Efrim Manuel Menuck - Pissing Stars (2018)

Teleurstellende plaat die maar niet van de grond wil komen. Het klinkt als een verzameling intro's met zang, maar op een gegeven moment moet er ook wel wat gaan gebeuren. Dat is niet het geval, waardoor de saaiheid toeslaat en de plaat veel langer lijkt te duren dan drie kwartier.

Hmm, mensen die epische Godspeed-climaxen verwachten zijn hier waarschijnlijk niet aan het juiste adres (de sfeer en emotief karakter doet me meer terugdenken aan de vroege albums met Menucks andere band A Silver Mt Zion) maar de meeste nummers hebben best wel een kop en een staart, alleen nummers 3 t.e.m. 5 kabbelen wat mij betreft wat richtingloos voort en dienen meer als opvulsel dan wat anders. Nummers 7 en 8 daarentegen vind ik behoorlijk geniaal en interessanter dan wat Menuck met zijn Godspeed-kornuiten op hun comeback-albums brachten. Niet het meest toegankelijke waar Menuck ooit bij betrokken is geweest (en de man zit al in voor de grote massa compleet ontoegankelijke bands) maar meerdere luisterbeurten onthullen dat een aantal nummers behoorlijk ingenieus in elkaar steken.

Tweede helft vind ik hier wel merkelijk sterker dan de eerste en uiteindelijk is dit niet Menucks main gig (daarvoor zit hij al in twee andere bands) maar ik hoop toch ergens dat een aantal dingen die hij hier probeert ook hun weg vinden naar Godspeed. Luciferian Towers vond ik zeer degelijk maar ergens blijft toch het gevoel hangen dat er wat sleet zit op hun climaxpostrock formule, een streepje subtiliteit en gevoel uit dit album introduceren zou niet misstaan.

Topplaat! Wederom. Ik was zo blij dat er weer iets nieuws van deze man - solo- op plaat zou verschijnen. En het is de moeite waard. Hij probeert altijd nieuwe dingen uit.
Pitchfork vindt het op Springsteen's Nebraska lijken. (Lees de recensie eens!) Ben het er mee eens. En inderdaad, de tweede helft is sterker, maar kant A draait ook heel goed weg. Beter dan Luciferian Towers. Misschien ook wel dan High gospel... nou dat weet ik eigenlijk nog niet.