El-P - I'll Sleep When You're Dead (2007)

Dit is de verwoording van mijn gedachten. Ik begrijp het op de een of andere manier misschien niet, maar ik zie er niks geniaals in. Ik snap de hoge waarderingen op een aantal review-sites dan ook niet.

Dit album nu twee keer geluisterd. Klinkt wel veelbelovend, maar ik moet mij het overdonderende geluid nog wat eigen maken.

Ik las wel alvast een geniale beschrijving van het album van iemand, die "I'll Sleep When You're Dead" duidelijk niet kon smaken:

El-P heeft een zeer fijne flow, voor mij altans

hard

4,0

De samenwerking met The Mars Volta is te geniaal voor woorden. Twee artiesten die experimenteren hoog in het vaandel hebben staan . De rest heb ik nog niet vaak genoeg geluisterd om het correct te kunnen waarderen dus ik onthoud mij nog even van een stem.

Ik hou gemengde gevoelens over aan deze plaat. Opzich hou ik wel van het El-P type beat, maar op dit album doet het me niet zoveel. Ik voel de beats niet, waar ik ze op "The Cold Vein" wel voel. Het gaat ook vervelen na een tijdje. Het klinkt wel aardig, maar ik kom niet boven de 2.5* uit. Het schijnt dat dit een groeiplaat is, dus we zullen zien of dat bij mij ook het geval is.

Nadat ik CanOx eerst met moeite ben gaan waarderen en uiteindelijk zelfs met open armen in mijn Top 10 heb ontvangen, besloot ik ook het solowerk van El-P te gaan beluisteren. Op I'll Sleep When I'm Dead wordt het voor mij eens te meer duidelijk dat El-P zijn hele eigen sound heeft, en hiphop produceert die niet te vergelijken is met andere artiesten die ik ken. Hij gebruikt voor zijn beats originele, vaak futuristische geluiden, tempo's en ritmes en geniale melodieën. Hoewel zijn stemgeluid me niet geweldig ligt is zijn flow goed in orde, en hij brengt zijn scherpe teksten met goed rijm en een dito gevoel voor humor (voor wie Anchorman ook zo'n briljante film vond: "this beat is so sick, made with real bits of panther"). Ik denk wel dat mijn waardering voor The Cold Vein er aan heeft bijgedragen dat ik dit nu zo goed vind, want veel van de nummers zijn nogal chaotisch en het aparte geluid is moeilijk te plaatsen. Nu ik dit album meerdere malen goed en grondig heb geluisterd, is 4,0* het minste wat ik kan geven voor I'll Sleep When You're Dead. Vol goede moed op naar Fantastic Damage.

Tasmanian Pain Coaster, The Overly Dramatic Truth, No Kings en Pioisenville Kids No Wins zijn enkele hoogtepunten.

Een halfje erbij. Ik draai dit album nog geregeld en het barst van de genialiteit.

4.0* -> 4,5*

Ook bij mij gaat er een halfje bij. Ik stond al een tijdje op het punt dit te doen, vandaag nog eens beluisterd en ja, als dit niet op 4,5* mag, wat mag dat dan nog wel?

The Overly Dramatic Truth is denk ik mijn favoriet. Meters kippenvel, ongekend schitterend nummer die me gewoon ontroert.

Ik ben sinds deze week toch een beetje El-P fan geworden. Ik was in het begin wat overdonderd chaotische nummers maar na een paar keer luisteren ben ik er achter dit toch wel een heel tof album is.

Gestoord album. Qua beats een complete chaos, er hangt een continu dreigend gevoel in de lucht. Als luisteraar wordt je heen en weer geslingerd van futuristische geluiden, rauwe hip-hop beats en soms bijna kinderlijke deuntjes (bijv. outro van Tasmanian Pain Coaster), wat de sfeer nog gestoorder maakt. Toch is I'll Sleep When You're Dead uitstekend luisterbaar. El-P weet heel goed hoe hij over zijn eigen beats moet rappen en dit schept een stukje rust tussen de zieke producties. Beste nummers zijn het overweldigende The Overly Dramatic Truth en de opener Tasmanian Pain Coaster.

Ik krijg weer heel veel zin in dit album, toch maar eens opsnorren. Goeie review, mijnheer!

Dan ben je 15 jaar verder en dan valt het kwartje zo hard dat het wel een euro lijkt

Van de eerste vijf nummers behoren wat mij betreft alleen Tasmanian Pain Coaster en Up All Night tot de hoogtepunten, maar vanaf Dear Sirs komt deze plaat in een stroomversnelling terecht die pas bij No Kings weer een beetje aan snelheid verliest.