Field Music - Open Here (2018)

Oeh, goed nieuws. Nieuwe Field Music. Had ik gemist, maar vanmorgen recensie in VK. Overigens 4**** voor wat het waard is. Maar eens even beluisteren

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Field Music - Open Here - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sinds het titelloze debuut van de band uit 2005 heb ik een ongelooflijk zwak voor de muziek van Field Music.

De band uit het Britse Sunderland is inmiddels al weer toe aan haar zesde plaat en ook Open Here is weer een waar kunststukje geworden.

Net als op haar vorige platen schudt de band rond de broers Peter en David Brewis de geniale popliedjes bijna achteloos uit de mouw. Het zijn popliedjes die bij mij herinneringen oproepen aan bands als 10cc, Split Enz, XTC, Steely Dan en Talking Heads en dat zijn allemaal bands die ik hoog heb zitten.

Net als op voorganger Commontime uit 2016 heeft Field Music ook dit keer flink wat invloeden uit de jaren 80 verwerkt in haar muziek en moeten wederom de namen van Peter Gabriel en David Bowie worden toegevoegd aan het al zo imposante rijtje namen hierboven. Door een voorzichtige funky impuls kan tenslotte Prince nog worden toegevoegd aan het lijstje namen dat de muziek van Field Music probeert te beschrijven, al moet het genie uit Minneapolis genoegen nemen met een bijrol.

Open Here borduurt nadrukkelijk voort op de vorige platen van de band, wat betekent dat flink wat instrumenten uit de kast worden getrokken, dat de songs zijn voorzien van geweldige arrangementen, dat Field Music meer dan eens van de hak op de tak springt, maar dat de Britse band ook continu verleidt met popliedjes die je na één keer horen niet meer wilt vergeten.

Ook Open Here laat zich wat mij betreft weer beluisteren als een 10cc verzamelaar en dat is helaas lang niet voor iedereen een aanbeveling. Zelf vind ik de Britse band nog altijd één van de grootste bands uit de jaren 70 en waarschijnlijk vinden Peter en David Brewis dat ook (en nemen ze natuurlijk de Beatles invloeden die bij 10cc zo dominant aanwezig waren mee in hun muziek).

Net als 10cc beheerst Field Music de kunst van het maken van schaamteloos toegankelijke en aanstekelijke popliedjes, maar maakt de band op precies hetzelfde moment popmuziek die vol verrassing en avontuur zit. Ook Open Here laat zich hierdoor weer beluisteren als een vat vol tegenstrijdigheden of een schatkist vol muzikale hoogstandjes, waaronder de nodige hoogstandjes uit de chamber pop, maar Open Here is ook een plaat vol popliedjes waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden.

Waarom dat zo is, is niet eens zo makkelijk te beschrijven, maar als ik een plaat van Field Music in de cd-speler stop, op de platenspeler leg of op andere wijze uit de speakers laat komen, kan ik pas stoppen wanneer de laatste noten wegebben. Dat duurt bij Open Here 11 songs en ruim 39 minuten en wat gebeurt er veel in deze 39 minuten en wat zijn de popliedjes van de Britten weer goed. En ze gaan nog ergens over ook, want de Britten fileren feilloos de Brexit waarvoor veel van hun landgenoten zo naïef gekozen hebben.

Of Field Music er nog nieuwe zieltjes mee gaat winnen durf ik te betwijfelen, maar voor de fans van de band is ook Open Here weer smullen. Heerlijke plaat. En wat een knappe plaat weer. Erwin Zijleman

Wat mij betreft de eerste grote release van 19..2018.

Als de muziek nog wat vetter was aangezet, dan had ik er zeker een 4,5 voor gegeven, maar nu voorlopig in ieder geval een dikke 4.0. Ben wel benieuwd hoe dit live klinkt.

YouTube: Kyle Meredith with... Field Music / Recensie: The Guardian (UK), 02.02.18.

Komt op mij nogal weerbarstig over, het knappe neigt eerder naar het verstandelijke, in de rijkelijk dichtgetimmerde composities zit mij wat weinig lucht om even op adem/emotie te komen, heb ik wel vaker bij dit soort muziek.

