Berlin - Count Three & Pray (1986)

Uiteraard in de eerste plaats bekend van Take my breath away (Top Gun), maar die vlag dekt de lading absoluut niet. De rest van het album is een stuk steviger, prima geproduceerd door Bob Ezrin. Ook Ted Nugent doet nog even mee. Prima album.

Ik kan meegaan met Jester. 'Take my breath away' is een schattig nummertje, maar de rest van het album is stukke beter. Byzonder scherpe teksten ook. De zangeres weet met haar stem ook goed uit te halen. Maar volgens mij was dit een soort project ofzo. Berlin zelf heeft geen gitarist, en ik denk dat dat een van de dingen is die het succes van Berlin tot 'eendagsvlieg' heeft gemaakt. Zonde, want de muziek is gewoon erg strak, en er waren kennelijk ook andere musici die dat ook vonden. Naast Bob Ezrin en Ted Nugent heeft David Gilmour het gitaarwerk op zich genomen. Luister maar naar het venijnige 'Trash' en het mooie 'Pink & velvet'.
Pittig stukje rockmuziek is het dat 'Take my breath....' in het niet verbleken doet. 4 pnt.

Like Flames

Lange tijd dit album niet meer gedraaid, maar vandaag weer eens in de CD speler gelegd. Het blijft een goed album, met puntige new wave/rock songs. Terri Nunn, de zangeres, heeft een geweldige stem en past perfect bij de nummers. De grote hitsinge Take my breath away (uit de film Top Gun) is eigenlijk totaal niet representatief voor de rest van het album, maar zette de band wel op de muzikale wereldkaart.. Zeker kopen deze CD, als je hem in de uitverkoopbakken of ergens tweedehands ziet liggen.

met de absolute nummer 1 hit "take my breath away" geschreven voor het hopeloos gedateerde Top Gun met daarin Tom Cruise. Zo stoer als Cruise in die film is zo gevoelig tracht men in deze song te zijn. Beetje hoogdravend hier en daar, amusant maar nergens boeiend.

Ooit gekocht omdat ik "Take My Breath Away" zo mooi vond en dat bleek het zwakste nummer van de plaat te zijn.Ruim 20 jaar later vind ik het nog steeds een prima album.

Prima poprock, naast de evergreen Take my breath away...samen geschreven met Georgio Moroder notabene, die tevens ook dit album geproduceerd heeft...m.n. op Sex me, talk me is dat goed te horen en doet mij denken aan I feel love van Donna Summer, die ook door Moroder groot is gemaakt. Verder valt de prima bas op en de dijk van een stem van Terri Nunn. Naast de eerder genoemde, is ook Like Flames een hit geweest en heeft ook een prima tempo. Verders zijn When love goes to war en afsluiter Pink and Velvet boven het maaiveld. Andere nummers gaat wat aan mij voorbij...overigens zonder te storen.

Stuitert een beetje alle kanten uit.
Dan weer een balade, dan weer richting Frankie Goes to Hollywood.
Terri Nunn zingt ook niet zo overtuigend als bij Under The Gun van Sisters Of Mercy.
Hoor hier eerder de standaard rock muziek in terug die het in de jaren 80 zo goed in Duitsland deed ( Bonnie Tyler, Jeneffer Rush).
Stem heeft ook raakvlakken met onze eigen Angela Groothuizen ( Angela & the Rude).

Op Deric wil ik toch even inhaken. Over smaak valt niet te twisten natuurlijk, maar ik zou dit toch niet met Bonnie Tyler of Jennifer Rush willen vergelijken. Naast Bonnie vind ik dit toch even wat meer rockgeorienteerd en ietwat venijner . En de vergelijking met Jennie....die mis ik helemaal moet ik zeggen. Wat Frankie betreft ga ik ook niet mee, maar die vergelijking kan ik dan wel begrijpen: in de basics zitten wel degelijk wat dingen verwerkt die zo door Frankie gedaan zouden kunnen zijn.
Ik hoor die raakvlakken eerlijk gezegd ook niet met Angela Groothuizen. Terri weet machtig uit te halen (ik krijg er kippevel van (Hide away........myomy.....) op een manier zoals ik Angela nooit heb horen doen.
En het gaat alle kanten uit? Hm....ik vind het een zeer consistent album. Een heel prettig passend geheel van fraaie composities waarbij er naar mijn idee slechts twee die ik minder passend vind: 'Sex me, Talk me' & 'Take my Breath away'.
Maar klopt het dat ze met de Sisters of Mercy (een song) heeft gezongen? Hoe leuk! Had ik geen notie van.
De nostalgische waarde valt me mee, valt me op. Ik vind het gewoon een dijk van een plaat die op 'Like Flames' (en de hitsingel) na de vernietigende aspecten van tijd heeft weerstaan.
Van de week de vinyl ontstoft en op de pick-up gegooid. En manmanman, het blijft een krachtige (ik vind het echt een) rockplaat.
Gooi er voor de gein een halfje bij: 4,5* nu.

