Creep Show - Mr Dynamite (2018)

Nieuw project van John Grant en Stephen Mallinder (Cabaret Voltaire).

Liefhebbers van beiden dus opgelet!

Modern Parenting en Pink Squirrel zijn erg lekker... Synthpop / Electro / Funk

John Grant met Stephen Mallinder verstrengeld in een creepy elektronische dans.

Je zou denken verrassend, maar dat is het iet echt. John Grant is hier niet vies van en vond het op zijn laatste albums al nodig deze liefde subtiel door onze muzikale magen te splitsen. Vooral op zijn laatste album pakte dat niet voor iedereen even goed uit. Waar waren de prachtnummers van Queen of Denmark vroegen ze zich dan af.

Zelf had ik daar veel minder moeite mee. Ik ben ook gek op Pale Green Ghosts als nummer. Op Mr Dynamite horen we ietwat meer 'gekkigheid' zoals dat te horen was op Grey Tickles, Black Pressure, ook al weer drie jaar oud.
En die 'gekkigheid' bestaat uit een hoop elektronische foefjes met een laagje dansbare funk. Twee stoute jongens die losgaan in de snoepwinkel en daarbij een hoop lol hebben. Zo komt dit album op me over.

Het plezier straalt eraf. Dit is wat ze graag doen en als wij dat ook leuk vinden is dat meegenomen, zo niet.... loop gerust een deurtje verder.
Ik klop graag aan bij deze winkel. Bontgekleurd en vrolijk kom je er namelijk weer buiten om al snel te besluiten terug te keren. Dit is ongecompliceerde lol. Gooi Beastie Boys, Prince, Kraftwerk en Herbie Hancock's Rockit in de blender strooi er wat K-pop overheen en je hebt Mr Dynamite.

Kan hier niks mee. Pale Green Ghosts (toffe plaat) en ook wel Grey Tickles, verder hoeft het wmb niet te gaan. Grant's mooie stem vervormen of zelfs geheel computeriseren kán gewoonweg niet. Enkel Pink Squirrel is leuk.

Wacht op een nieuwe soloplaat in augustus.

Het fijne van dit project is dat ze een experiment is dat zichzelf niet al te serieus neemt. Dat hoor je in de humor terug maar ook doordat er flink geëxperimenteerd wordt met de stem / vocalen (stemmetjes / typetjes). Dat hoorde ik ook wel in bepaalde nummers van Tuxedomoon... en zo ruikt dit experiment ook naar Avant-Garde.

Als ik dit hoor dan doet het me denken aan 10cc en vooral de off spin Godley & Creme, maar dan met meer Synthpop invloeden zoals Tokyo Metro die lichtelijk richting YMO leunt. En weer wat Electro in Lime Ricky. Terwijl het lange Fall als Kraftwerk klinkt in hun Poppy 80s periode. Met Safe and Sound wordt zelfs een beetje de Ambient betreden maar ook het werk van David Sylvian en Telex.

Ik vermoed dat het dit project zich niet echt serieus neemt mogelijk velen niet zal bevallen, ook met de luchtig klinkende synths zal de gemiddelde Progger / Rocker of Folkie het moeilijk hebben. Terwijl degene die komt voor pure dansbare Synthpop hier eigenlijk ook niet echt bedient wordt.

De eerst beluistering valt goed en ik ga dit album zeker meer dan eens luisteren. Maar of die aan het einde van het jaar nog in mijn Top 25 zal staan is afhankelijk van wat de rest van het jaar nog brengt aan aansprekende releases.

Snug Slacks is één van mijn favoriete John Grant-nummers. Heerlijk hoe hij losgaat op die funk. Voor wat ik nu even gehoord heb, is dit album gewoon 9x Snug Slacks, dus dat belooft wat. Bedankt aERodynamIC voor de tip!

Ook ik kijk uit naar het nieuwe solo-album van Grant, die al jaren in mijn top 10-artiesten staat. Ik vroeg Grant vorig jaar of zijn nieuwe album over Trump zou gaan en hij zei (gekscherend?) dat alle nummers daaraan gewijd zijn. We gaan het zien. Misschien is zijn Trump-haat inmiddels alweer iets bekoeld.

Safe and Sound is erg fijne Synthpop zoals ik ken van Telex wel aan de lange kant

1 woord: jammer. Niet te verteren herrie van 1 van mijn grootste helden.