Dan Michaelson - First Light (2017)

recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Dan Michaelson - First Light - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een paar jaar geleden was ik erg onder de indruk van Distance van Dan Michaelson & The Coastguards.

Toch wel enigszins tot mijn verbazing zie ik dat de plaat destijds niet is besproken op deze BLOG, terwijl een lovende recensie zeer op zijn plaats was geweest. Die lovende recensie komt er nu wel voor First Light, dat zonder The Coastguards is gemaakt.

Ik ging er min of meer van uit dat Dan Michaelson een Amerikaan was, maar het blijkt een Brit. De uit Northampton afkomstige muzikant maakte een jaar of tien geleden een aantal aardige platen met zijn band Absentee en begon hierna aan zijn soloproject met The Coastguards.

Het leverde een aantal platen op die, met name vanwege de instrumentatie en een hoofdrol van de pedal steel, nog wel in het hokje Amerikaanse rootsmuziek konden worden geduwd. In dat hokje hoort First Light wat mij betreft niet thuis.

Voor de instrumentatie leunt Dan Michaelson dit keer zwaar op een klassiek orkest dat bestaat uit flink wat strijkers, een dubbele bas en een enkele blazer. Aangevuld met mooie pianoklanken levert het een geluid op dat nieuwe invulling geeft aan de begrippen donker en stemmig.

Terwijl ik deze recensie schrijf valt de sneeuw al uren naar beneden en First Light vormt een steeds mooiere en treffendere soundtrack bij het winterlandschap dat buiten vorm krijgt. Dat is niet alleen de verdienste van de prachtig door Arnulf Lindner gearrangeerde strijkers, maar zeker ook van de bijzondere zang van Dan Michaelson.

De nog niet zo oude Brit beschikt over een donker en wat krakerig stemgeluid en heeft een manier van zingen die het gesproken woord af en toe dicht benadert. In eigen land is de Britse muzikant al vergeleken met Leonard Cohen, maar dat vind ik relatief kort na de dood van de oude meester nog even heiligschennis.

First Light doet mij vooral denken aan de muziek van Nick Cave, Bill Callahan, Mark Lanegan en John Murry, om maar een aantal namen te noemen, terwijl hier en daar een flard van Tom Waits, Lee Hazlewood of Van Morrison opduikt. Dan Michaelson heeft echter ook een duidelijk eigen geluid en het is een geluid van grote schoonheid.

De songs op First Light slepen zich uiterst langzaam voort en zijn voorzien van een instrumentatie die over het algemeen spaarzaam is. Dan Michaelson verlaagt het tempo van zijn muziek nog wat verder door zijn teksten over het algemeen langzaam uit te spreken.

First Light bevat negen songs, maar omdat de songs op elkaar lijken en allemaal een laag tempo kiezen, laat de plaat zich ook beluisteren als één lange track. Het is een uiterst stemmige track waarin schoonheid en melancholie hand in hand gaan. Het is bovendien een track die prachtige beelden op het netvlies tovert.

First Light van Dan Michaelson kleurt zoals gezegd prachtig bij het sneeuwlandschap dat zich voor mijn ogen heeft ontwikkeld de afgelopen uren, maar wanneer de zon onder gaat mag je ook je eigen beelden bedenken bij de prachtige maar ook zeer indringende klanken van Dan Michaelson. Bijzondere plaat die veel meer aandacht verdient dan de meeste releases uit december normaal gesproken krijgen. Erwin Zijleman

Ik heb de eerste paar nummers geluisterd, maar die krakende stem trek ik niet. Het is me te saai, en dat geldt ook voor de nummers zelf. Voor mij is dit echt gaapmuziek. Afluisteren heb ik dan ook niet gedaan. Het is gewoon niets voor mij.

Jammer van die kraak, want ik vind de muziek wel mooi. De stem doet me denken aan de Crash Test Dummies. Doet me qua stem ook wel aan Ben Weaver denken, maar deze muziek is rijker aangekleed. Ik vrees dat ik het niet veel ga opzetten, en dat door de stem; jammer!

Mensen die deze muziek wel mooi vinden maar zijn stem niet, probeer deze eens: Thomas Feiner & Anywhen. Het album heet The Opiates. Ook zo sfeervol en langzaam, maar zonder kraak in de stem. En composities van zeer hoog niveau.