Don McLean - Tapestry (1970)

Vrij weinig reacties op deze talentvolle artiest, zeker in de begin jaren zeventig. Heeft toch een aantal klassiekers op zijn naam staan.
Op dit album is m.n Castles in the Air bekend, dat een soort gelijke sfeer uitstraalt als Everybody's talkin' van Nilsson. Ook ongeveer in diezelfde periode.
Don McLean zou je ook wel het lieve broertje van Neil Young mogen noemen wat mij betreft, of de halfbroer van Neil Diamond.

Hij zal altijd wel herinnerd worden aan American Pie het nummer dat hij gecoverd heeft van Madonna
Maar er zijn meer pareltjes in zijn oeuvre en de moeite waard om eens uit te zoeken.

Don McLean is ook zo'n artiest dat zo lekker weg luisterd tijdens een nachtelijk uurtje radio, op zoek naar iets relaxed kom je na een hoop ruis het zinnetje And i love you so....pling pling pling tegen. Je stelt de radio wat bij voor een goede ontvangst. Laat de vermoeidheid van die dag van je afvallen, leunt achterover en laat Klaas Vaak zand in je ogen strooien.
No need for oxazepam when you've got castles in the air.

Op dit debuutalbum 12 luisterliedjes van Don McLean.
(Ik heb de heruitgave van EMI in een andere hoes, dus met de foto van Don met zijn gitaar op de voorzijde).
Castles In The Air en And I Love You So (later gecoverd door crooner Perry Como, Elvis en vele anderen) blijven staan als een huis, maar de rest van de songs gaan het ene oor in en het andere uit.
American Pie dat hierna kwam, vind ik een veel beter album want al die songs blijven in je hoofd hangen.

ik kocht deze lp (ook met andere hoes) om and i love you so, omdat ik elke originele versie van een elvisnummer wil hebben, al zal elvis misschien de como versie als voorbeeld hebben genomen. het titelnummer , circussong en and i love you so hebben american pie kwaliteit (het album, niet het nummer dat ik het minste van het album a. pie vind). don tokkelt beter gitaar dan dylan.

Als je ooit iemand wilt uitleggen wat 'schmieren' betekent, dan moet je "And I Love You So" laten horen. Die hemelse zang, die suikerzoete violen, die trage voordracht waarin elke woord ernstig genomen wordt... Het is allemaal iets te veel van het goede. Dan hoor ik liever Magdalene Lane, Castles In The Air en No Reason For Your Dreams: frisse folksongs met uitstekend tokkelwerk. Ik weet nog goed dat ik danig onder de indruk was van deze elpee toen ik hem nèt in mijn bezit had, maar inmiddels ben ik er totaal op uitgeluisterd.

Dit is een heel fijn en voornamelijk rustig album. Het is niet in mijn favoriete albums of zo maar het is wel lekker om te luisteren. Mijn favoriete nummer was de laatste: no reasons for your dreams

Een zeer sterk debuut van de folkie Don Mc Lean. Op de achterkant van de hoes van United Artist (wel dezelfde hoes als hier) staan 2 aanbevelingen van Pete Seeger en Pete Childs. De binnenhoes met teksten op wat gerecycled papier.
Na American Pie werd dit album ook weer onder de aandacht gebracht.
De eerste 6 nummers staan op kant A en zijn zeker tekstueel erg sterk. Don laat zich kennen als een maatschappij kritische artiest die op eigen wijze bepaalde misstanden wil bespreken.
Daarbij klinkt de gehele plaat wat melancholisch, soms zeer minimaal, soms wat voller geproduceerd geluid.

De plaat opent met een bekend nummer 'Cartles in the air' een echt wat naïef jaren 70 nummer, waarin Don beschrijft dat hij de ratrace van de maatschappij wil ontvluchten en een ander luchtiger leven op het platteland beoogt , ook al zal daardoor zijn relatie eindigen.
'General Store is een nummer wat onderhuids racisme beschrijft. Het gaat over een gesprek in een winkel over een pas afgebrand huis, waarbij de eigenaar zonder schroom zich als racist laat zien. De muziek en melodie wat sinsister past prima bij de tekst die tot nadenken stemt en zeker nog actueel is.
'Magdalena' lijkt een vrolijk niemendalletje, maar ook hier word je op het verkeerde been gezet. Het roze stadje waar alles van goud lijkt met daarin ook personages uit de Wizzard van Oz is ook weer een maatschappij kritische song over de welvaartstaat dis 'enkel' je ziel als onderpand vraagt.
'Tapestry' (geheel anders dan Tapestry van Carole King) is een intens poëtisch ecologisch nummer, waarbij de mens zich zelf vergiftigd door de vervuiling van de aarde.
'Respectable' gaat over de rijke die doordat hij een dure advocaat kan betalen altijd aan het langste eind trekt, een lied over kansenongelijkheid.
Het laatste nummer van de erg sterke A kant 'Orphans of Wealth' gaat over armoede, hoe het mogelijk is dat sommigen geen brood kunnen kopen in een zeer rijk land. Stuk voor stuk nummers die tot nadenken stemmen.
Kant 2 is wat minder, hoewel 'Three Flights Up' wel een heel sterk folk nummer is over de eenzaamheid in de moderne maatschappij, zeker in de grote onpersoonlijke wijken vol flatgebouwen. 'Bad Girl' is een wat ander nummer met veel tempowisselingen over een braaf meisje dat verandert in een wilde jonge vrouw, die uiteindelijk toch alleen over blijft. 'Circus Song' is ook een wat ander nummer over eenzaamheid en teleurstelling.
Tussen al deze toch wat zwaardere nummers vallen de persoonlijke nummers 'And I love you so' en 'No Reason for your dreams'. Twee liefdesliedjes die eigenlijk wat uit de toon vallen bij de rest en ik zeker niet beschouw als mijn favoriete nummers van het album. 'And I Love You So' een klassieker geworden met tientallen uitvoeringen. Achteraf wel vreemd dat het de B kant van 'Castles in the air" was, men zag er dus eigenlijk geen hit in.
Al met al een sterk debuut van Don McLean en de opmaat naar American Pie.