Ralph de Jongh - Slow Turtle Sundance (2017)

Begin dit jaar bracht Ralph de Jongh het fraaie drieluik Dancing on a Volcano, 20 Years of Burst out Explosions uit. Hij ziet zichzelf namelijk als een creatieve vulkaan, die regelmatig uitbarst door middel van nieuwe releases.

Geheel onverwachts komt er voor mij in december een nieuwe eruptie van maar liefst drie releases. Het fraaie dubbelalbum Breath of Live besprak ik al. Verder verschijnt het meer dan twee uur durende dubbele live-album Live en als klap op de vuurpijl ook nog eens Slow Turtle Sundance met zestien spiksplinternieuwe songs.

Totaal goed voor iets meer dan vijf uur luisterplezier. Maar laat je dat zeker niet afschrikken, want Ralph zit in een geweldig creatieve periode, waarin alles wat hij opneemt in goud lijkt te veranderen.

Uiteraard met behulp van zijn geweldige medemuzikanten : Arie Verhaar(drums , backing), Arend Bouwmeester (saxen, backing en percussie), Joost Verbraak (trompet, trombone, percussie en backing), Maarten Ouweneel (gitaar), Rogier Hemmes (basgitaar, backing) Judith Renkema (bas), aanstaande echtgenote Moon Anderson (backing) en Ewa Pepper (viool).

All One, opener van Slow Turtle Sundance liet me direct opveren. De gitaarpartijen, allen ingespeeld door Ralph zelf, zijn zeer inventief. Het is duidelijk dat Ralph nieuwe wegen blijft ontginnen. Ook van het titelnummer en Right Here, Right Now speelde hij alle gitaarpartijen in.

Aanstekelijk en stilzitten is onmogelijk bij Crazy Boy Wants to Sing the Blues. In Whole Lotta Courage herleven de gloriedagen van de rock in de jaren vijftig en zestig. Heerlijk rustpunt vormt het relaxte, akoestische Sail Your Ships met een fluitende Ralph.

Niet alleen ik krijg kippenvel van het ingetogen Girl, ook Ralph kreeg het zelf toen hij het de eerste keer terug hoorde. Twee prachtig verweven akoestische gitaren, waarbij zich later op fraaie wijze de elektrische gitaar aansluit.

Tot mijn grote favorieten behoort ondanks de eenvoudige opbouw, het korte Angels Weeping. Heartache Man is voor mij een heerlijke kruising van Highway Man en Sympathy for the Devil. Vermeldenswaard is ook Sweet Operator met lekkere koortjes en blazers.

Niet alle partijen werden tegelijkertijd ingespeeld, zo speelde meestergitaar Maarten Ouweneel zijn partijen in, in zijn eigen thuisstudio. Afsluiter vormt Merry Christmas, een kerstliedje maar dan gelukkig niet van het oubollige soort.

Ralph komt superlatieven te kort om zijn collega’s te roemen. Waarom dat is, kun je ook terughoren op het dubbele livealbum, waarop een staalkaart te vinden is van recent repertoire.

De drie releases worden zoals gebruikelijk in eigen beheer uitgegeven en zijn reeds te bestellen via zijn e-mailadres [email protected] . Degenen die de drie releases tegelijkertijd aanschaffen hoeven tijdelijk geen verzendkosten te betalen.

En nu maar afwachten wanneer de volgende eruptie plaats zal vinden, zal vast niet zo heel lang gaan duren. Ralph wordt niet voor niets een van de hardst werkende muzikanten van Nederland genoemd.

CD-presentatieshows:

8-12 ROOSENDAAL: Hotel Tongerlo
9-12 AMSTERDAM: Club Dauphine
16-12 BORGER: VANSLAG

Jammer van het 'pardon my word', cheap ass coverartwork. Doet enorme afbreuk aan de muziek die ik nog moet gaan luisteren. Het belang van goed artwork wordt hier schromelijk onderschat. Desalniettemin ga ik de muziek een kans geven, vanwege al de lovende kritieken op het werk van Ralph de Jong.

Nou philtuper The Beatles' Magical Mystery Tour, The Beach Boys' Pet Sounds en Dylan's Blonde on Blonde zijn ook een aanslag op het gezichtsvermogen, maar de schijfjes zijn toch redelijk ontvangen. Dus in die zin zit je wel goed. Maar jou kennende ben je beter af bij de andere release van Ralph de Jongh samen met Ewa Pepper getiteld Breath of Live, mijn plaat van het jaar. Maar vooral Philtuper: Ga hem live zien, dan ben je voor altijd verkocht.

Dat waren de zestiger jaren Hendrik68, een heel ander tijdperk. Qua muziek, maar ook zeker qua vormgeving. En die hoezen hebben toch nog iets, dat ga ik over pak 'm beet vijftig jaar hier zeker niet over zeggen, mocht ik dat redden.
Breath of Live dus, ga ik die maar eens checken...

Luister nu naar het album Dear Friend op Spotify en wat me op het eerste gehoor opvalt is dat zijn stem me doet denken aan singer-songwriters als Melle de Boer en Johnny Dowd. Helemaal niet verkeerd natuurlijk...

Weet jij waar -of eigenlijk over wie- dat nummer over gaat?

Ralphuz, echt wel een van de grootste ontdekkingen -voor mij- van het afgelopen jaar. Inderdaad, ik ben een laatbloeier qua Ralphuz.

Het mooie is dan dat je op zwerftocht kan, niet elke afslag is dan even geslaagd maar de meeste afslagen wel. Ook dit album, hier maak ik een pitstop en sta stil bij de virtuositeit en vooral (ik luister nu Buddy Guy, over virtuositeit gesproken) het vakmanschap en de beleving. Bezieling beter gezegd. Belevieling.

In elk geval, niet op elk album maar wel op deze heeft hij een uitgebreide band (sax, trompet, viool enz.) die op de juiste momenten haar ding doet en Ralphuz laat doen wat hij goed kan. Niet elk nummer is trouwens geslaagd hoor (Sweet Operator) maar hier staan veel hoogtepunten op.

Eén van de kritiekpunten die wel heb bij Ralphuz is de lengte van zijn albums. En als je de hoeveelheid albums ziet wat hij uitbrengt, laat ik zo zeggen; ik ben alert voor Ralphuz-overkill.
Echter is dat op dit album geen kritiekpunt, de lengte is prima.

Ik heb hem eenmaal live mogen aanschouwen inmiddels, ergens in de Overijsselse polder geloof ik, samen met mijn lieftallig vriendinnetje (ze leest mee) die sindsdien ook wel wat met (de muziek van) Ralphuz heeft. Daar zaten we, handje in handje, te genieten van zijn talent.

Ik las laatst dat hij niet meer wil optreden, wanneer een vaccin tegen Corona verplicht wordt gesteld. Zou een gemis zijn.