I Am the Manic Whale - Gathering the Waters (2017)

Eigenlijk heel gek dat ik dit verhoog naar vier sterren. Dit is namelijk een soort progrock waarvoor ik wel waardering heb (Neal Morse, The Flower Kings) maar dat me zelden langer dan een half uur boeit. Echt zorgwekkend is de leadzanger, die soms een AOR-gekraai produceert waarvan mijn tenen kromtrekken.

En toch is dit een prima plaat die bij elke beluistering groeit.

Simpelweg omdat de songs kloppen. Omdat de muziek tegelijk virtuoos en meeslepend is. Ook is er is veel variatie tussen de nummers. Het meest origineel is Strandbeest, met stukjes die opeens aan Gentle Giant doen denken. Dat nummer trok me over de streep om dit album een tweede kans te geven. Opvallend is ook hoe in Stand Up fragmenten van eerdere nummers zijn verwerkt. En dan moet het Hopeful slotnummer nog komen, met trekjes van wat Casartelli treffend 'EO-prog' noemt .