Weedpecker - III (2018)
mijn stem
18 stemmen
3
geplaatst: 16 januari 2018, 20:59 uur
Na twee albums, uitgebracht in eigen beheer (die ik tot op heden nog niet heb gehoord), heeft de Poolse band Weedpecker eindelijk z'n eerste release op een label weten te versieren. En dat is dan nog niet van minsten, dat label; het gaat om Stickman, het label dat ik vooral ken van de Noorse band Motorpsycho. En welaan, daar doen deze gasten geregeld aan denken!
Het derde album van Weedpecker, dat de droge titel III draagt, bestaat uit vijf composities die een staalkaart van hun kunnen presenteren. Ik hoor oude Pink Floyd-invloeden en andere psychedelica, maar ook (hoe kan het ook anders met zo'n bandnaam?) behoorlijk wat stevige stoner-invloeden. De snedige gitaarsolo's (zoals die in de opener, bijvoorbeeld) geven de plaat dan ook 'ns een soort rock 'n roll-elan. En ik moet zeggen dat die combinatie me uiterst goed smaakt!
Dat mijn eerste twee alinea's steeds uitmonden in een uitroepteken, zegt wellicht genoeg; ik vind dit een erg goeie plaat. De opener is voorbij voor je er erg in hebt, maar waaiert in zeven minuten wel een vijftal richtingen uit. Embrace begint rustig (en doet op instrumentaal vlak al aan Motorpsycho denken), maar bevat verderop ook enkele vettige riffs, waarvan er eentje me zelfs aan Iron Maiden en andere NWOBHM-bands doet denken.
Liquid Sky is wellicht het meest hitgevoelige (als je dat woord al in de mond mag nemen bij dit album) nummer, en daar zit de tiegelijk lekkere groove voor een flink stuk tussen. Denk het soort groove waar Motorpsycho een patent op heeft; het is een kwestie van associatie, maar ik moest gelijk aan de song A.S.F.E. denken van het vorig jaar nog verschenen The Tower van de veelzijdige Noren.
Het beste nummer vind ik echter track nummer vier. Het is misschien wat cliché om de langste song de uitblinker te vinden, maar het is nu eenmaal zo. From Mars to Mercury is een epische, alle hoeken van het spectrum waarin Weedpecker zich begeeft gretig verkennende song van ruim 10 minuten. De rustige passage die zich halverwege aandient en de luisteraar de kans geeft om wat op adem te komen en richting dromenland te gaan, is om in te lijsten! De laatste anderhalve minuut wordt dan weer een versnellinkje hoger geschakeld, waardoor je heerlijk ontwaakt.
Als afsluiter is Lazy Boy and the Temple of Wonders welgekozen; op een dromerige manier word je langzaam richting de finish gedreven. Meer dan ooit waart de geest van Pink Floyd rond in deze song, die aan het eind een valse trage blijkt te zijn.
't Is nog vroeg op het jaar, maar dit is toch een erg mooie eerste ontdekking!
4 sterren
Het derde album van Weedpecker, dat de droge titel III draagt, bestaat uit vijf composities die een staalkaart van hun kunnen presenteren. Ik hoor oude Pink Floyd-invloeden en andere psychedelica, maar ook (hoe kan het ook anders met zo'n bandnaam?) behoorlijk wat stevige stoner-invloeden. De snedige gitaarsolo's (zoals die in de opener, bijvoorbeeld) geven de plaat dan ook 'ns een soort rock 'n roll-elan. En ik moet zeggen dat die combinatie me uiterst goed smaakt!
Dat mijn eerste twee alinea's steeds uitmonden in een uitroepteken, zegt wellicht genoeg; ik vind dit een erg goeie plaat. De opener is voorbij voor je er erg in hebt, maar waaiert in zeven minuten wel een vijftal richtingen uit. Embrace begint rustig (en doet op instrumentaal vlak al aan Motorpsycho denken), maar bevat verderop ook enkele vettige riffs, waarvan er eentje me zelfs aan Iron Maiden en andere NWOBHM-bands doet denken.
Liquid Sky is wellicht het meest hitgevoelige (als je dat woord al in de mond mag nemen bij dit album) nummer, en daar zit de tiegelijk lekkere groove voor een flink stuk tussen. Denk het soort groove waar Motorpsycho een patent op heeft; het is een kwestie van associatie, maar ik moest gelijk aan de song A.S.F.E. denken van het vorig jaar nog verschenen The Tower van de veelzijdige Noren.
Het beste nummer vind ik echter track nummer vier. Het is misschien wat cliché om de langste song de uitblinker te vinden, maar het is nu eenmaal zo. From Mars to Mercury is een epische, alle hoeken van het spectrum waarin Weedpecker zich begeeft gretig verkennende song van ruim 10 minuten. De rustige passage die zich halverwege aandient en de luisteraar de kans geeft om wat op adem te komen en richting dromenland te gaan, is om in te lijsten! De laatste anderhalve minuut wordt dan weer een versnellinkje hoger geschakeld, waardoor je heerlijk ontwaakt.
Als afsluiter is Lazy Boy and the Temple of Wonders welgekozen; op een dromerige manier word je langzaam richting de finish gedreven. Meer dan ooit waart de geest van Pink Floyd rond in deze song, die aan het eind een valse trage blijkt te zijn.
't Is nog vroeg op het jaar, maar dit is toch een erg mooie eerste ontdekking!
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.