Wel herkenbaar. Maar ik kan de muziek van Field Music zeker erg waarderen. Schommelt altijd tussen een nette 3,5*** en 4****. Deze plaat van de Brewis-broers pakt me weer iets minder dan 'Measure' en 'Commontime'. Beetje moeilijk te duiden waarin dat zit. Knappe composities en arrangementen, maar ook een beetje hak-op-de-tak en onrustig. Maar goed dat ze er zijn.

Na drie redelijk te verteren nummers gaat het fout. Te veel gepiel, te weinig structuur. Het begint hier en daar zelfs op Yes te lijken.

Voor mij een totaal onbekende band, je kunt ten slotte niet alles bij houden. Voor ik dit album op vinyl aanschafte even wat commentaren gelezen, zeker ook op Music Meter. En toen de gok maar gewaagd.

Dit is het eerste album na de brexit, de gebroeders David en Peter Brewis vonden het verschrikkelijk dat het Britse volk deze stap zette. En...beiden waren vader geworden en het vaderschap zorgde er ook voor dat men wat anders in het leven staat.
Deze twee ontwikkelingen zorgde ervoor dat Field Music zeker tekstueel duidelijke meningen ventileert.
Muzikaal is het moeilijk te duiden. Zonder ook maar enige achtergrondinformatie hierover herken ik wel een aantal groepen, 10CC, Talking Heads zijn namen die gelijk in me opkomen, maar ook the Beatles in sommige nummers. Verder is het ook het eerste album na het overlijden van twee grote popsterren, David Bowie en Prince beiden overleden in 2016. Of het toeval is of niet, in de nummers hoor je ook de echo's terug van deze onvergetelijke muzikanten.
Al met al is het daardoor geen muziek die makkelijk is, het is als eerste nogal gelaagd. Zo'n plaat waarin je iedere keer weer wat nieuws ontdekt. De productie is trouwens wel zeer open, je hoort ieder instrument bijzonder goed, maar het is ook wel een wat kille jaren 80 productie. Maar dat past wel prima bij deze muziek.
Het is waarschijnlijk niet verrassend dat Field Music in deze moeilijke tijden (na de brexit) tekstueel een serieuze toon aanslaat, maar ze slagen erin dit wel te te verpakken in speelse popmuziek. Ze tonen enorm veel empathie voor vluchtelingen en andere gemarginaliseerde groepen in de song ‘Goodbye to the Country’ en ‘Count it Up’. In deze laatste song is het idee is op zich simpel: een opsomming van zaken die de meesten van ons als basisbehoeften beschouwen, zoals schoon water, vrijheid van meningsuiting of een gebrek aan dagelijkse discriminatie. Maar door die boodschap te combineren met een rechttoe-rechtaan, swingend instrumentaal nummer, heeft Field Music de impact ervan op de een of andere manier vergroot.
"No King No Princess" heeft een vergelijkbare intentie. Gericht aan Davids kinderen, is het tegelijkertijd een uitbundig dansfeest, vol opzwepende blazers, en een aanklacht tegen traditionele genderrollen.
Maar er is ook ruimte op Open Here voor speelsheid. "Share a Pillow" is een swingend slaapliedje. Het openingsnummer "Time in Joy" is een luchtige ode aan vriendschap, gehuld in een waterval van fluiten. Op het hele album spelen de gebroeders Brewis met de grillige, uitbundige arrangementen die hun handelsmerk blijken te zijn, terwijl ze hier en daar elementen van prog-pop en funk lenen.
‘No King No Princess’ is wederom actueel , het gaat over de wijze waarop genderrollen aan kinderen worden opgelegd zodra ze een persoonlijkheid beginnen te ontwikkelen. Je merkt aan alles dat het vaderschap van de broers invloed heeft op de songs.
Een plaat en een groep, waar je echt aan moet wennen. Ook een groep waarvan je weet dat ze nooit het grote succes zullen bereiken, daarvoor is het te eigenzinnig. Dit is ook een plaat die je niet direct beet pakt, maar om de vreselijke aanduiding toch maar te gebruiken : het is een groeiplaat.
Ondanks dat ik er aan moet wennen, weet ik wel zeker dat Field Music er één fan bij heeft.