Rick Springfield - The Snake King (2018)

Best een verrassend aardig nieuw album van deze Australische Rocker die inmiddels al erg lang meegaat.
The Snake King is alweer zijn twintigste studio album en toch wel een opmerkelijke stijlbreuk met het verleden aangezien hij voor de dag komt met een soort van Bluesrock vol met (kritische/satirische) religieus getinte teksten.
De uitkomst luistert lekker weg en is zo nu en dan verrassend sterk,ook omdat Rick Springfield op zijn 68ste nog steeds in het bezit is van een mooi en krachtig stemgeluid.
Ook met de kwaliteit van het songmateriaal is over het algemeen weinig mis getuige stevige en heerlijke (blues)rockers als Judas Tree,The Devil That You Know en God Don't Care.
Zelfs het Rock n roll uitstapje Santa Is an Anagram is erg leuk.
The Snake king is dan ook een vrij geslaagd album te noemen,misschien hier en daar wat onevenwichtig maar met een dikke drie sterren doe ik hem zelfs nog iets te kort.

De nu 68 jarige Australische zanger Rick Springfield, brak in de jaren ’80 door in Amerika met zijn album “WORKING CLASS DOG” en de nummer 1 hit “JESSIE’S GIRL”. In Nederland bereikte het van “TAO” afkomstige “CELEBRATE YOUTH” in 1985 de Top 40, zijn enige hitnotering in ons land. In februari 2016 verscheen het prachtige album “ROCKET SCIENE” en nu, 2 jaar later is “THE SNAKE KING” , zijn 17e album, verschenen. Een plaat met veel teksten die naar het geloof en de bijbel verwijzen, zonder dat het een gospel album is geworden. Het zijn meer verhalend en beschouwende teksten, die door prachtige, gevarieerde muziek worden ondersteund. Die muziek is gebaseerd op blues, country en een vleugje folk. Dat alles wordt ingekleurd met poppy arrangementen, zodat het een album is dat voor een groot publiek geschikt zou kunnen zijn. De hoogtijdagen van Rick Springfield zijn dan misschien voorbij en de voormalig acteur in de Amerikaanse dagelijkse ziekenhuis serie “GENERAL HOSPITAL”, maakt nog steeds goed in het gehoor liggende albums en daar is ‘THE SNAKE KING” weer een voorbeeld van.

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Rick Springfield weet niet van opgeven. De 68-jarige Australische zanger, componist, muzikant en acteur in onder meer de langlopende ziekenhuisserie General Hospital beleefde in de begin jaren tachtig zijn grootste bekendheid met het poprocknummer Jessie’s Girl. Onderschat in Europa, maar overladen met diverse prijzen in Amerika met als hoogtepunt een stertegel op de Hollywood Walk of Fame. Worstelend met mentale problemen blijft zijn onverminderd plezier in het muziek maken voor zijn trouwe groep fans. Terwijl de aandacht van het grote publiek is verslapt verscheen begin dit jaar zijn twintigste plaat “The Snake King”, waar ik positief werd verrast door de energie en vitaliteit.

Een titel en een overkoepelend thema op het album, die verwijzen naar Springfields rol als de duivel in het twaalfde seizoen van de bovennatuurlijke Amerikaanse horrorserie Supernatural. Bovendien is “The Snake King” geïnspireerd op het huidige politieke klimaat in Amerika. Ricks nieuwe album blinkt niet uit in originaliteit, wel in de broodnodige variatie. Oftewel de duivel in diverse gedaantes. Lekker in het gehoor liggende rock ‘n roll en blues gerelateerde muziek. Alles voorzien van zijn tamelijk rauwe strot. En Springfield doet het niet alleen op zijn jongste album. Gerespecteerde muzikanten onder wie Jim Cox (toetsen), Lance Morrison (basgitaar), Tim Pierce (gitaar, mandoline), Jimmy Z (harmonica), Hiro Goto (viool), en vocalisten Windy Wagner, Larx Vennon en Mark Lennon bieden de ‘Snake King’ de helpende hand.