Fra Lippo Lippi - Light and Shade (1987)

Van de week nog eens gedraaid - eigenlijk is het vrij gladde popmuziek, doet af en toe denken aan The Fixx en New Muzik - maar die sla ik beide iets hoger aan. Af en toe een hoog hap-slik-weg-gehalte.

Deze ooit in een 1 euro bak gevonden en aangezien ik de eerste twee albums van deze band goed vond meegenomen. Misschien zonder de twee eerste platen te kennen, dat het dan nog wel te pruimen was, maar nu toch wel een fikse tegenvaller. Erg gladjes, juist de 80 jaren muziek waar ik niet veel mee had, daar lijkt het op. Ik kom niet verder dan 2 sterren. De hoes is wel mooi, maar heeft verder niets met de muziek te maken.

Nu kan ik me toch herinneren dat deze groep destijds met hun eerste platen best wel goede recensies kregen. Goede new wave dus.
Daar is dan hier weinig van over.
Vrij gladde poprock die keurig binnen alle lijntjes kleurt. Na zoveel jaar niet gedraaid, gingen er gisteren wederom geen kwartjes vallen en had ik geen herkenningspunten.
Geluid is wel goed en het stoort niet, maar niks bijzonders (meer) deze groep.

Sinds tweede album Small Mercies staat de piano centraal in Fra Lippo Lippi's muziek, waarbij ze vanaf LP Songs de commerciële kaart trokken.
Ook hier vind je mooie pianomelodieën en passionele zang maar moet je de de gelikte gitaarsolo's en soms belegen saxofoon erbij nemen.
De A-kant is best genietbaar met twee mooie openers Angel en Freedom, waarna ze op Don't Take Away That Light de jazzy toer opgaan.
Af en toe doen ze me ook in de samenzang aan Fleetwood Mac denken op Home en het refrein van Some People.
Dat laatste nummer heeft trouwens een fraaie pianomelodie in de strofes steken en is een van de weinige hoogtepunten op de B-kant. Afsluiter Indifference is wel weer mooi en fijn uptempo en de zang is over het geheel van het album best goed.
Minder dan hun eerdere albums maar wel goed genoeg om in huis te hebben, (al is de B-kant nogal zwak).