The Passage - Pindrop (1980)

Pindrop is een duister post-punk / synth juweeltje, dat boordevol dreigende nummers staat.
Ik kende The Passage al van hun album Degenerates, maar dit debuut is krachtiger en gewoonweg beter!

4,5*

Donkere, soms wat rudimentaire synthesizerpop uit Manchester. The Passage is het geesteskind van Richard Witts, die vanaf midden jaren '70 als journalist over klassieke muziek schrijft en in 1978 een ander pad inslaat. In datzelfde jaar wordt gedebuteerd met de EP New Love Songs, het jaar erop gevolgd door het eveneens vier nummers tellende About Time. Bassist is Tony Friel, die eveneens in The Fall speelt.

Als debuutelpee Pindrop in 1980 verschijnt is de groep van een kwartet via een trio naar een éénmansgroep geëvolueerd: Witts is inmiddels driftig aan het experimenteren met synths, zingt en spreekt en maakt het de luisteraar niet per se gemakkelijk. Al zijn de eerste twee nummers Fear en Troops Out nog licht verteerbaar, maar vanaf het op piano rollende Carnal is het qua tekst pittiger en vanaf Watching Your Dance is sombere doomwave daar. In Locust meer donkere vleermuis..., eh sprinkhaanpop. Nee, het Manchester van 1980 was niet zo'n vrolijke stad, is de indruk die je krijgt op Pindrop dat in november dat jaar verscheen.

In 2003 kwam een heruitgave op cd, waarbij de twee EP's als bonussen werden toegevoegd. Te horen is dat The Passage in dezelfde scene actief was als Warsaw/Joy Division, met wie ook werd opgetreden. De groep maakte hierna nog eens drie albums, die ik bij de bijbehorende jaren hoop te behandelen.
Witts legde zich daarna wederom toe op zijn journalistieke werk, doceerde aan enkele Britse universiteiten en schreef biografieën over The Velvet Underground, Kraftwerk en Mark E. Smith/The Fall.

komende vanaf het West-Duitse Spliff wilde ik eigenlijk door naar de new wave van 1981, maar eerst is daar nog non-albumsingle Bankrobber van The Clash, later verschenen op onder andere verzamelaar Hits Back.