Alain Clark - Bad Therapy (2017)

De hitmachine die Alain Clark ooit was, is er al even niet meer. Hij lijkt nog wel steeds de grenzen van het muzikale op te zoeken. Al dan niet met geslaagd resultaat. Bad Therapy is daar maar gedeeltelijk een geslaagd resultaat van. Pop lijkt steeds meer de boventoon te gaan voeren op de soul en R&B. De interessante songs zijn op een hand te tellen (Alchemy, Meant to Get Together, Cold in California), waar de ballads vaak te saai uitpakken en Alain soms ook te quasi-hip wil zijn.

Waar Alain Clark eerder wat meer naar Soul trok met zijn muziek word dat steeds minder. Dit album is dan ook veel meer pop gericht. Op zich is er niets mis mee wanneer artiesten zich meer gaan richten op een iets andere sound, maar bij Alain Clark pakt dit niet zo goed uit naar mijn mening.

In zijn oudere werk kon hij zich nog aardig onderscheiden in vergelijking met vele andere Nederlandse artiesten, maar op dit album klinkt het allemaal als een simpel pop album, zoals er al vele zijn.

Ik moet me helaas bij het bovenstaande aansluiten. Alain Clark heeft de verkeerde jas aangetrokken
Of misschien kan ik beter zeggen: een jas die mij niet bevalt. Het is niet zozeer rommel, maar als luisteraar heb je toch bepaalde verwachtingen. De eerste luisterbeurt was een domper, en ik betwijfel of er ooit een tweede komt.