Ben Frost - Theory of Machines (2006)

Album van de week op boomkat. Je kan er dus stukjes beluisteren nu. Zijn debuut Steelwound (op room40) is één van de betere cd's die ik bezit, dus ik ben zeker nieuwsgierig naar deze ook.

Wow, dit klinkt erg goed bij eerste beluistering! Zeer intens, vol spanning. Langere fragmenten staan overigens op zijn myspace . En op last.fm zelfs integraal te beluisteren. Nu ga ik zeker ook eens Steelwound checken

Eindelijk

Momenteel zit ik nog maar aan track 2, en ik zou zeggen dat ik naar het werk van een zeer vooruitstrevend filmscore-composer aan het luisteren ben. Wel geheel anders als Steelwound, door de overstuurde drums en heavy gitaren. Maar net als je denkt van, stop met die herrie, tis teveel, legt alles zich weer neer, om dan weer op te bouwen naar een nieuwe climax. Als je het werk van Harry Gregson-Williams hiernaast legt (oa Deja vu, number 23, etc....) moet ik zeggen dat ze beiden dezelfde stijl hebben, maar voor een ander doel.
Of ik dit nu een sterke release moet vinden, daar ben ik nog niet uit. Ongetwijfeld zal ie nog wel wat luisterbeurten krijgen, en heel waarschijnlijk plakt ie binnenkort onder één of ander TV-programma

Mooie muziek Vol spanning, stukken herrie worden afgewisseld met bijna stilte, erg afwisselend allemaal en dat vind ik ook zo interessant aan dit album. 4*

Wat een heerlijke ontdekking deze plaat. Spannend, onconventioneel en daardoor geeft deze plaat een dwingend gevoel van vrijheid. Ave Ben Frost!
Of...is die Saint-Emillion Grand Cru gewoon een te lekker wijntje...? Soit, voor allebei een 4,5!

Een dijk van een album. Veel emotie, op een intense maar toch beheerste manier gebracht. Indrukwekkend!

By The Throat is afwisselender dan deze cd, maar ik kan niets benoemen wat minder is op Theory of Machines. Wellicht een kleine referentie naar het werk van Tim Hecker en Aidan Baker in de openingstrack (of openingstreffer, hoe je het wil noemen), maar daar houdt elke vergelijking op. Prachtige en originele muziek maakt Ben Frost. Dik 4*

Niemand thuis gisterenavond, dus eindelijk weer eens de gelegenheid om de speakers goed open te zetten voor het titelnummer. Niet het meest originele nummer in z'n genre (nouja, wélk genre?) maar wel een heel erg gave bak herrie. maar kroonjuweel blijft Stomp met de basspeakers op niveau 'knappen'. Dat nummer zuigt je oren vacuüm.