Emily Loizeau - L'Autre Bout du Monde (2006)

Dit vind ik toch zo'n charmant album! Wie die (soms) zeurderige Carla Bruni al goed vond, moet dit eens luisteren. Het pianospel van Loizeau doet me soms een beetje aan de muziek van Yann Tiersen denken. Ze wisselt langzame, sfeervolle nummers af met iets snellere, meer staccato / chanson-achtiger nummers. De duetten zijn ook erg leuk (o.a. met Andrew Bird; bij hem heeft ze geloof ik in het voorprogramma opgetreden). Soms zingt ze ook nummers in het engels; dat was even wennen, maar uiteindelijk klink ook dat charmant. Ik waan me in ieder geval aan de Franse kust als ik dit luister

Je suis jalouse!

Ik had hier toch net even wat meer van verwacht eerlijk gezegd. De titelsong wist me te lokken naar dit album alsmede de samenwerking met Andrew Bird.
Zodra de nummers wat rustiger zijn bevallen ze me prima, maar zodra het wat up-tempo wordt irriteert de kirrende zang me wat te veel. Ook is het best storend dat er engelstalige nummers tussen staan (en ja ik vind het duet met Bird schitterend hoor, die dan wel weer wat zinnen in het frans zingt).
Hierdoor toch wat aftrek van puntjes en dan is de score een voldoende maar meer ook niet.

Ik denk dat hier ook de verkeerde Manu als featuring staat.

Emily Loizeau zou volgens een recensent de dochter van Tom Waits of George Brassens kunnen zijn. Dat heeft te maken met de soms zwartgallige teksten die ze schrijft en ook wel de grilligheid. Want echt in een hokje is ze niet te stoppen, deze Frans/Engelse zangeres. Het eerste nummer is schitterend, zo'n nummer waar Franse zangeressen het patent op lijken te hebben, met een bepaalde charme en gemak lijkt men zulke nummers uit hun mouw te schudden. Wat dat betreft is de vergelijking met Carla Bruni wel terecht die ook kleine, eenvoudig lijkende miniatuurtjes maakt.
Maar Emily is grilliger en dat is wennen. Chanson, folk, soms bijna cabaret achtig (beetje Music Hall), alles kan voorbij komen. Deze plaat gaat meer over de wereld, de volgende daarentegen juist over het platteland. Dat alles lijkt wel of Emily nog erg op zoek is naar een eigen stijl, ze probeert nog van alles uit. Niet slecht, maar iets meer richting zou wat mij betreft wel mogen. En dan wat mij betreft de charmante, Franse , lichtvoetige muziek, die enkel daar gemaakt kan worden. De derde cd moet wat intiemer zijn, maar deze heb ik nog niet gehoord. Verder heb ik een andere hoes dan deze hier getoond.Een zwarte hoes mat daarop een walvis, helemaal passend bij het boekwerk.