Neal Schon - Late Nite (1989)

Hoe zijn de soloplaten van Schon?!? Ik vind hem geweldig bij Santana/Journey en natuurlijk Bad English en Hardline...

Ik ken er maar 1 van neal. Heb er een aantal beluisterd die vond ik allemaal vele malen minder dan electric world. Naar mijn idee is world subliem. De man weet op deze dubbel cd werkelijk alles uit de kast te halen. Jammer dat ik hem niet geplaatst krijg op mm. Mijn internet verbinding is er gewoon te slecht voor.

Deze: Electric World - Neal Schon | AllMusic ?

Dat is hem inderdaad. Schon doet er prachtige dingen op. Wel effe beluisteren. Naar mijn idee kun je de rest vergeten wat neal solo betreft. Hier staat alles op wat je je maar kunt wensen.

Bedankt voor de tip. Ik zal de plaat ook maar toevoegen, dan kunnen we er over discussieren.

Dat zou ik zeer op prijs stellen mijn beste

Ik leerde de man net kennen in deze periode, zijn muziek dan. Geen idee meer hoe en waarom ik deze elpee kocht, recensie in de Aardschok was dacht ik niet verpletterend goed. Denk puur en gewoon vanwege de naam.
Totaal anders dan zijn Journey muziek, Santana is helemaal ver weg... maar daarom juist interessant. Wat voor zin heeft het om een solo plaat uit te brengen als die hetzelfde is als alles wat je bij je vorige/andere band hebt gedaan?
Eerste deel is het allemaal erg filmisch en veelal instrumentaal, je moet er van houden, was er ook niet kapot van maar waardeerde het wel. Opener was en is nog steeds prachtig, "Softly" is betoverend mooi.
Moet soms wat aan het rustige Satriani werk denken, ze kunnen allebei een heel sferische toon zetten. Qua klankkleur hebben ze ook wel wat gemeen, helder en toch warm.
Over het geheel kabbelt het alleen net even teveel door om echt te boeien, voor mij althans. Denk een plaat waarvoor je echt even in de stemming moet zijn. Uitzonderingen komen in het tweede deel; "I'll Cover You", "Smoke Of The Revolution" (lekker) en "Rain's Comin' Down", waarbij je bij de laatste in het middengedeelte opeens opveert door het relatief stevige stukje muziek. Was een welkome afwisseling en allen met zang. Het navolgende "Inner Circles" is een pittiger instrumentaaltje waarbij Satriani me weer te binnen schiet, maar kan me minder boeien. Te repeterend.
"Steps" is dan weer een terugkeer naar de sfeer van het begin van de elpee om af te sluiten met het compleet afwijkende "Blackened Bacon", waarbij net als de vakbroeders van Bon Jovi in die tijd hun plaat afsloot met het gelijkende "Love For Sale" en dat toch net even beter deden.
Leuk om de plaat weer eens te horen, maar echt boeien doet het allemaal niet.