Kerri Chandler - DJ-Kicks (2017)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Dance / Funk
Label: !K7
-
Intro (0:58)
-
LeRoy Hutson - Cool Out (2:47)
-
New York City Streets (0:35)
-
Rasa - When Will the Day Come (3:27)
-
The Foreign Exchange - Body (3:47)
-
Fantasy Three - It's Your Rock (3:00)
-
T La Rock - It's Yours (4:12)
-
André Ceccarelli - Stock No. 1 (2:20)
-
Soulful Session - All I Need [Demo Boogie Version] (3:59)
met Tisha Monique
-
Beckie Bell - Music Madness [Extended Charles Maurice Version] (4:55)
-
Uptown Funk Empire - You've Got to Have Freedom (4:40)
-
Segway City 2 (0:40)
-
James Mason - Sweet Power of Your Embrace (5:10)
-
Segway City 3 (0:16)
-
Fruit - If You Feel It, Say Yeah (4:16)
-
Kerri Chandler - Stop Wasting My Time (4:14)
-
Sylvia Striplin - You Can't Turn Me Away (4:46)
-
Innerzone Orchestra - People Make the World Go Round (4:27)
-
Cymande - Getting It Back (3:49)
-
Kiki Willows - 3 AM (5:01)
-
Roy Ayers - Liquid Love (4:32)
0
geplaatst: 12 maart 2018, 20:40 uur
Eerder draaide ik DJ Koze - en daar ga ik nu écht mee stoppen; de jolig/poligheid van zijn sound heeft een averechts op Kollumse klapperkou waarmee ik sinds een paar dagen kamp.
Vol goede moed slingerde deze aan - de tweede jazzy track deed me hopen op leuke, afwisselende dingen, maar al spoedig merkte ik een quasi-funky wasteland te zijn terecht gekomen, dat in al zijn omvang me sterk deed denken aan de lomige ritmes van de (beginjaren 90 populaire) acidjazz/jazzdance: Incognito, Jamiroquai, Brand New Heavies, Galliano - en dan zijn de laatste twee nog redelijk te verhapstukken. Incognito met de gecastreerde versie van Stevie Wonder's Don't You Worry 'bout a Thing is voor mij symbolisch voor wat er niet deugt aan dat (sub)genre.
Datzelfde gevoel krijg ik hierbij: te loom, geen power, weinig variatie. Kortom, niet mijn ding Ik had duidelijk iets funkiers verwacht, meer deep house ook; dit is mij veel te mellow.
Vol goede moed slingerde deze aan - de tweede jazzy track deed me hopen op leuke, afwisselende dingen, maar al spoedig merkte ik een quasi-funky wasteland te zijn terecht gekomen, dat in al zijn omvang me sterk deed denken aan de lomige ritmes van de (beginjaren 90 populaire) acidjazz/jazzdance: Incognito, Jamiroquai, Brand New Heavies, Galliano - en dan zijn de laatste twee nog redelijk te verhapstukken. Incognito met de gecastreerde versie van Stevie Wonder's Don't You Worry 'bout a Thing is voor mij symbolisch voor wat er niet deugt aan dat (sub)genre.
Datzelfde gevoel krijg ik hierbij: te loom, geen power, weinig variatie. Kortom, niet mijn ding Ik had duidelijk iets funkiers verwacht, meer deep house ook; dit is mij veel te mellow.
* denotes required fields.
* denotes required fields.