Kerel, hou op, Like Flames is al jaren een vaste waarde in mijn persoonlijke top 100 allertijden . Verder mooi verhaal hoor

Hahahaha Hey! Laat er geen misverstand over bestaan: Like Flames is mij de doorslag geweest om mij open te stellen voor iets dat ik (toen) he-le-maal niets vond: een stel afgekloven muzikanten die je de adem proberen te benemen door een song een dergelijke titel te geven. Die grote hit gaf mij een vertekend beeld van Berlin. Het was écht niet mijn ding, tót.......Like Flames. Ik kon moeilijk geloven dat dit grandioze nummer van diezelfde band was. Ik zag de band in de clip en dacht : hier klopt iets niet. Dit is niet een wannabe-band in klopjacht op hitnoteringen. Toen ging ik me maar eens diepen in dit werk. En tot op de dag van vandaag geen spijt, never. En de teksten zijn ook niet misselijk by the way.....
Wat ik met Like Flames heb is dat als ik het nu terug hoor, dat ik het nog steeds goed vind maar echt associeer met 'toen' , terwijl de rest van het album voor mij een actuelere beleving biedt.
Desniettemin leuke reactie en verrassend dat Berlin in iemands top-100 terug te vinden is!

Zo vind ik het weer leuk dat er iemand zo vol vuur is over deze plaat
In de vakantie weer eens een persoonlijke top 100 gemaakt (leraar, dus te veel tijd over ) en Berlin staat toch echt nog steeds top 50 (tussen Sigur Ros en Scissor Sisters hahaha).
Heb trouwens wel bij Berlin het idee dat het een project is van Bob Ezrin, de man achter The Wall... Maar wat boeit het, 't is super lekker en die Top Gun hit is inderdaad absoluut niet representatief!

Ja, een project, dat idee had ik ook. Toen kende ik die namen nog niet: Bob Ezrin (Producer o.m. Pink Floyd idd), David Gilmour (Frontman/gitarist Pink Floyd) en Ted Nugent, die ook geen kleine was in de seventies. Als tiener verlangde ik echtheid in muziek (nog steeds, maar in gedoseerde proporties) en het viel me eerlijk gezegd iets tegen dat ze geen eigen gitarist hadden, temeer daar ik helemaal lijp was van de gitaarsolo's in Trash (heerlijk venijn) en Pink & Velvet (warm en diep.....David Gilmour? Het lijkt erop). Maar ja, zo'n dijk van een plaat........ik deed dan maar wat water bij de wijn.
Berlin zelf was geenszins een project, dat weet ik intussen. Maar mogelijk dat deze als zodanig betiteld kan worden omdat er zulke belangrijke bijdragen worden geleverd van 'derden', alsof ze Berlin een zetje wilde geven naar verfijnde reukzin voor potentie.
De songwriter hadden ze, de stem van Terri, een bassist en een drummer........zou een eigen (goede) gitarist verschil hebben gemaakt?

Vijfentwintig jaar na dato, en er vindt discussie plaats rond Berlin..........lache.

hahaha, ja, inderdaad lollig dit. Al zal de discussie waarschijnlijk tot ons beperkt blijven gezien de geringe interesse voor deze plaat op dit verder prachtige forum
Heb ook het idee dat platenmaatschappij ism de heer Ezrin de band graag wilde catapulteren: goede producer, goed marketingplan (gladde filmsoundtrack) en leden uit het telefoonboekje van de producer en kassa. Toch maar half gelukt heb ik het idee, want eeuwigheidswaarde heeft het niet echt gehad getuige de slechts 19 stemmen... Toch jammer, want dit is wel iets wat de grauwe jaren-'80 middelmaat ver ontstijgt. Nog wel eens iets van deze mensen vernomen trouwens..??

Nee, nooit meer iets vernomen. Hoewel Terri Nun nog steeds actief is op het podium, getuige YouTube, Heeft Berlin geloof ik nog wel iets geprobeerd maar zonder een enkele vrucht geworpen te hebben. Jammer maar het zij zo.
Ik heb de jaren tachtig, in tegenstelling tot menigeen, op muzikaal gebied nooit echt grauw gevonden. Wat wel waar is is het feit dat de eighties het enige decennium is waarin geen revolutionaire ontwikkelingen hebben plaatsgevonden op muzikaal gebied. Het leefde een beetje op met Bon Jovi, Whitesnake, en op den duur met Technotronic en Faith No more, maar dat was het ook wel. Daartegenover echter vind ik de jaren tachtig juist ontspannen als het gaat om de muziek: gewoon liedjes om de liedjes zonder energetische stroomstootgeneratoren, ik vind het juist enorm relaxed......
Maar dit album dat het gemiddelde van toen overstijgt, daar kan ik niets anders dan volmondig in meegaan. (altijd ook een fraaie hoes gevonden overigens)

Wat is Like Flames toch een lekker nummer zeg

Eén van de beste nummers van 1986/1987

En ze kan het nog steeds: YouTube - Berlin Take My Breath Away 2011

Hideaway vind ik ook wel heel dik in orde

Laatst het 7" singletje op Like Flames op de kop getikt. Toch wel een erg sterk nummer

Lang, lang geleden (in 1986 ofzo ) was het aller- àllereerste singletje dat ik kocht 'like flames'. Daarmee heb ik ervaren dat er muziek is die je het best zo hard mogelijk kan aanhoren

Ik wist helemaal niet dat ze een compleet album gemaakt hebben maar aan de reacties te lezen is het nog best de moeite waard! TMBA vond ik toen al een zoetsappig nummer en is volgens velen de mindere op de plaat. Ik ga mijn ogen open houden op platenbeurzen!

Heb 'm inmiddels in bezit (net zoals nog steeds het 7" singletje zag ik laatst op zolder) en het is een fijn plaatje. De hele stijl brengt me wel terug naar die tijd, dus van tijdloosheid is zeker geen sprake maar is dat erg? Nee. Ik zie mezelf weer als 12-jarige naar de middelbare school fietsen en met vriendjes enthousiast zijn over Top Gun. Met terugwerkende kracht leuk jeugdsentiment