Mose Allison - Young Man Mose (1958)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige
-
Somebody Else Is Taking My Place (4:03)
-
Don't Get Around Much Any More (2:47)
-
Bye Bye Blues (3:19)
-
How Long Has This Been Going On (4:07)
-
I Told Ya I Love'd Ya, Now Get Out (4:42)
-
Baby Let Me Hold Your Hand (3:15)
-
Stroll (3:55)
-
I Hadn't Anyone Till You (2:31)
-
My Kinda Love (3:50)
-
Sleepy Time Gal (5:23)
1
geplaatst: 29 december 2017, 11:38 uur
Young Man Mose is het derde album van blues/jazz pianist Mose Allison.
Het zal aan mij liggen, maar ik had er nog niet eerder van gehoord. Dat is toch best opvallend, want de man heeft aardig wat muziek uitgebracht (alleen al in 1958 drie albums) en is vorig jaar november op 89-jarige leeftijd overleden. Een dood die dat jaar overschaduwd werd door die van grootheden als Bowie, Prince, Cohen en George Michael. Maar dan nog.....
Omdat de scheidslijn tussen blues en jazz in zijn werk wat vaag is zou het zomaar kunnen dat het grote publiek hem misschien wat minder eer gaf dan hij blijkbaar genoot onder collega's en fans.
Ik had er een nostalgische hoes van dit album voor nodig om zijn werk te ontdekken. Een nog jonge Allison die je vanuit een inmiddels retro-stoel aankijkt, een boek naast hem op de grond, heel nonchalant neergelegd (maar niet heus) en in mooi, warm grijs geschoten. Tijdloos, met toch een enorm stempel uit vervolgen tijden. Simpel, maar in mijn geval doeltreffend. De hoes trok m'n aandacht.
Het gebodene op vinyl bleek ook te trekken. Niet al te moeilijke jazz met een bluesy inslag. Fijn pianospel dat nergens op de zenuwen werkt en af en toe zingt hij ook nog eens met een warm stemgeluid. Niet heel spectaculair maar genoeg toevoegend om het album wat afwisselend te maken. Onmiddellijk moest ik aan het oudere werk van Chet Baker denken. Ook die had van die nostalgische foto's als artwork en ook hij zong soms op zijn nummers, terwijl zijn zang nu niet bepaald bijzonder genoemd kan worden, maar ook een bepaalde warmte kent, vergelijkbaar met Allison.
Inmiddels ken ik veel van de oudere albums van Mose Allison, die overigens niet erg van elkaar verschillen en ben ik erachter gekomen dat bijvoorbeeld Herman Brood wegliep met zijn werk (hij coverde If You're Going to the City nogal eens, te vinden op het Mose Allison album Swingin' Machine) en ook The Who prees Allison regelmatig.
Fijne relaxte jazz met wat blues elementen. Niet hemelbestormend, maar wellicht goed te doen voor mensen die niet heel erg vertrouwd zijn met jazz. Dit album zou een mooie instap kunnen zijn en liefhebbers van Chet Baker's vroege werk zouden dit ook maar eens moeten beluisteren, ook al is een trompet geen piano: de vibe is redelijk gelijkend.
Het zal aan mij liggen, maar ik had er nog niet eerder van gehoord. Dat is toch best opvallend, want de man heeft aardig wat muziek uitgebracht (alleen al in 1958 drie albums) en is vorig jaar november op 89-jarige leeftijd overleden. Een dood die dat jaar overschaduwd werd door die van grootheden als Bowie, Prince, Cohen en George Michael. Maar dan nog.....
Omdat de scheidslijn tussen blues en jazz in zijn werk wat vaag is zou het zomaar kunnen dat het grote publiek hem misschien wat minder eer gaf dan hij blijkbaar genoot onder collega's en fans.
Ik had er een nostalgische hoes van dit album voor nodig om zijn werk te ontdekken. Een nog jonge Allison die je vanuit een inmiddels retro-stoel aankijkt, een boek naast hem op de grond, heel nonchalant neergelegd (maar niet heus) en in mooi, warm grijs geschoten. Tijdloos, met toch een enorm stempel uit vervolgen tijden. Simpel, maar in mijn geval doeltreffend. De hoes trok m'n aandacht.
Het gebodene op vinyl bleek ook te trekken. Niet al te moeilijke jazz met een bluesy inslag. Fijn pianospel dat nergens op de zenuwen werkt en af en toe zingt hij ook nog eens met een warm stemgeluid. Niet heel spectaculair maar genoeg toevoegend om het album wat afwisselend te maken. Onmiddellijk moest ik aan het oudere werk van Chet Baker denken. Ook die had van die nostalgische foto's als artwork en ook hij zong soms op zijn nummers, terwijl zijn zang nu niet bepaald bijzonder genoemd kan worden, maar ook een bepaalde warmte kent, vergelijkbaar met Allison.
Inmiddels ken ik veel van de oudere albums van Mose Allison, die overigens niet erg van elkaar verschillen en ben ik erachter gekomen dat bijvoorbeeld Herman Brood wegliep met zijn werk (hij coverde If You're Going to the City nogal eens, te vinden op het Mose Allison album Swingin' Machine) en ook The Who prees Allison regelmatig.
Fijne relaxte jazz met wat blues elementen. Niet hemelbestormend, maar wellicht goed te doen voor mensen die niet heel erg vertrouwd zijn met jazz. Dit album zou een mooie instap kunnen zijn en liefhebbers van Chet Baker's vroege werk zouden dit ook maar eens moeten beluisteren, ook al is een trompet geen piano: de vibe is redelijk gelijkend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.