Hamferð - Támsins Likam (2018)

Hamferð heeft een beetje hetzelfde probleem als Sinistro deze maand. Jón Aldará is een fenomenale zanger: indrukwekkende licht operatische cleane vocalen en beestige grunts. De band speelt meeslepende death/doom à la Swallow the Sun, maar wisselt daarin weinig af. Wat mij betreft gaan ze meer op de rustigere stukken met cleane vocalen focussen, dit zijn de mooiste stukken van de plaat.

Meer dan een 3,5* kan ik er ook niet uit persen. Ik denk er exact hetzelfde over als Don Cappucino.

Erg mistroostig deze band, dusdanig dat ik niet meer dan twee tracks van hun werkjes heb gehoord. Men heeft net een nieuwe EP uit waarop dat rustige goed naar voren komt.

Zowaar mijn eerste doom-LP. CD's had ik al redelijk wat in dat genre maar LP's van hedendaagse doom nagenoeg niet. Met dank aan de opruimingsperikelen van Large en vanuit een premiumlidmaatschap is een aanschaf zo gemaakt. Album is mooi geknipt voor plaatlengte. Nummers niet te kort of te lang; gewoon zes tracks gemiddeld zeven minuten. Die rustige stukjes stralen een bepaalde sfeer uit, de hardere stukken modderen zwaar en log voort, zonder echt veel afwisseling inderdaad, maar het zijn wel aangename klanken. Eerder een beklemmende sfeer op dit album dan echt diep mistroostig. Toch wel een aangename trip na drie x draaien.