Longpigs - The Sun Is Often Out (1996)

geen berichten...
hmmm toch een erg memorabele plaat....
af en toe schuift ie nog het laadje in en dan bler ik van voor tot achter deze lekkere shit mee!

mooie plaat, maar hopeloos ten onder gegaan in de wave aan Britse bands toen. om het album wat te plaatsen qua stijl: longpigs zit ergens tussen de driehoek blur, radiohead, pulp. Over our bodies is een knappe song, en de 'ballad' on and on is prachtig.

Over Our Bodies duurt maar liefst 17 minuten zij het dat je in ieder geval bij mijn download
na ongeveer zes en een halve minuut slechts stilte hoort. Ook weleens meegemaakt trouwens
dat bij een nummer een vrij lange stilte valt maar er dan toch bij dat nummer nog iets (Als bonus?)
achteraan komt. Zat ik dan ook bij Over Our Bodies op te wachten, maar tevergeefs. Rare
ongein. De laatste drie tracks (Inclusief Over Our Bodies) vond ik sowieso nogal minder. Toch wel
jammer want voor de rest vond ik het genieten geblazen.

Toch wel een van mijn favoriete Britpop platen. Eerste 8 songs zijn van uitstekende kwaliteit. Geweldige stem, prima gitaarwerk (Richard Hawley!!).

Geen slecht album, hoewel Britpop niet echt aan mij is besteed. Longpigs is minder melodramatisch, ontbeert de vaak zo kitscherige zang, zo kenmerkend voor veel van die Britse bandjes uit de jaren 90.
Longpigs is hoekig, puntig en The Sun Is Often Out klinkt energiek.
Zanger Hunt is geen hoogvlieger, schurkt met zijn zang soms tegen de regionen aan waar Suede's Brett Anderson zich ook in bevindt, maar de beste man misstaat niet in het geheel.
Hunt klinkt alleen nuchterder en weet dit aspect veel meer te doseren.
Een weergaloze topper is dit album ook niet, het plaatje duurt te lang en de spanning ebt tegen het einde langzaam weg.
In het genre vormt The Sun Is Often Out echter een fijne verrassing met fraai gitaarwerk van Hawley, dat moet worden gezegd.