Pelican - City of Echoes (2007)

jammer, na 2x luisteren word ik hier niet warm of koud van.

Mee eens, waar eerdere Pelicans nog wel eens lekkere uitbarstingen hadden is het nu in mijn ogen een vrij saaie, platte bedoening geworden, die me echt totaal niet weet te boeien.

Ik wacht lekker tot 22 mei voor mijn oordeel

Ik kan het me nauwelijks voorstellen (hoewel de kortere nummers een indicatie zouden kunnen zijn), maar dat zou wel een érg spijtige zaak zijn. De kracht van Pelican zit 'm juist in de constante spanningsboog die wordt gehandhaafd (i.t.t. vele anderen in het postrockgenre waar het nogal eens veel durft te kabbelen en men sporadisch eens uithaalt). Nu soit, zelfs al valt het tegen, ik heb nog altijd Australasia en de tweede om mijn hartje bij op te halen. Vooral bij Australasia, echt een ongelofelijk zeldzaam pareltje is dat.

Die vind ik ook vele malen beter ja

Inmiddels al een paar keer beluisted en het wordt steeds beter. Plaat waar veel te ontdekken valt. Kan niet wachten tot roadburn festival waar ze optreden samen met o.a. NEUROSIS.

Ik vind em eigenlijk erg meevallen naar de matige dingen die ik er de hele tijd over gelezen heb. Ik vind het zeer mooie muziek maar het is inderdaad niet zo goed als oudere werken. Zeker wel 4 sterren tot nu toe, ik vind Wind with Hands het mooiste tot nu toe en zeer krachtig hoewel die helemaal acoustisch is.

Ze speelden afgelopen zondag in het Patronaat in Haarlem. Erg goed concert. De nieuwe nummers klonken zeer overtuigend. Ze zijn weliswaar wat minder traag en zwaar dan sommige wat oudere nummers, maar dat gaat gelukkig niet ten koste van de kwaliteit van het typische Pelican-geluid. Vooral de opener Bliss in Concrete vond ik zondag erg fijn. Ik denk dat uiteindelijk ook dit album weer hoge ogen gaat gooien voor mij..

Zoals een van de gitaristen op hun website zegt: "We're a fucking triumphant band."
Helemaal mee eens

heb ze zaterdag in Belgie gezien. Deze heren spelen ontzettend strak en hard. Wat opzich goed is, maar ik mis toch heel erg de scherpe randjes en het "uit de bocht vlieg-werk". Wat me ook opviel was dat de beide gitaristen heel vaak synchroon precies hetzelfde spelen....beetje vreemd.

Had ook erg hoge verwachtingen van het concert van deze band, maar ook vond ik de afwisseling tussen de nummers in Haarlem erg tegenvallen. Groot gemis was ook March into the Sea.
Toch 3,5* voor dit album, wat voor mijn gevoel wel een tegenvaller is.

Haarlem was hard en strak, toch wel een lange trip. De diversiteit interesseert me dan niet zo heel veel. Maar ook ik mis dit laatstenoemde wel op de nieuwe plaat als die thuis in de player zit.

Er is geen noemenswaardige vooruitgang merkbaar op "City of Echoes'. Ik heb ook niets te klagen over de drummer 9dat hoor ik namelijk wel veel). De hebben een leuke, groovende (bijna grungy) cd afgelevert die zeker de moeite waard is. Score komt later

dit is de eerste plaat van "Pelican" die ik beluister.
Het bevalt me zeer, doet me denken aan aan "Isis" an andere postrockgroepen zoals Red Sparrowes.
Maar in tegenstelling tot de groepen die ik hierboven benoemde klinkt dit iets toegankelijker. Bij Isis heb je die doordreunende baslijnen meestal, en bij Red Sparrowes worden de nrs ingepakt in een web van atmosferisch gitaarwerk. Dit is soberder, meer to-the-point.
The sound bevalt me wel, maar nu is het nog afwachten of het werk stand houdt na meerdere luisterbeurten...

Dan kan je beter de voorgangers/EP's gaan beluisteren.. Stukken beter dan dit saaie album, met voortkabbelende nummers die mij in ieder geval niet weten te raken.

zal ik doen,
want dit album zet ik zelden meer op...