Een lekker album. Deze plaat bevat een mix van hardrock en Jazz-fusion. Een tikkeltje gelikt(het mag van mij wel een stukje rauwer), maar het stoort ook niet echt. Opvallend vind ik de pakkende refreinen en de rijke arrangementen. Qua stijl valt de muziek ergens tussen Traffic, Uriah Heep(Niet gek ook dat de zanger, John Lawton, later bij heep zou gaan zingen) en, bij "Sorrow", zelfs een beetje BJH/King Crimson . Meer mensen mogen deze plaat wel eens een kans gunnen.
Ps: een leuke tip voor
Ozric Spacefolk wellicht?