Inquisitor - Stigmata Me, I'm in Misery (2017)

Zo kom je nog eens wat tegen! Heerlijke death/trash in het straatje van God Dethroned en Thanatos (qua vocalen heeft het in de verte wat weg wijlen Chuck Schuldiner.

De stem van Alex Wesdijk was indertijd uniek. Een idioot verwrongen krijs die in alles extreem was. Dat geluid heeft hij op de planken nog steeds maar op de nieuwe plaat ligt het wat begraven in de mix. Soms doet ie me denken aan Don Doty. Qua attitude dan. Ook zo bezeten.
Ach, dat hele Inquisitor is bezeten. En dat maakt het ook zo verrekte charmant.

Charmant, dat is het zeker. Wat een plaat zeg.Het vlamt het ramt het beukt, het is ziekelijke lekkere death/thrash. Een van de toppers van het jaar, op de valreep een plekje gegeven in mijn top tien van dit jaar.

Een hele stap vooruit qua opzet en professionaliteit in vergelijking met het toch al alleraardigste Walpurgis uit 1996. Een gruiziger en smeriger geluid. En ook nog een stapel sterke, compacte songs. Het kan niet op.

Live lijkt de band al helemaal meer en meer op een extreme kruising van de Britse Sabbat en King Diamond met al die attributen en theatrale intermezzootjes. Op plaat is het één en al eigenwijzigheid. Zonde eigenlijk dat de band zo verrekte obscuur en klein is gebleven. Inquisitor heeft beslist veel in zijn mars.