Simon Phillips - Protocol 4 (2017)

Ik ben gek op het drumspel van Philips en het gitaarwerk van Greg How staat ook bij mij hoog aangeschreven.

Er is dus helemaal niks mis met deze lekkere fusionrock-plaat. Veel drums, veel gitaar, stuwende baslijnen en smaakvolle synth/pianopartijen. Heerlijke riffs en mooie solo's van Howe inclusief mooie solo's van Hamm.

Uiteindelijk draait het ook wel om het drumwerk van Philips, het ambidextrueuze drummonster met 1001 trommels en cymbalen. Een drummer met gevoel voor melodie, door heel goed uit te kienen waar hij welke toms en octobans inzet. Zijn snaredrums zijn ook perfect gestemd. De ghostnotes die hij speelt zijn ook zo subliem, evenals zijn dubbelbasswerk. Eigenlijk is er niets wat hij niet kan, maar hij blijft toch een redelijk onbekende drummer. Alleen drummers kennen hem.

Terug naar de plaat: stevige fusionrock met funky elementjes en grooves om de vingers bij af te likken. Echt een strakke en goed op elkaar ingespeelde band.