My Indigo - My Indigo (2018)

Als dat die mevrouw van die grote sprookjesjurken niet is!

Ze werd op 12 juli 1974 geboren in Waddinxveen als Sharon Janny den Adel en maakt als sinds jaar en dag deel uit van de gothic rock band Within Temptations. Met die band scoorde ze vele (inter)nationale hits, waaronder “ICE QUEEN”, “MOTHER EARTH”, “STAND MY GROUND”, “ANGELS”, “WHAT HAVE YOU DONE” en “FASTER”. De stevige rock en de theatrale presentatie van de band én Den Adel reikt tot ver in Europa en ook in Amerika worden de albums van de in 1996 opgerichte band verkocht. Na jaren toeren vond ze het tijd om iets “eigens” te maken. Ze leende haar galmende en zeer karakteristieke stem al uit aan Ayreon, Avantasia, After Forever, Delain en Armin van Buuren en sinds kort ligt het debuutalbum van “MY INDIGO” in de winkels. De prachtige stem van Sharon den Adel draagt de 10 songs die op dit album staan en de muziek is erg melodieus, heeft af en toe Keltische invloeden en is ook wel dansbaar te noemen. Iets anders dan haar eigen band, want op “MY INDIGO” geen scheurende gitaren, heftige solo’s en beukende drums. Het is allemaal rustiger, sferisch en er is meer aandacht voor de melodie. Dit album betekent overigens niet het einde van Within Temptation, maar ik hoop dat Den Adel het voor elkaar krijgt om nog een aantal albums onder My Indigo uit te brengen. Heerlijke muziek met daarbij een glaasje wijn, vuurkorfje en dan maar genieten. Op naar de opvolger!!

Aardige popmuziek, maar eerlijk is eerlijk, als dit niet van Sharon den Adel was had ik het waarschijnlijk nooit geluisterd. Niet mijn ding.

De zangeres van Within Temptation op een folky dance toer.
Zou ze dan toch volgend jaar voor Nederland mee gaan doen met het Eurovisie Songfestival?
Het titelnummer My Indigo is wel gericht op die doelgroep; och, ze zal zeker nog genoeg mooie lange jurken in haar kledingkast hebben.
Bij Within Temptation vond ik haar geweldig; de Lord Of The Rings achtige woeste begeleiding; van een soort van middeleeuwse Vikingen, aangevoerd door haar elvenzang.
Hier vind ik haar zang niet eens zo heel bijzonder te noemen; een beetje doorsnee zelfs.
Leuk om iets totaal anders te proberen, gewaagd zelfs, en eigenlijk niet eens heel slecht.
Maar echt onderscheiden van de rest doet ze hier niet, het volgende album toch maar weer met Within Temptation.
Het BZN achtige Indian Summer is gelukkig niet zo lang, het dieptepunt van het geheel, ik kan hier niks mee.
Om eerlijk te zijn, ik zag het album bij toeval liggen in een platenzaak, anders wist ik niet eens van het bestaan van deze plaat.
Echt massaal is deze de afgelopen maanden niet opgepakt.
Misschien dat na het volgende Eurovisie Songfestival deze plaat op 20 Europese landen op de eerste plaats zal staan, en dan blijkt dat mijn eerste ingeving de juiste was.
Within Temptation is geen vrolijke muziek, maar My Indigo maakt mij een stuk triester, snel vergeten.