Electrafixion - Burned (1995)

Eigenlijk is niet Evergreen, maar dit album het comebackalbum van Echo & the Bunnymen. Hoewel het af en toe iets te geforceerd hip klinkt (de muziek knipoogt sterk naar grunge) is dit toch een zeer genietbaar album. 3,5*

Veel ruiger dan het latere "come-back" werk. Eerlijk gezegd beter: meer pit en dynamiek in de songs. Latere albums van Echo waren toch wat tammer aan het worden. Een van mijn persoonlijke favorieten en mogelijk in mijn top 10. Als we dit een Echo album moeten noemen dan samen met Heaven Up Here het beste werk van de band.

Als je hun laatse albums te tam vindt moet je hun nieuwe cd Siberia maar eens luisteren, die is een stuk pittiger.

Ben benieuwd. Ga m zeker halen al is t maar om de verzameling compleet te houden. Las ook ergens dat Siberia te vergelijken zou zijn met de laatste soloplaat van Mac. Die vond ik nou niet zo geweldig.

Ga akkoord met Titan, dit is een van de beste Echo & The Bunnymen platen van de laatste jaren.. zij het dan met enkele McCullogh & Sergeant, maar inderdaad de voorbode voor de "officiele comeback". Onder de naam Electrafixion brengen Sergeant & McCullogh een stevige plaat, mét de typerende.... Echo & The Bunnymen sound ....

Een absolute aanrader!

Ik zou zelfs willen beweren: de beste van Mc Cullogh en Sergeant. Staat in mijn persoonlijke top 10 (en ik heb een hoop cd-tjes)

Burned' by Electrafixion is reissued as a 2CD set, included on the reissue are 16 bonus tracks including remixes, b-sides and live tracks.

Het album is me onbekend, maar de single Zephyr vond ik erg goed.
Lang geleden dat ik die nog eens gehoord heb. Ben al redelijk lang op zoek naar het nummer (ik weet dat het ook op Afrekening Vol. 9 staat), maar nog niet succesvol geweest tot nu toe.

Als ik jouw was zou ik dan gewoon de cd scoren. Zephyr is tamelijk representatief voor de rest van het gebodene.

In mijn optiek is deze cd zo'n beetje het sterkste werk van de Echo-boys.

Zeer sterk album inderdaad, vooral de eerste helft. Weet nog dat ik destijds stomverbaasd was dat de heren weer een plaat met elkaar hadden gemaakt. Jammer dat Pattinson hier nog niet teruggekeerd was, want hij drukte toch ook een heel nadrukkelijk stempel op de Bunnymensound.

Ondertussen toch overgegaan tot mijn 4 sterren naar 4,5 te verhogen..
En terecht !!

lekker plaatje

Onlangs weer eens gedraaid en ik moet zeggen het blijft een sterk album.McCullogh en Sergeant kwamen hier met een wat ruigere sound en dat pakt goed uit.Vooral Zephyr en Sister Pain behoren tot de beste songs die deze heren hebben afgeleverd en dat wil met hun oeuvre wat zeggen......

20 jaar na datum heb ik hem aangeschaft.

Electrafixion is voor de meesten een vergeten zijproject van een Echo en een Bunnyman. De jaren '80 waren achter de rug, dus de tijd van Echo & The Bunnymen leek voorbij. Grunge overspoelde de rest van de rockwereld. McCulloch en Sergeant hielden er schijnbaar wel van en namen gretig de vuige gitaarpartijen en klagerige zang over in hun nieuwe band. De ritmesectie verried hun new wave achtergrond. Het resultaat is verrassend verbluffend. Stuk voor stuk aanstekelijke nummers met een duistere kant.

Als Zephyr niet op mijn Afrekeningscd stond, ik was het wellicht ook vergeten. Gelukkig kon ik het van tijd tot stond nog eens opleggen en toen Spotify in mijn leven kwam leerde ik eindelijk de rest van het album kennen. Lowdown herkende ik na bijna 2 decennia als dat andere Afrekeninghitje. Het staat nog steeds als een huis.

Het project kwam vroegtijdig tot een einde toen Echo & The Bunnymen alsnog een nieuw leven beschoren bleek te zijn (met eveneens nog fijn materiaal als resultaat). Daarom is het maar bij 1 album gebleven. Zo heeft dit eigenlijk alles om een cult-album te zijn. Laten we met zijn allen een Facebook-groep oprichten die oproept tot een reünie.

4,5*

Johnny Marr gitaar op "Lowdown" en "Too Far Gone".