Octave Lissner - Wildflower (2017)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Octave Lissner - Wildflower - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Octave Lissner is een jonge singer-songwriter uit Parijs, die in zijn jeugd flink wat instrumenten leerde bespelen en zich daarom een multi-instrumentalist mag noemen.

In zijn jonge jaren ambieerde de Fransman een bestaan als violist, maar getuige zijn debuut Wildflower heeft Octave Lissner zijn ambities inmiddels verlegd richting de pop.

Wildflower is een plaat die zich direct als een warme deken om je heen slaat, wat in december een bijzonder aangename eigenschap is.

Octave Lissner maakt op zijn debuut warmbloedige popmuziek met vooral invloeden uit de soul, jazz, blues, funk, folk en pop. Het is popmuziek die buitengewoon lekker in het gehoor ligt en bijzonder aangenaam voortkabbelt, waardoor je niet direct door hebt hoe knap het allemaal in elkaar steekt.

Ik ben over het algemeen niet zo gek op blue-eyed soul en dat is een etiket dat wel degelijk op Wildflower moet worden geplakt. Octave Lissner heeft een stem die als soulvol kan worden getypeerd, maar de spreekwoordelijke blauwe ogen hoor je. Dat zit me meestal in de weg, maar Octave Lissner behoort tot het selecte groepje blanke soulzangers (variërend van Daryl Hall tot Paul Young en van Boz Scaggs tot Steve Winwood) dat me wel weet te raken.

De Fransman doet dan ook niet zijn best om zich als authentieke soulzanger te manifesteren, maar kiest voor een geluid waarin van alles en nog wat aan elkaar wordt gesmeed. Op zoek naar vergelijkingsmateriaal kom ik uiteindelijk vooral bij John Mayer uit; een muzikant waar ik nooit iets mee had, maar die me dit jaar opeens volledig wist te overtuigen met het knappe The Search For Everything.

Net als John Mayer maakt Octave Lissner laid-back muziek vol invloeden, maar de muziek van de Fransman is wel wat lomer, broeieriger en veelzijdiger dan die van de Amerikaan. Octave Lissner flirt frequent met soul en jazz, maar kan ook aangenaam bluesy klinken. In een aantal andere tracks schuift de Fransman moeiteloos op richting de eigentijdse folk van het moment of juist richting de blue-eyed soul zoals die in de jaren 70 werd gemaakt.

Wildflower is voorzien van een organisch klankentapijt dat warm en dromerig klinkt en vooral indruk maakt met de fraaie jazzy gitaarlijnen en de heerlijk warm klinkende orgels. Het geeft de muziek van Octave Lissner een bijzondere sfeer en het is een sfeer die aan kracht wint naarmate je het debuut van de Fransman vaker hoort.

Dat geldt overigens ook voor de stem en voor de songs van de muzikant uit Parijs, want waar ik Wildflower in eerste instantie bijzonder aangenaam maar ook wat gewoontjes vond klinken, hoor ik bij iedere nieuwe beluistering weer meer moois in de songs van Octave Lissner.

Wildflower is een heerlijke plaat voor bij de open haard, maar het is ook een plaat die het verdient om ontdekt en gekoesterd te worden en die er uiteindelijk in slaagt om een bijzonder eigen geluid te laten horen. Het muzikale talent van Octave Lissner wordt veel geprezen, maar komt er op zijn debuut ook echt uit. Knappe plaat. Erwin Zijleman

Ik las in een interview dat hij houdt van muziek met een mix van Blues, Country en Rock, en verder noemde hij The Rolling Stones en J.J. Cale als acts waar hij naar luisterde en met name die laatste hoor ik wel terug in de paar nummers die ik heb gehoord.

Op ouder werk hoor ik een drumcomputer en dat maakt het te veel Soul Pop die me minder aanspreekt. Dit album is in Servië (!?) opgenomen met sessie-muzikanten en dat pakt veel beter/ warmer uit. Dan klinkt het als een singer-songwriter, die wat uit andere genres meeneemt: Folk, Blues, Soul.

Gisteren speelde Octave Lissner in de goedgevulde Kleine Zaal van Paradiso. Waar hij op de plaat mooi verzorgde singer-songwriter pop speelt, met veel keyboard begeleiding, staat op het podium een trio dat een geweldige groove weet neer te leggen. Alle nummers van zijn meer dan verdienstelijk debuut kwamen voorbij, maar ook de vier nieuwe nummers beloven wat voor wat er nog gaat komen. Lissner is een jonge knul met een enthousiaste uitstraling, goede stem en de charme die hoort bij deze muziek. Zijn nummers krijgen stuk voor stuk een stuk extra mee op het podium, waarmee hij de zaal moeiteloos meekreeg. Die invloeden E-Clect-Eddy bleken uit de twee covers: 'Dead Flowers' van de Stones en 'Kissing My Love' van Bill Withers. Als het team om hem heen Lissner hier op de radio en tv kan krijgen, is er niets wat een flinke groei in de weg moet zitten. Deze knul heeft het volgens mij allemaal. Dat meende ik al te horen op basis van de muziek op Wildflower, hoewel wat braaf. Live komt het echt tot leven.