, kunnen afvragen of de band zichzelf op den duur niet aan het plagiëren is. Eigenlijk is dat ergens wel zo, maar je kan het ook zien als een trademark: Shining is Shining, je herkent ze meteen. En ik heb het gevoel dat Kvarforth daar ook ernstig mee bezig is. Het merk Shining. Laat dat het luisterplezier (of eerder gesidder) vooral niet vergallen.

4 sterren

Hier hetzelfde. Nummer VII vond ik zelf niet interessant, daarna heb ik niets meer gehoord. Nu bezig met een inhaalslag, en dit album klinkt met de eerste tonen weer goed. Misschien had ik het toch bij moeten houden, want wie de songs ook schrijft bij Shining, hij staat hoog in het lijstje met beste songwriters van de hele black metal. De opener geeft daar al blijk van: een echte metalsound, heerlijk geproduceerd, strakke riffs en heerlijke spanning, maar toch dat nare obscure suicidal-sfeertje en dat karakteristieke Shining-geluid.

Luister deze plaat voor het eerst in drie maanden weer. Ik ben bang dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren bij de eerste paar luisterbeurten (ik was drie maanden geleden verbaasd dat deze band überhaubt nog bestond (of dat die lijpe zanger nog in leven was)).

Nu luister ik de plaat opnieuw en vind ik het eigenlijk een alleraardigst plaatje.