H.C. McEntire - Lionheart (2018)

Een rasechte alt-countryplaat van de frontvrouw bij Mount Moriah, in de stijl van....hmm we zullen zeggen Neko Case en ook wel een beetje Lucinda Williams .Fans van de vroe Angel Olsen kunnen er ook vast wel wat mee. Nu was ik lange tijd niet zo gecharmeerd van haar main band, maar laatste worp How to Dance vind ik juist zo fijn omdat hij traditioneler klinkt, iets minder krampachtig "indie" of progressief.

Dit album kun je nog steeds bestempelen als easy listening countryrock, maar het is wel gewoon goed gezongen en gespeeld. De pers info rept over het feit dat ze vrienden als Angel Olsen, Kathleen Hanna en Tift Merrit mee heeft laten zingen, maar het zijn zulke close harmonies dat ik niet goed kan onderscheiden wie er nou wanneer te gast is. Op mijn promo staat het ook niet genoemd. Dat is wel een klein kritiekpuntje op een verder fijne, " zeer degelijke" plaat: dan nodig je zulke grote namen uit en geef je ze de taak van achtergrondzangeres.

Eerlijk gezegd net in de brievenbus gevallen, dus het kan zeker nog groeien. Dat wel.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: H.C. McEntire - Lionheart - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

H.C. (Heather) McEntire zal een enkeling kennen als de zangeres die zoveel indruk maakte op de drie platen van de alt-country band Mount Moriah (met name Miracle Temple uit 2013 is een prachtplaat) of nog eerder met de platen van het nog onbekendere Bellafea.

Mount Moriah bestaat nog steeds, maar met Lionheart heeft H.C. McEntire eerst de soloplaat gemaakt die ze al zo lang wilde of zelfs moest maken.

Heather McEntire is homoseksueel en dat wordt in het Zuiden van de Verenigde Staten nog lang niet door iedereen geaccepteerd (luister ook maar eens naar de twee platen van Julien Baker, waarop hetzelfde thema centraal staat).

H.C. McEntire (ik blijf er bij het typen over struikelen) wilde de houding ten opzichte van homoseksualiteit in het oerconservatieve en diepreligieuze Zuiden van de Verenigde Staten al veel langer aan de kaak stellen, maar hier was moed voor nodig. Bevriende muzikanten als Angel Olsen en vooral muzikante en activiste Kathleen Hanna (met Bikini Kill een van de grondleggers van de Riot grrrl beweging) trokken Heather McEntire uiteindelijk over de streep met Lionheart als resultaat.

In tekstueel opzicht trekt Lionheart hier en daar stevig van leer, maar in muzikaal opzicht strijkt de plaat geen moment tegen de haren in (al is het misschien een krachtig statement om op een protestplaat de muziek van het conservatieve deel van het land te omarmen).

H.C. McEntire heeft namelijk een klassiek aandoende country(rock) plaat gemaakt, die herinnert aan de platen van onder andere Emmylou Harris en Linda Ronstadt uit de jaren 70 en die wat dichter bij in de tijd aansluit bij platen van onder andere Maria McKee (You Gotta Sin To Get Saved) en Tift Merritt.

De muzikale basis wordt gelegd door leden van haar band en de van Megafaun bekende Phil Cook (die de afgelopen jaren op verrassend veel sterke rootsplaten opduikt) en het is een opvallend fraaie muzikale basis. Lionheart sluit zoals gezegd aan bij de countryrock uit de jaren 70, maar de muzikanten op de plaat hebben ook een wat donkere ondertoon toegevoegd, wat de muziek van H.C. McEntire iets bezwerends geeft.

In vocaal opzicht krijgt de Amerikaanse muzikante, die zelf ook dit keer weer de sterren van de hemel zingt, steun van onder andere Amy Ray, Kathleen Hanna, Tift Merritt en Angel Olsen, wat zo nu en dan hemeltergend mooie harmonieën oplevert.

Countryrock staat zoals gezegd centraal op Lionheart, maar Heather McEntire blijft een kind van het diepe Zuiden van de Verenigde Staten, waardoor ook invloeden uit de soul en gospel nooit ver weg zijn.

