Joan As Police Woman - Damned Devotion (2018)

Joan trekt haar uniform weer aan, ben benieuwd waar ze nog mee voor de dag kan komen.

Is er al iets (een single) van deze plaat vrijgegeven?

Warning Bell (Official Audio) - YouTube

Hopelijk is het nog wat. Ik vond haar album met Benjamin Lazar Davis niet echt geweldig.

Warning Bell maakt me vooralsnog ook nog niet heel erg nieuwsgierig.

Merci, inderdaad geen denderend nummer, al kan het wellicht in de context van het album zomaar ineens op z'n plek vallen.

Haar album met Benjamin Lazar Davis was een tegenvaller na al haar geweldige tot zeer geweldige albums.
Joan Wasser zag ik voor het eerst als violiste in de band van Rufus Wainwright en die samenwerking trok mijn aandacht toen ze haar eerste album uitbracht, als je dan ook met Antony samenwerkt is het niet moeilijk om snel van Joan te gaan houden.

Totdat dat laatste album. Maar ach, moet dat meegeteld worden? Er is nu Damned Devotion.

Maar waar ik bang voor was lijkt voor nu een feit te worden: het raakt me niet meer. Zijn de nummers niet boeiend genoeg? Lastig te doorgronden? Ik durf het niet te zeggen.

Donker, mysterieus en absoluut broeierig en spannend en toch is het geen liefde op het eerste gezicht (ook niet tweede en derde). Zeker niet slecht, maar ik geniet er minder van dan voorheen.
Misschien komt het nog, misschien komt het niet en dan is de liefde over. Hopelijk tijdelijk, want ik blijf een plekje vrijhouden voor Joan. Altijd.....

Misschien meld ik me weer als het alsnog aanslaat, want met dit soort albums kan dat zomaar ineens gebeuren.

Ik was een beetje afgehaakt de laatste tijd, puur uit nieuwsgierigheid deze eens op Spotify aangeklikt. Wat een mooi album, hij valt voor mij meteen op z'n plek. Slepend, broeierig, met als voorlopig hoogtepunt Steed. Genieten, hoor!

Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman, is terug met een nieuwe plaat getiteld Damned Devotion. Waar haar vorige werk The Classic wat meer werd gekenmerkt door een poppy soulgeluid, kiest Wasser nu de weg van mysterie, donkerte en ongemakkelijkheid. De albumcover spreekt boekdelen: op dit album wordt iets uitgedragen waar niet bepaald om gelachen kan worden. Bloedserieus staart Wasser je aan, in zwart leer gekleed, met zwarte cosmetica rond haar ogen. Er is pijn. Is het rouw? Scheiding? Nee, op dit album staat de toxische sensualiteit van een diepste aantrekkingskracht centraal.

"You were so soft in the corner / Soft where you shouldn't be / And I just died for it every time", zingt Wasser in de single Warning Bell. Het staat symbool voor de plaat. Er is spijt, en een wetenschap dat het niet klopt, maar iedere keer gebeurt het toch. Iedere keer wordt er uiteindelijk toch gezwicht voor de ander. Ze gaat verder: "I have loved to save us / I tend to trust the villain / I've been fine with learning it the hard way". Biedt Wasser hier ons een inkijkje in haar leven? Zijn de teksten autobiografisch? Het doet er eigenlijk niet direct toe. Het slaat in als een bom.

Meest typerend is als vanouds het pianospel van Wasser, dat zich op Damned Devotion veelal in de laagste regionen van het hoorbare bevindt. Het is zwaar en diep, het dreunt na en is voelbaar op de botten, net als het prachtige basspel op de plaat. Koude, strakke drums en synthesizers vullen vervolgens de rest van de ruimte. Toch zijn de nummers allesbehalve kil, want overal suddert het vurig verlangen van de aantrekkingskracht. Het is echt heet in een nummer als Steed (for Jean Genet) of Rely On. Wasser heeft zich bewust uitgesproken via de dualiteit.

Een voorbeeld is ook het plotseling uitdoven van sommige nummers, wat bijdraagt aan de spontaniteit en hypergevoeligheid van het sensuele moment, immer vluchtig, om met een volgend nummer je er wederom in te trekken. Het is een giftig spel van opwinding dat gespeeld wordt, maar waarvan de aantrekkingskracht er toch voor zorgt dat je steeds terug blijft komen. Daarna komt de spijt, op deze plaat uitgebeeld in een nummer als I Don't Mind. Uitgerekte drumsamples laten je met een treurig maar opgelucht gevoel achter en de leegte is de enige spreker die overblijft. De relatie is voorbij, het vuur eindelijk echt uit.

Damned Devotion is een sterke plaat van Wasser. Het kleeft en broeit, en altijd overheerst het gevoel dat de spanning niet juist is. Precies daarin zijn de nummers erg indrukwekkend. Wasser speelt daarbij met de genres die haar bekend zijn en in dat opzicht is ze niet baanbrekend. Desondanks is het geheel zeer sferisch en donker, wat een nieuwe dimensie geeft aan haar oeuvre als talentvolle soulmuzikant. Met Damned Devotion heeft Wasser zich als Joan As Police Woman weer helemaal op de kaart gezet.

Van mijn recensie op Nieuweplaat:
Nieuweplaat.nl

Zo'n heerlijke nonchalante plaat. Rokerig, langzaam, ontspannen, luistert zó lekker weg. Eindelijk weer een plaat van JAPW die me direct pakt.

Plaatje hoor....

Na haar eerste album al snel uit het oog verloren, Joan as Police Woman. Vandaag toch maar eens deze plaat opgezet en het goede gevoel is meteen teug.. wat een fijn album zeg, heerlijk.

Naast de mooie (nonchalante) zang zit het muzikaal ook mooi in elkaar. Gezapig wordt het ook nergens.
Komende tijd nog wel een aantal keren op repeat.

Eerste beluistering valt goed, klinkt wel als wat ik ken van St. Vincent.

Pas de tweede keer dat ik een compleet album van Joan luister. Van wat ik ken zit het vaak tegen waar ik graag naar luister maar vaak zijn er andere acts / albums die net iets interessanter zijn waardoor Joan snel uit beeld verdwijnt. Deze krijgt in elk geval nog wel een paar herkansingen om verder te groeien.

Wat donkere elektronische Pop, sfeervol, soms spaarzaam muzikaal ingevuld dan weer een flinke dot bombastische synths (Valid Jagger springt er zo uit)

En dat is zowaar het geval, schuurt verdomd dicht tegen het niveau van oeuvre-hoogtepunt "Real Life" aan. Sluit me dus graag aan bij de positieve commentaren van andere gebruikers.

Een aardige recensie van Mrs. Wassers nieuwe album las ik in De Morgen (BE):

Ah, Joan Wasser maakt weer een album waar melancholie, bitterheid en een zekere rauwheid de overhand hebben. De voorgaande twee platen kenmerkten zich toch door een meer optimistisch en vrolijk geluid en die jas past Joan As Police Woman toch minder. De juiste dosis duisternis, ontregelende ritmes en de overpeinzende zang van Joan Wasser geven dit album juist die meerwaarde die 'The Deep Field' en 'The Classic' ontbeerden. Zonder de pianopop van haar topplaten 'Real Life' en 'To Survive' te kopiëren, raakt deze plaat toch de toonsoort en klankkleur die haar muziek zo mooi maakt.

Soulvol, catchy en afwisselend. Lekker album.