Joan Baez - Whistle Down the Wind (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van
NPR first listen

Is een al een tijdje geleden dat ik een compleet album van deze levende legende (77) heb geluisterd die al sinds 1960 albums uit brengt. Ben benieuwd of zij ook een krasse knar is die nog eenmaal een mooi album kan presenteren.

Opener Whistle Down the Wind is fijn, haar stem heeft wat rasp, licht hees / schor, prima eenvoudig getokkel op de akoestische gitaar en een fluitende Joan.

Joan Baez is zo'n act waarvan ik vaak denk daar zou ik meer van moeten luisteren maar op een één of andere manier komt ze zelden in de wachtrij. Nu een goed excuus om tenminste deze eens een serieuze kans te geven.

Met dit waarschijnlijk allerlaatste studio-allbum (tesamen met een laatste jaar waarop ze op tournee gaat) sluit Joan Baez, als ik het goed begrepen heb, haar carrière af. Het album werd geproduceerd door een van mijn favoriete hedendaagse producers, namelijk Joe Henry. Dat wordt dus een blinde aankoop - de albums die hij bijvoorbeeld voor Mose Allison, Allen Toussaint en Bettye LaVette produceerde, waren dat voor mij evenzeer. Op Day After Tomorrow, het album dat Steve Earle een paar geleden voor Baez afleverde, ben ik trouwens ook nog steeds niet uitgeluisterd; jammer genoeg heeft dat niet de verdiende waardering gekregen.

Joan Baez on First Album in a Decade, Retiring From the Road - Rolling Stone - rollingstone.com

Je hebt mooi rustig en je hebt tergend langzaam. Helaas is dat laatste hier het geval. Nee, dit wordt hem niet voor mij.

Inderdaad een traag klinkend album - maar er zijn ook mensen die op een bepaalde tijd graag naar onthaastende muziek luisteren. Een ander reëel bezwaar zou kunnen zijn dat de stem van Joan Baez wel heel erg gesleten is de afgelopen tien jaar. Maar vooralsnog (heb het album nog niet over mijn installatie kunnen beluisteren, omdat ik het nog niet heb kunnen kopen) vind ik dat geen doorslaggevend bezwaar. Fijne productie van Joe Henry.

Voor mij is Joe Henry ook een van de redenen om dit plaatje te luisteren. Dit jaar in Londen bij een optreden van hem geweest en toen sprak hij al over de samenwerking met Joan Baez. Het nummer Civil War is een van mijn favoriete nummers van hem, dus dat is bonus. Heel prettig plaatje is het geworden met o.a. nog twee nummers van Josh Ritter en de titeltrack van Tom Waits. Niet bepaald een bijelkaar geraapt zooitje.