Dukes of the Orient - Dukes of the Orient (2018)

De rockband The Dukes Of The Orient is ontstaan uit de restanten van Asia Featuring John Payne en G.P.S., 2 bands waarin zanger en bassist John Payne deel van uit maakte. Payne werd begin jaren ’90 de vervanger van John Wetton in Asia en maakte met die band 5 studio-albums in de periode 1992 tot en met 2004. Toen kwam de originele line-up van Asia weer bij elkaar en moest Payne het veld ruimen. Hij bleef muziek maken en met album “WINDOW TO THE SOUL”, dat hij maakte onder de naam G.P.S., nam hij op met onder andere gitarist Guthrie Govan. Nu ligt het gelijknamige album van de band The Dukes Of The Orient in de winkels en John Payne neemt alle lead vocalen voor zijn rekening, en natuurlijk ook de basgitaar. Prominente rol heeft ook toetsenist Erik Norlander, die met zijn key solo’s regelmatig laat horen dat hij een geweldige toetsenist is. Op drums is Jay Schellen te horen en 4 verschillende gitaristen verdelen de partijen op de 8 tracks van dit ruim 52 minuten durende schijfje. De stijl is melodieuze rock, met progressieve elementen. De stem van Payne is een genot om naar te luisteren en net zoals in zijn Asia tijd weet hij de songs te voorzien van prachtige melodieën, die zich als muzikale oorwurmpjes in je geheugen nestelen. Dit is één van de toppers op het gebied van de melodieuze rock en zal bij menigeen in het jaarlijstje van 2018 staan.

Dit album was al tien jaar in de maak en zou onder de naam Asia – Americana verschijnen, lees ik in deze review. Dan had het ongetwijfeld meer aandacht gekregen.

Erg mooi album. Ik ben Frontiers Records alweer dankbaar.

Wat ik er van gehoord heb bevalt me heel goed. Het klinkt heel erg als Asia met Payne als zanger, maar dat is logisch. Zo had dit album best als Asia featuring John Payne uit kunnen komen in plaats van de vreemde naam die er nou opstaat. Wat me bevalt is het algehele geluid. Organisch, met alles bij elkaar een mooi totaalgeluid.

Prachtige plaat! Er zit uiteraard veel van Asia in: bombastisch zoals het hoort met veel lagen. Ik ontdek steeds weer nieuwe details

Heb één nummer gehoord (Brother in arms) en m'n oren spitsten zich gelijk. Dat klonk erg lekker! Het hele album dus maar even op Spotify opgezocht. Volgende week op het werk maar eens even rustig beluisteren. Asia met Payne en GPS vind ik te gek dus ik verwacht dat dit me ook wel zal bevallen.

Zal deze zeker gaan beluisteren. Ben benieuwd hoe dit klinkt. Als Blauwe Vla 4 sterren geeft vertrouw ik erop dat het goed is.?

Zeer sfeervol symfo werkje met een zeer goede sound. Op de Japanse versie staat nog het bonusnummer The Rebel wat niet heel veel toevoegd. Wel weer fijn om eens wat symfo te horen waar ik mijn vroege muziekjaren toch mee heb gevormd.

Zucht, gaat het optreden in De Boerderij niet door, potjandorie.

Sorry, ik ben echt een pleitbezorger geweest van Payne-era Asia, en vind Arena echt een superfijne plaat (nog steeds), maar waar John Payne met deze band mee komt, dat is echt een paar kitschbruggen te ver.

Wel fijn om zijn stem weer te horen, maar de muziek vind ik echt niet zo goed. De productie is ook niet echt goed. Wel knap dat de band de echte Asia-sound weet te emuleren. Een beetje de sound van rond Aqua.

Ik zou niet weten wat hier meer kitsch aan is dan veel andere rockalbums in deze stijl. Het klinkt wel heel soft allemaal. Het is van die lieve vriendelijke symfonische hardrock. Geen idee waar ze over zingen, maar ik stel me er van die melige chistelijke teksten bij voor.

Na lange tijd weer eens beluisterd. Echt een mooi album met alleen maar goeie nummers.