Perfect Beings - Vier (2018)

Best wel lekkere muziek eigenlijk. Eerder had ik hun eerste album wel eens gehoord, maar was er destijds niet zo weg van. Dit is een stuk beter.
Ik heb nog maar vier keer geluisterd, maar ik verwacht dat ik hier wel vaker naar ga luisteren.

Over vier gesproken... Dit album heet volgens mij gewoon "Vier". Ik heb daarom ook een correctie ingediend.

Monumentaal album dat dus uit vier delen bestaat met elk een eigen karakter. Vier is geen doorsnee progalbum. Het vakmanschap is groot, dat is al snel duidelijk. Maar door die ongewone afwisseling van genres kost het tijd om de volle 74 minuten te doorgronden. Maar ik kan het aanbevelen want ben zelf inmiddels behoorlijk onder de indruk.

Dit is grote klasse, kan er nog geen woorden voor vinden, nou vooruit, ik zeg alvast adembenemend, letterlijk....

Een fenomenaal album van drie heren die weten hoe de huidige progmuziek - indien ze zou evolueren - zou kunnen klinken. Iedere luisterbeurt geeft nieuwe geheimen en details kwijt. Volstrekt eigen klinken ze, en ze borduren voort op de erfenis van Steely Dan, King Crimson, Emerson, Lake and Palmer maar dan vermengd met de esthetiek, de breekbaarheid en eigenzinnigheid van belangrijke eighties-bands zoals Japan en Talk Talk. Brand X - avontuur hoor ik ook. Meng er nog wat klassieke invloeden in de trant van Ryuichi Sakamoto door en je hebt een klein beetje het idee hoe dit album klinkt.
De alomtegenwoordigheid van Steve Wilsonachtigen of Neal Morse-achtigen is ver te zoeken, en wat maakt dat deze muziek op een fantastische manier zowel geworteld in de traditie maar ook volkomen nieuw en jawel, eindelijk eens: progressief.
Jammer dat ze gesplit zijn. Tegenvallende verkoopresultaten. Dat zul je altijd zien met pure, op zichzelf staande muziek. Jammer dat we op deze aardkloot vergezeld worden van zoveel boertige, prozaïsche types. Want die rennen natuurlijk achter Morse en consorten aan (dat kennen ze) en laten een prachtalbum als dit liggen. Kost ook meer dan een halfuur om te doorgronden. Ik zeg altijd maar zo: zalig zijn de armen van geest. Maar ik blijf het jammer vinden.