The Wood Brothers - One Drop of Truth (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Wood Brothers - One Drop Of Truth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was tot dusver nog niet heel erg onder de indruk van de platen van The Wood Brothers, maar het productionele werk van Oliver Wood op het debuut Cicada Rhythm viel me precies een week geleden wel in positieve zin op.

Ik heb daarom de onlangs verschenen nieuwe plaat van The Wood Brothers er bij gepakt en wat is dit een heerlijke plaat, zeker bij de zomerse temperaturen van het moment.

The Wood Brothers is een trio uit Boulder, Colorado, en tegenwoordig ook uit Nashville, Tennessee, dat bestaat uit de broers Chris (staande bas en zang) en Oliver Wood (gitaren, zang) en multi-instrumentalist Jano Rix (drums, gitaren, keyboards, zang).

De band brengt inmiddels al een jaar of twaalf platen uit en het zijn platen die met name onder liefhebbers van traditionelere Amerikaanse rootsmuziek worden geprezen. Op haar nieuwe plaat One Drop Of Truth voegt het trio uit Colorado nog wat extra invloeden toe aan haar muziek en verrast het met een plaat die zich laat beluisteren als een bloemlezing uit de geschiedenis van de Amerikaanse rootsmuziek.

One Drop Of Truth herinnert aan de hoogtijdagen van Little Feat en met name The Band, maar The Wood Brothers kunnen ook uit de voeten met ingetogen folksongs die de folkhelden uit de late jaren 60 graag hadden geschreven. Op One Drop Of Truth gaan The Wood Brothers aan de haal met invloeden uit de folk, blues, jazz en nog veel meer.

Het knappe van de plaat is dat al deze invloeden op fraaie wijze aan elkaar worden gesmeed, wat een fraai en consistent geluid oplevert. In muzikaal opzicht klinkt het fantastisch. The Wood Brothers spelen uiterst subtiel en gevoelig, maar wanneer het nodig is mogen de gitaren ook lekker los gaan met bluesy licks.

Het is een geluid dat je onmiddellijk het diepe Zuiden van de Verenigde Staten in sleept en beelden van de Mississippi op het netvlies tovert, maar de klanken van The Wood Brothers doen het ook uitstekend in de Nederlandse lente.

In muzikaal opzicht is het smullen van het warme maar ook ruimtelijke geluid vol mooie details, maar ook in vocaal opzicht maken The Wood Brothers op One Drop Of Truth diepe indruk. De zang op de plaat is niet alleen van hoog niveau, maar klinkt ook precies zo emotievol en doorleefd als je bij dit soort muziek verwacht. De incidenteel opduikende harmonieën zijn de kers op de taart.

Het is knap hoe The Wood Brothers met zijn drieën zo’n mooi en gevarieerd geluid neer weten te zetten en het is een geluid dat ook nog eens prachtig uit de speakers komt. De productie van de plaat is van Daniel Lanois allure, maar ook het produceren van One Drop Of Truth deden The Wood Brothers gewoon zelf.

Het levert een plaat op die wat mij betreft thuis hoort tussen de beste Amerikaanse rootsplaten die tot dusver in 2018 zijn verschenen en de rek is er nog lang niet uit. Wat een aangename verrassing. Erwin Zijleman

Heerlijk album is dit.

mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Hey Europe! Our new album ‘One Drop of Truth’ is now available to you on CD and vinyl! Get your copy here: One Drop of Truth - The Wood Brothers - smarturl.it, twitterden de New Yorkse heren van The Wood Brothers enkele maanden geleden om er gelijk achteraan te berichten: And we’ll be coming to play some shows this fall: Tour Dates - The Wood Brothers - thewoodbros.com. Dat belooft wat voor de optredens in ons land waar de Leidse QBus jammergenoeg wordt overgeslagen. De zaal waar de broertjes Wood samen met multi-instrumentalist Jano Rix vijf jaar geleden hun Nederlandse concertdebuut mochten maken.

Het zesde album “One Drop Of Truth” is verspreid over negen maanden in meerdere sessies in Nashville opgenomen. Net als op de in oktober 2015 verschenen “Paradise” heeft het drietal op het nieuwe album het heft volledig in handen. Van tekst via instrumentatie tot productie. Onvervalste, melodieuze americanaliedjes, die vertrouwd aanvoelen met een juiste dosis onderbuikgevoel. Een heerlijke groove, goedgeluimd en aaibaar met de nodige meerstemmige harmonieën lopen als een rode draad door de tien nummers heen. De muziek van dit trio klinkt zo ontspannen, dat het allemaal uit de losse pols geschud lijkt.

Na de sterke country-folk opener River Takes The Town, geïnspireerd op het nieuws over de gigantische vloedgolf in Louisiana (2016) presenteert The Wood Brothers een brede staalkaart van eigen kunnen. Van het funky Happiness Jones en het breekbaar en akoestisch gebrachte Strange As It Seems langs het jazz gevoel van Laughin’ Or Crying om te eindigen in een relaxte gospelsfeer (Can’t Look Away). Oliver Wood, Christopher Wood en Jano Rix beheersen het allemaal.

Net op VPRO vrije geluiden beluisterd, zeer aangenaam!