Lionheart is een plaat waarbij het bijzonder lekker wegdromen is en die betovert door de fraaie klanken en de werkelijk geweldige zang, maar vergeet ook de boodschap van H.C. McEntire niet, daar was het haar immers allemaal om te doen. Erwin Zijleman

Heb deze plaat toch vrij goed geluisterd, maar het lesbische tintje is me niet direct opgevallen, al snap ik nu ook gelijk een stuk beter waarom Kathleen Hannah in de producerstoel zit. Helaas heb ik niet meer te zeggen dan eerder en ben ik zelfs nog wat negatiever geworden. Dit is oerdegelijke altcountry, maar niet meer dan dat. Het stoort me een beetje hoezeer er hier op safe word gespeeld, zelfs met topzangeressen als Merrit en Olsen erbij.

H.C. McEntire laat er tekstueel geen gras over groeien op haar eerst soloplaat. De 36 jarige zangeres groeide op in North Carolina en dat is een plek waar je als iemand die op mensen van dezelfde sekse valt meestal beter niet kan zijn. Daar wil ze het even over hebben op deze countryfolkachtige plaat. Daarom is het des te jammer dat de composities en de instrumentale inkleuring daar nogal bij achterblijven. Zo ingrijpend als de teksten zijn, zo braaf en nietszeggend is de begeleiding, waardoor de boodschap eigenlijk helemaal niet over komt. De achtergrondzang van Tift Merritt, waardoor ik bij deze plaat terecht kwam, verandert daar niks aan. Omdat het vanaf Quartz in the Valley wel iets beter wordt geef ik nog net een voldoende. Maar het genre herbergt te veel talent om HC McEntire te blijven volgen. Daarvoor is ook haar stem net niet speciaal genoeg.

Een 13 in een dozijn plaat, stem is wat gewoontjes en de songs zijn vaak country by numbers. Er mist hier duidelijk een eigen smoelwerk maar vooral een gebrek aan momenten waarbij je spontaan opveert of op zijn minst eens goedkeurend knikt.

De opmerkingen hier zijn toch wel totaal anders dan recensenten op internet. Daar wordt deze plaat toch beter gewaardeerd.
Zo ziet één recensent in H.C. McEntire een nieuwe Dolly Parton, zeker vanwege haar stem en een andere recensent heeft het over een uitstekend country/americana/roots album.
De waarheid zal wel ergens in het midden liggen en ik ook sterk persoonlijk gekleurd.

In ieder geval heb ik een mooi nieuw vinyl exemplaar kunnen kopen. In een leuke platenzaak waren een paar bakken met platen voor 12,50 euro en drie voor 30 euro. Ik had al twee platen die me prima leken, dus deze derde iets meer als gok meegenomen. Inderdaad een gok, ik hou van roots/americana als het maar niet te veel (zoete) country is. Dus was ik wel een beetje bang dat dit het geval zou zijn.
Maar dat valt wel mee. Verder is het inhoudelijk een heel sterk album, de aanklacht tegen fundamentalistisch geloof om te mogen zijn wie je bent.
Dat ze bij deze boodschap wel schurkt tegen iets meer traditionele muziek kan ik wel volgen.
Maar de muziek is zeker niet echt traditioneel. er is redelijk wat afwisseling. H.C. McEntire is gestart ooit met punk achtige muziek, wel voor te stellen om je af te zetten. Maar ze trok steeds meer naar de muziek uit haar streek in het zuiden van de Verenigde Staten en zat (en zit) in Mount Mariah. Bij deze eerste solo plaat heeft ze een scala van gast muzikanten en zangeressen uitgenodigd en daardoor wordt het toch een goed album. Het goede niveau wordt zeker niet overal gehaald maar 'A lamb, a dove" 'Wild dogs' zijn erg goed. Lionheart een mooie titel om duidelijk te maken dat het wel goed zit met de moed van deze artieste om een duidelijk statement neer te zetten.