Starcrawler - Starcrawler (2018)

Starcrawler is een uit piepjonge muzikanten bestaande rockband uit Los Angeles, die een contract in de wacht sleepte bij het vermaarde Rough Trade label.

Al spoedig brachten ze de single Ants uit, dat opgepikt werd door Sir Elton John in zijn Beats 1 radio show. Kort erop sierden ze de voorpagina van LA Weekly, met als kop “With fake blood and frenetic Songs, Starcrawler make rock feel dangerous again".

De groep werd overigens al in 2015 opgericht door de nu achttienjarige zangeres Arrow de Wilde, nadat ze gitarist Henri Cash ontmoette op Echo Park High School.

De single Ants bleef ook niet onopgemerkt voor Ryan Adams. Hij bood aan om hun debuutalbum Starcrawler te produceren in zijn Pax-Am Studio. Enthousiast twitterde Adams regelmatig tijdens de opnames, dat hij behoorlijk onder de indruk was van deze jonge glamrockers.

Uiteraard zijn er de nodige invloeden te horen, zo is de hoes bijvoorbeeld een vette knipoog naar The Cramps. Ook muzikaal gezien. Verder hoor je invloeden variërend van the Yeah Yeah Yeahs, Alice Cooper, Ozzy Osbourne tot aan The Runaways.

Veelal zijn de nummers van dicht hout zaagt men planken, maar een fraai ingetogen nummer als Tears laat horen dat ze meer in hun mars hebben.

In oktober zetten ze op London Calling al de boel op stelten, iets wat ze ongetwijfeld binnenkort weer zullen doen in Paradiso en Botanique. We gaan volgens mij nog veel horen van dit verfrissende rockbandje.

Starcrawler live:

22-01 AMSTERDAM: Paradiso (kleine zaal)
26-01 BRUSSEL: Botanique, Witloof Bar

Vergaat het deze jonkies misschien iets te makkelijk? Met moeder Autumn de Wilde (rock fotografe) die ongetwijfeld de goeie connecties had, ook al hadden ze minder talent gehad.

En dat talent ben ik nog niet zo uit, Starcrawler is op zijn best een "coverbandje" dat vele stijlen aankan: psychedelica, glamrock, punk, stoner, boogie blues en Nirvana-achtige 3 akkoorden rock. Wat de band redt is dat ze nu al larger dan life zijn qua podium presentatie. Toegeven, Arrow de Wilde zet een goeie Iggy Pop-attitude neer en doet dat met veel overtuiging. Zo komt ze er mee weg dat ze eigenlijk niet kan zingen. Op dit album hebben we dat visuele aspect niet en zodoende klinkt alles wat vlakker. Gelukkig is er de vet aangezette, maar toch rauwe productie, zodat alles alsnog klinkt als een klok. Volumeknop open en gaan is dan ook de tip. Maar voor hoe lang blijft dat leuk? Ballad Tears doorbreekt inderdaad de hamburgerr-ck van deze plaat, maar is als geheel zo vreselijk sfeerloos en zwak. Bovendien slecht gezongen, maar dat was te verwachten.

Ach, ze zijn nog jong. Ik ben alleen bang dat ze te hard en te veel verteld wordt hoe talentvol en geweldig ze zijn. Als dat in de toekomst maar geen over het paard getilde rockers oplevert. Het is goed voor al uw bruiloften en partijen,, dat wel. Een zelfde jonge band als Bully is veel vindingrijker en de sexy southern glamrockers van A Giant Dog klinken eigenzinniger. Tsjah.

De drums op I Love LA hebben wat mij betreft een 70s vibe maar klinken ook zoals ik ken van mijn 70s (Rock) acts.

Tears. Mooi nummer!

RadioMad heb ik gewoon digitaal, maar moet nog beluisterd worden