Moby - Everything Was Beautiful, and Nothing Hurt (2018)

Benieuwd, hij zou wat terug zijn naar zijn roots in de triphop en soul. Like a Motherless Child geeft me goede hoop! Ik gok dat Moby het nog steeds in zich heeft om met een topplaat te komen.

Like a Motherless Child en Mere Anarchy klinken inderdaad best triphoppy lekker!

Wat is dat toch met die veganist die voor geen meter kan zingen? De mooie composities waar hij het beste in vrouwenstemmen naar boven haalt?

3 nummers gehoord en ze zijn heerlijk. Ondanks de donkere blik op de wereld.
Moby - This Wild Darkness (Official Video) - YouTube

Ja hoor, best lekker en dan heb ik het ook wel weer gezegd. Gaat een beetje langs me heen. Af en toe spits ik even mijn oren om vervolgens weer wat weg te dommelen.

De eerste paar nummers komen lekker binnen, maar een groot deel van de rest van het album is meer voor later op de avond. Afgezien van het debuut album luister ik bijna nooit naar Moby, na 20-25 jaar is hij in rustigere wateren terecht gekomen. Ik ken te weinig van zijn werk om het verder te vergelijken.

Hij kan prima nummers in elkaar zetten maar zo pakkend als uit zijn begin periode is het niet.

Ik beluisterde dit album eerst steeds voordat ik ging slapen, op bescheiden volume. Hierdoor haalde ik het eind van de plaat steeds niet. Nu ik het ook eens overdag, over betere speakers, heb beluisterd, onderken ik wel weer de gelaagdheid en de ingenieusiteit van de meeste nummers. Een pareltje als Porcelain of Everloving staat er niet op, maar het is wel een welkome terugkeer naar de mix van ambient en triphop.

Eindelijk weer een mooie Moby plaat.

Na 18, wat ik en geweldig album vind en nog steeds beluister, dacht ik, laat ik weer eens iets van Moby opzoeken. Ik kwam op dit album uit, mede door de intrigerende coverfoto.
Inmiddels heb ik hem een aantal keren beluisterd. Helaas en oei oei, wat zijn de teksten tenenkrommend slecht! Moby probeert poëtische te zijn, maar het is allemaal veel te eenduidig en clichématig. Het geheel laat zich aanhoren als interessantdoenerij. Een klaagzang waar een psychotherapeut van in een lachstuip raakt.
Moby heeft talent genoeg. Hij schudt nog steeds geweldige theatrale soundscapes uit de mouw, maar laat hij zich a.u.b. houden bij vocale soulsamples uit de sixties, of een samenwerking aangaan met een artiest die hier verstand van heeft.